Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου είναι πραγματική. Δεν πρόκειται για μια επικοινωνιακή εικόνα.

Τα τελευταία χρόνια η παραγωγή στις κατασκευές έχει αυξηθεί θεαματικά, το ανεκτέλεστο υπόλοιπο των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων ξεπερνά τα 13 δισ. ευρώ και η αγορά τροφοδοτείται από τεράστιους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης, του ΕΣΠΑ και ιδιωτικών επενδύσεων.

Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι άλλο: ποιος καρπώνεται αυτή την ανάπτυξη; Για τους περισσότερους μισθωτούς μηχανικούς η καθημερινότητα σημαίνει μεγαλύτερη εντατικοποίηση, απλήρωτες υπερωρίες, ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, ιδιαίτερα του Δελτίου Παροχής Υπηρεσιών.

Υπάρχει όμως και μια χαρακτηριστική αντίφαση.

Οι εργοδοτικές οργανώσεις δηλώνουν ότι ο κλάδος αναπτύσσεται, αλλά ταυτόχρονα ζητούν ανατιμολογήσεις στα δημόσια έργα και πρόσθετη κρατική στήριξη, επειδή –όπως υποστηρίζουν– έχει αυξηθεί το κόστος κατασκευής.

Όταν όμως οι εργαζόμενοι διεκδικούν καλύτερους μισθούς ή Συλλογική Σύμβαση, ακούν ότι «δεν υπάρχουν περιθώρια». Γι’ αυτό πιστεύω ότι η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται στο αν οι κατασκευές αναπτύσσονται.

Το κρίσιμο είναι με ποιους όρους αναπτύσσονται.

Αν η ανάπτυξη στηρίζεται στη συμπίεση του κόστους εργασίας, στην εντατικοποίηση και στη μεταφορά ολοένα μεγαλύτερης ευθύνης στους εργαζόμενους, τότε δεν υποβαθμίζεται μόνο η θέση των μηχανικών.

Υποβαθμίζονται και οι όροι με τους οποίους παράγεται το ίδιο το τεχνικό έργο. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο link στο πρώτο σχόλιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους