Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παράδειγμα με τη σύλληψη του ιατρού στο Καστελλόριζο είναι χαρακτηριστικό της κοινωνικής μας παρακμής όπου οι αμοιβαίες υποχρεώσεις και οι θεσμικές εγγυήσεις υποχωρούν μπροστά στο εφήμερο, το άμεσο και το χρηστικό.

Μια μικρή, απομονωμένη κοινότητα θα περίμενε κανείς να έχει οξύτερη επίγνωση της αλληλεξάρτησης. Στο Καστελλόριζο ο γιατρός δεν είναι μια απρόσωπη φιγούρα ενός μεγάλου νοσοκομείου της μεγαλούπολης.

Είναι μέρος της υποδομής επιβίωσης της κοινότητας.

Η παρουσία του έχει χαρακτηριστικά κοινού αγαθού: όλοι, ακόμη και όσοι δεν τον χρειάζονται σήμερα, εξαρτώνται δυνητικά από την συνδρομή του αύριο.

Γι’ αυτό, εάν μια κοινότητα αδυνατεί να προστατεύσει τον άνθρωπο που ήρθε να υπηρετήσει αυτή την ανάγκη —και πολύ περισσότερο εάν τον αντιμετωπίζει εχθρικά όταν επισημαίνει τις ελλείψεις— το πρόβλημα είναι βαθύτερο από την αγένεια ή την αχαριστία.

Είναι μια μορφή απώλειας της συλλογικής αυτοσυνείδησης.

Η κοινότητα δεν αναγνωρίζει πλέον το μακροπρόθεσμο συμφέρον της ως κοινό συμφέρον.

Αντιδρά με όρους προσώπων, προσβολής, κύρους και εικόνας.

Η κοινότητα διασπάστηκε σε ιδιωτικές οπτικές.

Ο δήμαρχος σκέφτεται την εικόνα του, ο κάτοικος τη δική του εξυπηρέτηση, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού το ενοίκιο που θα εισπράξει, ο επαγγελματίας τη φήμη του νησιού, ο κρατικός μηχανισμός την κάλυψη της οργανικής θέσης.

Όλοι μπορεί να συμπεριφέρονται «ορθολογικά» από τη σκοπιά τους, ενώ το συνολικό αποτέλεσμα είναι βαθιά παράλογο: η κοινότητα καθιστά αφιλόξενο τον τόπο για τον άνθρωπο από τον οποίο εξαρτάται εν μέρει η ασφάλειά της.

Είναι μια κοινότητα που ξεχνά τι σημαίνει αμοιβαιότητα, υποχρέωση, αυτοπεριορισμός και προστασία εκείνων των προσώπων και θεσμών από τους οποίους εξαρτάται η κοινή ζωή.

Μια κοινότητα με απομειωμένο κοινωνικό κεφάλαιο, χωρίς την εμπιστοσύνη, την αμοιβαιότητα και την συνεργατικότητα που απαιτεί το κοινό συμφέρον.

Υπάρχει επίσης μια διάσταση που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική για τον γιατρό.

Η ιατρική σχέση δεν μπορεί να επιβιώσει πλήρως όταν μετατραπεί αποκλειστικά σε συναλλακτική σχέση παρόχου–καταναλωτή.

Ο γιατρός μιας απομονωμένης περιοχής προσφέρει κάτι περισσότερο από συγκεκριμένες ιατρικές πράξεις.

Αναλαμβάνει διαθεσιμότητα, αβεβαιότητα, ευθύνη και προσωπικό κίνδυνο απολύτως δυσανάλογο προς τις υλικές ανταμοιβές του.

Αν η κοινωνία απαντά σε αυτή την προσφορά μόνο με απαιτήσεις του τύπου «είσαι εδώ για να με εξυπηρετείς», ενώ αποστρέφεται την οποιαδήποτε αντίστροφη υποχρέωση σεβασμού και προστασίας, τότε η σχέση έχει ήδη αποσυντεθεί. Πολύ καλά έκαναν οι συνάδελφοι και παραιτήθηκαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους