Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θα ακούσετε κάποιους να σας λένε: «Μην είσαι έτσι.» «Άλλαξε.» «Μην κουβαλάς αυτή την εικόνα για τον εαυτό σου.» «Άσε το παρελθόν πίσω.» «Απλώς σκέψου θετικά.» Σχεδόν πάντα ακούγονται σαν μεγάλες αλήθειες.

Στην πραγματικότητα, είναι συχνά μικρές παρακάμψεις απέναντι σε κάτι πολύ πιο σύνθετο.

Γιατί αν ο άνθρωπος μπορούσε να αλλάξει επειδή κάποιος του είπε «άλλαξε», η θεραπεία θα διαρκούσε όσο ένα διάλειμμα για καφέ.

Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας δεν είναι μια άποψη που διαλέξαμε ένα πρωί.

Δεν είναι ένα ρούχο που δεν μας αρέσει πια και το αλλάζουμε.

Είναι μια ιστορία που γράφτηκε πολύ πριν αποκτήσουμε τις λέξεις για να την αφηγηθούμε.

Χτίστηκε μέσα από βλέμματα.

Από σιωπές.

Από το πώς μας κοίταξαν όταν κλάψαμε, όταν φοβηθήκαμε, όταν θυμώσαμε, όταν χαρήκαμε.

Από το τι επιτρεπόταν να είμαστε και τι έπρεπε να κρύβουμε για να μη χάσουμε τη σύνδεση με τους σημαντικούς άλλους.

Κάπου εκεί γεννήθηκαν οι εσωτερικές φωνές.Η φωνή που λέει «δεν αξίζω». Η φωνή που ψιθυρίζει «αν δείξω ποιος είμαι, θα με απορρίψουν». Η φωνή που απαιτεί να είσαι τέλειος, χρήσιμος, ήσυχος, δυνατός, διαθέσιμος.

Και το παράδοξο είναι ότι αυτές οι φωνές κάποτε μας προστάτεψαν.

Ήταν λύσεις.

Όχι προβλήματα.

Το παιδί δεν μπορούσε να αλλάξει το περιβάλλον του.

Άλλαξε τον εαυτό του για να επιβιώσει μέσα σε αυτό.

Γι' αυτό και η ψυχή αντιστέκεται τόσο πολύ στην αλλαγή.

Όχι επειδή αγαπά τον πόνο.

Αλλά επειδή φοβάται ότι, αν εγκαταλείψει τους παλιούς τρόπους, ίσως χαθεί μαζί τους και η αίσθηση ασφάλειας που κάποτε της εξασφάλισαν.

Έτσι, όταν κάποιος λέει: «Μην σκέφτεσαι έτσι.» Είναι σαν να λέει σε έναν άνθρωπο με σπασμένο πόδι: «Μην κουτσαίνεις.» Η παρατήρηση είναι σωστή.

Η θεραπευτική αξία της, σχεδόν μηδενική.

Ηθεραπεία δεν προσπαθεί να σε πείσει ότι έχεις λάθος.

Προσπαθεί να καταλάβει γιατί αυτό που σήμερα σε περιορίζει, κάποτε ήταν ο πιο ευφυής τρόπος να παραμείνεις ζωντανός ψυχικά.

Δεν πολεμά τις άμυνές σου.

Τις ευχαριστεί πρώτα για όσα έκαναν.

Και μετά, μαζί σας, εξετάζει αν εξακολουθούν να χρειάζονται.

Η αλλαγή δεν έρχεται επειδή κάποιος είπε μια έξυπνη ατάκα.

Έρχεται όταν ο άνθρωπος αποκτήσει αρκετή ασφάλεια ώστε να μην έχει πια ανάγκη να κρύβεται πίσω από τις ίδιες του τις άμυνες.

Τότε δεν αλλάζει επειδή τον πίεσαν.

Αλλά επειδή για πρώτη φορά δεν χρειάζεται να παραμείνει αυτός που έγινε για να επιβιώσει.

Και αυτή η διαφορά είναι όλη η ουσία.

Η θεραπεία δεν είναι σύνθημα.

Δεν είναι «σκέψου αλλιώς». Δεν είναι ένα τσιγάρο δρόμος.

Είναι η αργή, επίμονη και συχνά επώδυνη διαδικασία να συναντήσεις εκείνον τον εαυτό που κάποτε αναγκάστηκε να μικρύνει για να χωρέσει στις ανάγκες των άλλων. Και, ίσως για πρώτη φορά, να του επιτρέψεις να πάρει το πραγματικό του μέγεθος. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους