Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο βαθύς τούτος ψυχικός κι υπαρξιακός ριπτασμός του ανθρώπου είναι φυσικό να έχει περάσει από καταβολής κόσμου και μέσα στη λογοτεχνία, δείχνοντας πόσο οι σεισμοί δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης λογικής, της πίστης και της κοινωνικής συνοχής.

Η θεϊκή οργή και το μεταφυσικό δέος στην Κλασσική και Μεσαιωνική γραμματεία Στις απαρχές της λογοτεχνικής παραγωγής, ο σεισμός ερμηνεύεται κι εκπροσωπεί τη θεϊκή οργή απέναντι στη δυσσέβεια των θνητών.

Στην ελληνική μυθολογία, δεν είναι μόνο ο Εγκέλαδος, αλλά κι ο Ποσειδώνας είναι «Γαιήοχος» (αυτός που κρατά τη γη) και «Ενοσίχθων» (αυτός που τη συγκλονίζει). Στις «Βάκχες» του ο Ευριπίδης χρησιμοποιεί τον σεισμό στο παλάτι του Πενθέα, ως ένα δραματικό οπτικό και ακουστικό εφφέ, αλλά κι ως επιστέγασμα της τιμωρίας της αλαζονικής εξουσίας του βασιλιά από τον Διόνυσο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους