Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο γραφείο μου ζει ένας ξένος που φοράει το πρόσωπό μου.

Δεν θυμάμαι πώς μπήκε.

Πίνει τον καφέ μου και αφήνει πίσω μια πείνα για κάτι που δεν υπάρχει.

Μιλά στον καθρέφτη με δανεική φωνή.

Λέει ψέματα για το φως, για το χθες που δεν υπήρξε.

Οταν φεύγω, μένει να μετρά τις ανάσες που ακόμα αιωρούνται.

Το βράδυ τον βρίσκω να έχει καταβροχθίσει τις λέξεις που φύλαξα για αύριο.

Και τότε η μοναξιά, με έναν βουβό κρότο, σπάει τον καθρέφτη, αφήνοντας μόνο το μαύρο πίσω του να με επαναλαμβάνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους