Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Όταν τελειώνουν οι σφαίρες και οι φυσικές δυνάμεις, πολεμάει η ψυχή...» Ο «Αετός του Αγίου Ιλαρίωνα» που έπεσε όρθιος στις κορφές του Πενταδακτύλου ​Η ιστορία του 40χρονου Σερραίου Ταγματάρχη Γεωργίου Κατσάνη, του θρυλικού Διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών (33 ΜΚ), είναι ένας από τους πιο λαμπρούς και ταυτόχρονα συγκλονιστικούς θρύλους των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων.

Ένας χαρισματικός αθλητής ταχύτητας του «Ηρακλή» Θεσσαλονίκης, που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα μπαίνοντας στη Σχολή Ευελπίδων και συνέδεσε αμετάκλητα το όνομά του με τα «Τολμονίκια» των Πρασινοσκούφηδων. ​Τον Αύγουστο του 1973, μετά από δικό του επίμονο αίτημα, επέστρεψε στην Κύπρο για να αναλάβει την 33 ΜΚ με έδρα το πανέμορφο Πέλλα Πάις της Κερύνειας.

Εκεί έμελλε να γράψει με το αίμα του μια νέα σελίδα σύγχρονης στρατιωτικής ιστορίας. ​⚡ Το επικό «Σχέδιο Λαβίδα» και η έφοδος στο σκοτάδι: Το μοιραίο βράδυ της 20ής Ιουλίου 1974, μέσα στο χάος της τουρκικής εισβολής, η 33 ΜΚ έλαβε μια αποστολή αυτοκτονίας: την νυχτερινή κατάληψη της περιοχής «Πετρομούθια» με τελικό στόχο το στρατηγικό Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα στον Πενταδάκτυλο, όπου οι Τούρκοι είχαν ισχυρότατες, οχυρωμένες δυνάμεις. ​Πριν ξεκινήσουν, ο Κατσάνης κοίταξε στα μάτια τους κομάντος του και τους εμψύχωσε με λόγια που έμειναν στην ιστορία: ​«Κομάντος μου, μην ξεχνάτε: όταν τελειώνουν οι σφαίρες και οι φυσικές δυνάμεις, πολεμάει η ψυχή...» ​Στις 23:00, ο ίδιος ο Διοικητής τέθηκε επικεφαλής της γενικής εφόδου.

Ο αιφνιδιασμός που πέτυχε ήταν απόλυτος.

Στις 23:45, ο Κατσάνης έριξε μια πράσινη φωτοβολίδα στον κυπριακό ουρανό, σημαίνοντας την κατάληψη των πρώτων εχθρικών θέσεων.

Οι λυσσαλέες μάχες σώμα με σώμα συνεχίστηκαν μέσα στη νύχτα και μέχρι το ξημέρωμα της 21ης Ιουλίου. ​💔 Το βόλι του ελεύθερου σκοπευτή: Καθώς το πρώτο φως της ημέρας έφερε μαζί του τα φονικά πυρά της τουρκικής αεροπορίας, ο Κατσάνης, αν και διαισθανόταν την προδοσία και την έλλειψη ενισχύσεων, αρνήθηκε να υποχωρήσει.

Έμεινε εκεί, στην πρώτη γραμμή, για να φυλάει Θερμοπύλες. ​Γύρω στις 09:00 το πρωί, σε μια προωθημένη θέση μάχης δίπλα σε έναν οικίσκο που μόλις είχε καταληφθεί, μια σφαίρα Τούρκου ελεύθερου σκοπευτή πέτυχε θανάσιμα τον Διοικητή. Ο Κατσάνης έπεσε αιμόφυρτος στο χώμα. ​Για δύο ολόκληρες ώρες, τα «παιδιά» του —όπως αποκαλούσε στοργικά τους στρατιώτες του— πάλεψαν σαν λιοντάρια μέσα σε μια καταιγίδα από σφαίρες για να ανασύρουν το σώμα του αρχηγού τους.

Οι προσπάθειες απέτυχαν.

Όταν οι σφαίρες τους τελείωσαν, οι καταδρομείς αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν, αφήνοντας τον αγαπημένο τους Διοικητή στις άγριες, απόκρημνες κορφές του Πενταδακτύλου.

Ένας μάλιστα από τους τέσσερις καταδρομείς που προσπάθησαν να τον σώσουν, αγνοείται μέχρι σήμερα. ​🕊️ Η επιστροφή του Ήρωα μετά από 46 χρόνια: Για σχεδόν μισό αιώνα, η ψυχή του Κατσάνη περιπλανιόταν στον Άγιο Ιλαρίωνα και το όνομά του βρισκόταν στη μακρά, επώδυνη λίστα των Αγνοουμένων.

Τα «παιδιά» του κουβαλούσαν πάντα το βάρος της αποχώρησης, γράφοντας μερικά χρόνια μετά: «Συγχώρησέ μας για την εγκατάλειψη του άψυχου κορμιού σου... Πραγματικά προσπαθήσαμε, μα δεν τα καταφέραμε.

Ελπίζουμε η ψυχή σου να μας συγχωρέσει». ​Η δικαίωση και η λύτρωση ήρθαν 46 χρόνια αργότερα.

Τα ιερά οστά του θρυλικού Διοικητή εντοπίστηκαν σε ομαδικό τάφο στα κατεχόμενα, ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο DNA και επέστρεψαν με τις δέουσες στρατιωτικές τιμές στην ελληνική γη για την ταφή που του όφειλε η Ιστορία. ​Ο Γεώργιος Κατσάνης δεν πέθανε ποτέ στις καρδιές των καταδρομέων.

Έμεινε για πάντα εκεί ψηλά, ένας αθάνατος αετός του Πενταδακτύλου. Συνταγματάρχης Γεώργιος Κατσάνης. Αθάνατος! ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΕΟΚΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους