Είχα ξεχάσει πως πέρασαν 7 χρόνια. Μου το θύμισε με το post του ο άλλος Κυκλοθυμικός. 7 χρόνια από εκείνο το βράδυ, με ένα παλιό laptop και μια αργή γραμμή ίντερνετ που έκανε συνέχεια αποσυνδέσεις...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιδέα είχε μπει λίγες μέρες νωρίτερα κατά την διάρκεια της ψυχοθεραπείας με τον προηγούμενο ψυχολόγο μου.

Είχα μόλις παραιτηθεί από το εργασιακό κάτεργο που προσπαθούσα να επιβιώσω τα τελευταία 3 χρόνια.

Εκείνα τα κάτεργα που θα τα διαβάσεις στα πληρωμένα άρθρα να το χαρακτηρίζουν ως Best Place to Work.

Είχα βγει με βαθιά τραύματα στην ψυχή μου, αλλά και στο κορμί μου από τα ψυχοσωματικά.

Λίγους μήνες πριν είχα ξεκινήσει την τωρινή δουλειά μου αλλά ήθελα κάτι να ξεφεύγει το μυαλό μου, να απασχολείται με κάτι που θα με έκανε να νιώθω ευχάριστα. «Ρε συ είχαμε ένα blog το 2012 με τον Κ και τα υπόλοιπα παιδιά της παρέας.

Κυκλοθυμικό το λέγαμε.

Γράφαμε ότι μας κατέβαινε.

Εγώ είχα πορωθεί με το να ψάχνω layouts στο wordpress, να θέλω να το φτιάξω όπως τις σελίδες που έβλεπα τότε.

Θυμάμαι ένιωθα πολύ όμορφα εκείνη την περίοδο» «Και γιατί δεν το ξεκινάς και πάλι; Τι σε εμποδίζει; Δεν έχεις να χάσεις τίποτα» Και πράγματι δεν είχα… Λίγα βράδια αργότερα το πήρα απόφαση. «Ρε συ Κ, τον θυμάσαι τον Κυκλοθυμικό; Λέω να τον φτιάξω σελίδα στο facebook, να ξεκινήσουμε να γράφουμε και πάλι» «Ρε δεν ξέρω, νομίζω αυτός ο κύκλος έχει κλείσει για μένα» Τελικά τον έβαλα admin με το ζόρι.

Μετά από λίγες μέρες ξεκίνησε να γράφει και αυτός.

Ακόμα θυμάμαι το μήνυμα του «Τελικά ανέβασα κάτι». Είπε να δοκιμάσει.

Μόνος του και αυτός στο Λονδίνο να αναπολεί τα χρόνια της Αθήνας.

Μακριά από τους γονείς του, την κοπέλα του, τους φίλους του, τον καιρό που του άρεσε, την πόλη που λάτρευε.

Ήταν και γι’ αυτόν μια διέξοδος, ένας τρόπος έστω και εικονικά να έρθει πιο κοντά στον τόπο του.

Τα πρώτα μας post τα διάβαζαν οι φίλοι και οι γνωστοί μας. 20-30 άτομα το πολύ.

Να πληρώσουμε για διαφήμιση δεν θέλαμε.

Άλλωστε ήταν κάτι που το κάναμε για εμάς, για την ψυχή μας.

Ξεκινήσαμε δειλά δειλά να ανεβάζουμε κάποια post από το προφίλ του Κυκλοθυμικού σε άλλες ομάδες προκειμένου να γίνουμε κάπως γνωστοί.

Σε μερικά γκρουπ με κωμικοτραγικά αποτελέσματα (ακόμα περιμένουν οι Σταλινικοί Φιλελεύθεροι να τους εξηγήσουμε μέσα στα επόμενα 15΄τι εννοούσαμε με την λέξη αυτοδιάθεση σε ένα post για τον Τομά Σανκαρά και μετά μας κατούρησαν στην μούρη όπως χαρακτηριστικά έγραψαν γιατί ήμασταν οπορτούνες και κρυφοεθνικιστές) και σε μερικά άλλα με εντυπωσιακά θετικά αποτελέσματα (Μπογιόπουλε ευχαριστούμε που μας φιλοξένησες στο γκρουπ σου). Στους πρώτους 1000 followers πανηγυρίζαμε θυμάμαι.

Ρε λες να φτάσουμε και 5000; Οι 10.000 είναι το ταβάνι μας.

Τελικά φτάσαμε 95.000 και συνεχίζουμε.

Χωρίς να δώσουμε 1 ευρώ για διαφήμιση ή για προβολή.

Τα post ήταν και είναι μεγάλα.

Εντελώς αντι-εμπορικά για το facebook που θέλει fast food περιεχόμενο.

Τσιτάτες ατάκες.

Εδώ πρέπει να αφιερώσεις 10-15 λεπτά, να δώσεις χρόνο, να συγκεντρωθείς.

Ίσως έτσι καταφέραμε και μαζέψαμε τον κόσμο που μας ταίριαζε.

Κόσμο που τον θαυμάζουμε που μας ακολουθεί.

Κόσμο που το σχόλιο που θα γράψει θα μας πάει ένα βήμα ακόμα πιο πέρα. Ο Κ μέσα από την σελίδα γνώρισε ανθρώπους που θαύμαζε, που πάντα μου έλεγε ότι ήθελε να τους μιλήσει, άνοιξε τον κύκλο του.

Εγώ πιο εσωστρεφής, πιο αντικοινωνικός έχω γνωρίσει ελάχιστους.

Δεν με ενοχλεί.

Θέλω να νιώσω πρώτα άνετα πριν γνωρίσω κάποιον.

Στην σελίδα τα τελευταία χρόνια μπήκε ακόμ ένα πρόσωπο. Η Μίκα.

Ίσως αυτή που μας κρατάει πιο νηφάλιους όταν αρχίζουμε να τρελαινόμαστε και οι δυο με φασίστες που μας την πέφτουν, κόσμο που ειρωνεύεται ή θέλει να βγάλει τα κομπλεξ του.

Προσωπικά τους τελευταίους πολλούς μήνες έχω μειώσει έως σταματήσει να γράφω στην σελίδα.

Λίγο η κατάσταση γύρω μου που με απογοητεύει, που δεν μου δίνει καμία ελπίδα γι’ αυτό τον τόπο, λίγο ότι νομίζω πως δεν ξέρω τι άλλο καινούργιο να γράψω, λίγο η ανάγκη να δουλέψω πρώτα με τον εαυτό μου, να κατανοήσω τα συναισθήματα μου, να βάλω τα θέλω μου σε μια σειρά.

Έχω αποστασιωποιηθεί και έχω αφήσει τον Κ μόνο του να παλεύει με το διαδικτυακά ορκ (αν και νομίζω το να πατάει το κουπάκι του block σε φασίστες και να τους στέλνει στην διαδικτυακή πηγάδα είναι η μεγαλύτερη απόλαυση του). Πέρσι τέτοια εποχή νομίζω μου είχε πει ότι αυτή η σελίδα είναι το ωραιότερο δώρο που του έχω κάνει ποτέ.

Και ίσως αυτό κάθε φορά που το θυμάμαι να με κάνει να νιώθω ένα τσικ πιο πάνω ευτυχισμένος.

Όχι γιατί η σελίδα αυτή έχει 7 χρόνια ζωής, αλλά επειδή τα τελευταία 7 χρόνια είναι το δώρο που πάντα ήθελα να κάνω στον Κ για όλη την στήριξη και την φιλία που μου έχει δώσει εδώ και 15 χρόνια και δεν ήξερα πραγματικά πως να του το ανταποδώσω.

Και ίσως τελικά αυτό που μένει δεν είναι ούτε η νοσταλγία, ούτε η υπερηφάνεια, αλλά μια περίεργη αίσθηση ηρεμίας για κάτι που έγινε όπως έπρεπε να γίνει.

Ότι μέσα σε όλα τα δύσκολα, τις απογοητεύσεις και τις φάσεις που νιώθαμε ότι χάνουμε τον εαυτό μας, υπήρξε κάτι που μας κράτησε συνδεδεμένους με μια πιο καθαρή εκδοχή μας.

Όχι την καλύτερη, αλλά σίγουρα την πιο αληθινή.

Και τελικά ίσως αυτό να είναι που έχει κάνει την σελίδα αυτή που είναι.

Κι όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που επιμένουν να πιστεύουν ότι οι λέξεις μπορούν να ανοίξουν έστω και μια μικρή χαραμάδα σε έναν καλύτερο κόσμο, θα υπάρχει και λόγος να συνεχίσουμε. Γιατί “Να αλλάξεις τον κόσμο φίλε Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους