Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Χάρηκα που με γνώρισες.» Έτσι μου είπε ένας άνθρωπος που γνώρισα σήμερα. Χαμογέλασα.

Όχι μόνο για την ατάκα.

Αλλά γιατί ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που, από το πρώτο «γεια», κάτι σου βγάζουν.

Όχι γιατί είναι τέλειοι.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι.

Αλλά γιατί νιώθεις πως είναι αυθεντικοί.

Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο σπάνιο χαρακτηριστικό.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι.

Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι με καλή πρόθεση και άνθρωποι με κακή πρόθεση.

Οι άνθρωποι με καλή πρόθεση θα κάνουν λάθη.

Θα πουν μια κουβέντα που δεν έπρεπε.

Θα σε στενοχωρήσουν.

Ίσως ακόμα και να σε πληγώσουν.

Αλλά όταν καταλάβουν τι προκάλεσαν, θα στενοχωρηθούν πραγματικά.

Θα ζητήσουν συγγνώμη.

Και για μένα η συγγνώμη δεν είναι μια λέξη.

Είναι η ανάληψη της ευθύνης.

Είναι η προσπάθεια να μη σε πληγώσουν ξανά.

Οι άνθρωποι με κακή πρόθεση είναι διαφορετικοί. Ξέρουν.

Ή δεν τους νοιάζει να μάθουν.

Σε πληγώνουν και συνεχίζουν.

Μπορεί να πουν κι αυτοί «συγγνώμη». Αλλά η συγγνώμη τους δεν αλλάζει τίποτα, γιατί δεν αλλάζει η πρόθεσή τους.

Κι έχω καταλάβει κάτι.

Η πρόθεση δεν φαίνεται από τα λόγια.

Φαίνεται από το τι κάνει κάποιος αφού σε πληγώσει.

Αν αναλάβει την ευθύνη.

Αν προσπαθήσει πραγματικά να αλλάξει.

Ή αν συνεχίσει να κάνει ακριβώς το ίδιο.

Γι’ αυτό, όταν τον άκουσα να μου λέει χαμογελώντας: «Χάρηκα που με γνώρισες.» Δεν σκέφτηκα ότι είχε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.

Σκέφτηκα πόσο περίεργα έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που αναγνωρίζουν την αξία τους.

Αν κάποιος πει: «Είμαι όμορφος .» Πολλοί θα πουν ότι το έχει πάρει πάνω του.

Αν πει: «Είμαι καλος στη δουλειά μου.» Θα πουν ότι είναι ψώνιο.

Αν πει: «Ξέρω τι αξίζω.» Θα πουν πως έχει καβαλήσει το καλάμι . Σαν να έχουμε συμφωνήσει όλοι σιωπηλά ότι ο σωστός άνθρωπος είναι εκείνος που αμφιβάλλει συνεχώς για τον εαυτό του.

Που υποτιμά όσα καταφέρνει.

Που απολογείται όταν δέχεται ένα κομπλιμέντο.

Που λέει «έλα μωρέ, τίποτα δεν έκανα». Γιατί αυτό θεωρείται ταπεινότητα.

Δεν ξέρω όμως αν είναι.

Νομίζω πως πολλές φορές είναι απλώς φόβος.

Φόβος μήπως μας πουν εγωιστές.

Μήπως φανούμε υπερβολικοί.

Μήπως ενοχλήσουμε επειδή στεκόμαστε όρθιοι.

Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να λέμε «ευχαριστώ» όταν κάποιος μας μειώνει, αλλά να νιώθουμε άβολα όταν χρειάζεται να παραδεχτούμε κάτι καλό για τον εαυτό μας.

Κι όμως… Το να γνωρίζεις τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι πιστεύεις πως είσαι καλύτερος από όλους.

Σημαίνει να ξέρεις ποιος είσαι.

Να ξέρεις τι έχεις περάσει.

Να ξέρεις πού είσαι καλός.

Αλλά και πού δεν είσαι.

Να μπορείς να πεις: «Σε αυτό τα καταφέρνω.» Και με την ίδια ειλικρίνεια να πεις: «Εδώ έκανα λάθος.» «Εδώ χρειάζομαι δουλειά.» «Εδώ πρέπει να γίνω καλύτερος.» Γιατί όποιος γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του δεν βλέπει μόνο τα προτερήματά του.

Βλέπει και τις αδυναμίες του.

Τις αποδέχεται.

Και προσπαθεί κάθε μέρα να γίνει λίγο καλύτερος από αυτό που ήταν χθες.

Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.

Ούτε να μειώσει κάποιον άλλο για να νιώσει σημαντικός.

Γιατί υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να λες: «Είμαι καλύτερος από εσένα.» Και στο να λες: «Ξέρω ποιος είμαι.» Ο άνθρωπος που γνωρίζει την αξία του δεν χρειάζεται να τη φωνάζει.

Δεν ανταγωνίζεται.

Δεν ψάχνει επιβεβαίωση.

Απλώς δεν επιτρέπει πια να του δίνουν λιγότερα απ’ όσα αξίζει.

Κάποτε πίστευα πως το να λες «ξέρω τι αξίζω» ήταν κάτι που έπρεπε να κρύβεις.

Σήμερα πιστεύω ότι το πραγματικά επικίνδυνο είναι να μη τολμάς ποτέ να το πεις.

Γιατί ο άνθρωπος που δεν αναγνωρίζει την αξία του, αργά ή γρήγορα θα συμβιβαστεί με πολύ λιγότερα απ’ όσα του αξίζουν.

Και ίσως εκεί να κρύβεται όλη η ουσία.

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής να μην είναι να γνωρίσεις τους άλλους.

Ίσως να είναι να γνωρίσεις πραγματικά τον εαυτό σου.

Να τον γνωρίσεις ολόκληρο.

Με τα όμορφα κομμάτια του.

Αλλά και με εκείνα που χρειάζονται δουλειά.

Χωρίς να τον υποτιμάς.

Χωρίς όμως και να τον τοποθετείς σε ένα βάθρο.

Απλώς να τον βλέπεις όπως πραγματικά είναι.

Γιατί μόνο τότε μπορείς να πεις πως τον γνώρισες. περισσότερη συγκίνηση: Υ.Γ. Κύριε Μίμη, ευχαριστώ για την ατάκα ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους