Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει ένα σύστημα που λέγεται Total Football. Το ανέδειξε ένας Ολλανδός που - γελάω - κάπνιζε πενήντα τσιγάρα τη μέρα.

Η ιδέα ήταν τρομακτικά απλή.

Κάθε παίκτης μπορεί να παίξει παντού.

Ο αμυντικός γίνεται επιθετικός.

Ο επιθετικός γυρίζει να μαρκάρει.

Ο τερματοφύλακας είναι ο πρώτος επιτιθέμενος.

Ένας τερματοφύλακας με όνειρα.

Ακούγεται σχεδόν ποιητικό.

Απέναντί του στεκόταν δύο κυρίαρχα συστήματα.

Το ένα ήταν το κατενάτσιο.

Ιταλικό, καχύποπτο, σχεδόν υπαρξιακά αμυντικό.

Όλοι πίσω.

Ο καθένας κολλημένος στον αντίπαλό του σαν να πρέπει να λύσει προσωπική βεντέτα.

Οι παλιότεροι, όπως εμείς, θυμόμαστε τον προπονητή που συμβούλευε τους παίκτες του: «Κλωτσήστε ο τι κινείται.

Αν είναι η μπάλα, ακόμη καλύτερα.» Δεν ήταν απλώς ποδοσφαιρικό σύστημα.

Ήταν φιλοσοφία ζωής.

Η κοινωνία που κλειδώνει τρεις φορές την πόρτα, βάζει συναγερμό και πιστεύει ότι ο γείτονας κάτι ετοιμάζει.

Μπορεί να κερδίσει, δε λέω, αλλά δεν την αγαπάει κανείς.

Το άλλο ήταν το κλασικό 4-4-2. Δύο γραμμές, τάξη, πειθαρχία, βρετανική ακρίβεια.

Ο καθένας στη θέση του, σαν δημόσιος υπάλληλος με συγκεκριμένο αντικείμενο.

Ο αριστερός μπακ δεν πατάει ποτέ δεξιά.

Η κοινωνία της σταθερότητας.

Λειτουργεί άψογα όσο όλοι κάνουν ακριβώς τη δουλειά τους.

Καταρρέει όμως τη στιγμή που κάποιος λείψει, γιατί κανείς δεν έμαθε ποτέ τη δουλειά του διπλανού.

Μπροστά σε όλα αυτά, το 4-3-3 του Ολλανδού φέρνει την επανάσταση.

Τα χαφ αλλάζουν θέσεις μεταξύ τους.

Τα εξτρέμ συγκλίνουν.

Τα μπακ ανεβαίνουν λες και κάποιος τα πληρώνει και για δεύτερη δουλειά.

Δεν τα πληρώνει.

Απλώς η ομάδα το χρειάζεται.

Είναι μια κοινωνία χωρίς στεγανά.

Οι ρόλοι υπάρχουν, αλλά δε σε φυλακίζουν.

Κατοχή, υπομονή, συνεχής κυκλοφορία της μπάλας, μέχρι ο αντίπαλος να πάψει να κυνηγάει.

Αν το μετέφραζες κοινωνικά, θα το έλεγες διάλογο.

Δε νικάς επειδή φωνάζεις περισσότερο.

Νικάς επειδή σκέφτεσαι γρηγορότερα.

Το γήπεδο, αδέρφια μου, δε λέει ποτέ ψέματα.

Για αυτό μας αρέσει τόσο! Αποκαλύπτει ποιος φοβάται να βγει από τον χώρο του και ποιος τρέχει να καλύψει τον χώρο του άλλου.

Το 1974 το Total Football έχασε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Έχασε το τρόπαιο.

Κέρδισε όμως το μέλλον.

Σήμερα, σχεδόν όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος παίζει με ιδέες που γεννήθηκαν τότε.

Αντίθετα, ελάχιστοι θυμούνται εκείνους που πίστευαν ότι η καλύτερη τακτική είναι να κλωτσάς ο τι κινείται.

Και επειδή παραμένουμε ρομαντικοί, ή αν προτιμάτε ανεπανόρθωτα αφελείς, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι κάποια μέρα και η κοινωνία θα αντιγράψει το ποδόσφαιρο.

Ότι θα μάθει να αλλάζει ρόλους, να καλύπτει τον διπλανό και να παίζει για την ομάδα. Θα πάρει λίγο χρόνο ακόμη. Αλλά και το Total Football δε γεννήθηκε σε μια προπόνηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους