Η Υγεία σε Κατάσταση Χρόνιας Ανεπάρκειας: Μια Ανοιχτή Επιστολή προς το Πολιτικό Προσωπικό (και τον νυν Υπουργό κ, Γεωργιάδη) Η πρόσφατη, οδυνηρή εμπειρία μου στα νοσοκομεία της χώρας τόσο του...

Πλήρες Κείμενο:

Η Υγεία σε Κατάσταση Χρόνιας Ανεπάρκειας: Μια Ανοιχτή Επιστολή προς το Πολιτικό Προσωπικό (και τον νυν Υπουργό κ, Γεωργιάδη) Η πρόσφατη, οδυνηρή εμπειρία μου στα νοσοκομεία της χώρας τόσο του δημόσιου και το ιδιωτικού τομέα, εκεί όχι λόγω αναμονής, αναρχης κατάστασης και χάους αλλά ελλείψεως επιστημονικής επάρκιας, με αναγκάζει να αποτυπώσω δημόσια μια πραγματικότητα που η πολιτική ηγεσία επιμένει να εξωραΐζει.

Το πρόβλημα, προφανώς, δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στον νυν Υπουργό Υγείας, κ. Γεωργιάδη.

Αφορά το σύνολο των προκατόχων του και τις διαδοχικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, που αντιμετώπισαν το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) όχι ως τον θεμέλιο λίθο της κοινωνικής συνοχής, αλλά ως πεδίο λογιστικών περικοπών και επικοινωνιακής διαχείρισης, αποτυγχάνοντας παταγωδώς να φέρουν την υγεία σε ένα σοβαρό, ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η κατάσταση στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ) και στις τακτικές δομές δεν είναι απλώς προβληματική· είναι συστημικά απάνθρωπη.

Αυτή η εικόνα της απελπισίας, με το στοίβαγμα ανθρώπινων ψυχών που πονάνε, που κλαίνε και περιμένουν με αγωνία μέσα στην απόλυτη αδιαφορία, είναι το άμεσο αποτέλεσμα της πλήρους απουσίας ενός σύγχρονου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας και Προληπτικής Υγείας.

Αντί για έγκαιρη ενημέρωση και πρόληψη οι πολίτες αφήνονται αβοήθητοι, με αποτέλεσμα την τραγική κατάληξη στα νοσοκομεία, όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκμηδενίζεται.

Η εικόνα που παρουσιάζει το υπουργείο για την Υγεία απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα που βιώνει ο πολίτης καθημερινά.

Διαφημίζονται «δωρεάν γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης», όμως στην άλλη άκρη του σύρματος δεν απαντά ποτέ κανείς.

Όταν δε ο ασθενής επιχειρεί να κλείσει ένα απλό ραντεβού σε νοσοκομείο, βρίσκεται αντιμέτωπος με αναμονές τριών και τεσσάρων μηνών.

Αντί ο κύριος Γεωργιάδης να τα βλέπει όλα «ζάχαρη» πίσω από το γραφείο του, ας κάνει μια βόλτα –χωρίς κάμερες– στις εφημερίες των ΤΕΠ.

Ας σταθεί στην ουρά μαζί με τους πολίτες που υποφέρουν και τους εξαντλημένους γιατρούς που παλεύουν με τις ελλείψεις.

Εκεί θα δει το πραγματικό «χάλι» του συστήματος.

Είναι καιρός να σοβαρευτεί η ηγεσία του υπουργείου, να αφήσει το επικοινωνιακό αφήγημα και να αντικρίσει τη σκληρή πραγματικότητα της δημόσιας Υγείας.

Το πλέον εξοργιστικό τεκμήριο αυτής της κατάρρευσης είναι οι εγκληματικοί χρόνοι αναμονής.

Είχα την οικονομική δυνατότητα να καταφύγω στον ιδιωτικό τομέα, όπου η αναμονή ήταν ελάχιστη.αλλά και εκεί αντιμετώπισα πολύ χαμηλό επιστημονικό επίπεδο που οι περισσότεροι γιατροί κοιτάνε κάτι επιφανειακά χωρίς να έχουν τη διάθεση να εμβαθύνουμε.

Στο δημόσιο σύστημα, όμως, μιλάμε για αναμονές μηνών.

Και το ερώτημα τίθεται αμείλικτα προς εσάς, κύριε Γεωργιάδη, και προς όλους τους προκατόχους σας: Ένας άνθρωπος που δεν έχει την οικονομική επιλογή που είχα εγώ, τι θα έκανε; Τι θα πάθαινε σε αυτούς τους τρεις μήνες αναμονής; Θα πέθαινε; Το χειρότερο δεν είναι μόνο ο σωματικός πόνος· είναι ο ψυχικός βασανισμός της αβεβαιότητας.

Το να ξυπνάς και να κοιμάσαι κάθε μέρα με τον φόβο της επιδείνωσης, γνωρίζοντας ότι το κράτος σε έχει αφήσει στη μοίρα σου επειδή δεν έχεις γεμάτο πορτοφόλι.

Θα έλιωνε αβοήθητος στο σπίτι του; Όταν το κοντινότερο ραντεβού παραπέμπεται για το βαθύ φθινόπωρο, και όταν ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα για μια απλή ειδικότητα η αναμονή αγγίζει το τρίμηνο, το σύστημα έχει πλέον βαρέσει κανόνι. και τα φακελάκια που κλείνει ο Γεωργιάδη καλά κρατούν.

Μη κάνετε πως δεν το ξέρετε.

Όμως, η κατάντια δεν κρύβεται μόνο στα νούμερα, κρύβεται και στο έλλειμμα στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Όταν βρίσκεσαι σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο, όπως το «Παπαγεωργίου», και απευθύνεις στον υπάλληλο την πιο απλή, εύλογη ερώτηση ενός αγωνιούντος ανθρώπου: «Πότε είναι η σειρά μου; Μπορείτε να δείτε πώς είναι τα πράγματα μετά από μένα;», και η απάντηση που λαμβάνεις, με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων, είναι: «Μη με ρωτάτε, δεν ξέρω τέτοια», τότε η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Αυτοί οι υπάλληλοι, κύριε Γεωργιάδη, πληρώνονται από τους δικούς μου φόρους, από τον μόχθο του Έλληνα πολίτη.

Σε οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος, ένας υπάλληλος που επιδεικνύει τέτοια εγκληματική αδιαφορία απέναντι στον φορολογούμενο πολίτη θα έπρεπε να απολύεται παραχρήμα.

Είναι ελεεινό να συμπεριφέρεσαι έτσι σε έναν άνθρωπο που πονάει πραγματικά.

Οφείλετε να τους μαζέψετε αυτούς τους ανίκανους, να τους περάσετε από υποχρεωτικά σεμινάρια ενσυναίσθησης και να τους υπενθυμίσετε ότι η θέση τους είναι θέση προσφοράς, όχι εξουσίας.

Ας αναλογιστούν, δε, ότι η ζωή κάνει κύκλους: αύριο θα βρεθούν οι ίδιοι ή οι δικοί τους άνθρωποι στη θέση του ανίσχυρου ασθενούς, και τότε θα καταλάβουν τι σημαίνει να εισπράττεις γαϊδουριά αντί για περίθαλψη.

Το πλέον ανησυχητικό εύρημα, ωστόσο, το οποίο διαπίστωσα βιωματικά, αφορά το επίπεδο της επιστημονικής επάρκειας.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι ένα μέρος του ιατρικού προσωπικού εμφανίζει σοβαρά ελλείμματα στη βασική, σύγχρονη κλινική εκπαίδευση.

Αν σου τύχει κάτι που ξεφεύγει από την πεπατημένη, μετατρέπεσαι σε έρμαιο ενός συστήματος που αδυνατεί να διαγνώσει και να θεραπεύσει.

Υπάρχει μια εμμονική προσκόλληση σε απαρχαιωμένα ιατρικά πρωτόκολλα, χωρίς καμία διάθεση για περαιτέρω επιστημονική αναζήτηση ή συνεχιζόμενη εκπαίδευση.

Οι γιατροί οφείλουν να μάθουν να εκπαιδεύονται διαρκώς.

Αυτή η επιστημονική καθήλωση, συνδυαζόμενη με μια απαράδεκτη νοοτροπία αυθεντίας όπου ορισμένοι γιατροί συμπεριφέρονται και νιώθουν ως «επίγειοι θεοί» καθιστά την κατάσταση όχι απλώς απελπιστική, αλλά δημόσια επικίνδυνη.

Το μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία είναι σαφές: Αν σκοπός σας είναι η παραγωγή έργου και όχι η απλή διαχείριση της καρέκλας, οφείλετε να σοβαρευτείτε και να αντικρίσετε τα δομικά προβλήματα χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες και επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Το σύστημα δεν χρειάζεται «μπαλώματα», χρειάζεται ριζική αναδιάρθρωση και αυστηρή αξιολόγηση προσωπικού από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επίπεδο.

Αν η παρούσα ή οποιαδήποτε επόμενη ηγεσία αδυνατεί να εξασφαλίσει το ελάχιστο δηλαδή την αξιοπρέπεια και την επιβίωση του πολίτη στην πιο ευάλωτη στιγμή του τότε τεκμαίρεται η ανικανότητά της και η απομάκρυνση από το πόστο της καθίσταται μονόδρομος. Η Δημόσια Υγεία δεν είναι πεδίο για πολιτικαντισμούς, είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μας. Και αυτή τη στιγμή, ο καθρέφτης αυτός είναι σπασμένος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους