Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τη μία, γιατροί εκπέμπουν SOS, λέγοντας ότι περιμένουν ακόμη τροπονίνες.

Από την άλλη, στο ακριτικό Καστελόριζο, ο γιατρός που πριν από λίγες εβδομάδες πήγε να καλύψει τις ανάγκες των κατοίκων βρίσκεται μπλεγμένος σε αυτόφωρη διαδικασία έπειτα από μήνυση, σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Ποιος φροντίζει τελικά την Υγεία; Εκείνοι που δίνουν καθημερινά μάχη με τις ελλείψεις ή εκείνοι που εμφανίζονται μόνο όταν πρέπει να μοιράσουν ευθύνες; Γιατί όταν λείπουν βασικά υλικά, όταν οι γιατροί καταγγέλλουν προβλήματα και όταν οι κάτοικοι απομακρυσμένων περιοχών αγωνιούν αν θα έχουν ιατρική κάλυψη, η εικόνα που φτάνει στην κοινωνία είναι αυτή ενός κράτους που μοιάζει να κυνηγά τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής αντί να λύνει τα προβλήματα της πρώτης γραμμής.

Αν απόψε ένας κάτοικος του Καστελόριζου χρειαστεί επειγόντως γιατρό, ποιος θα του απαντήσει; Αν ένας ασθενής περιμένει κρίσιμες εξετάσεις που δεν έρχονται, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Αυτά δεν είναι πολιτικά συνθήματα.

Είναι ερωτήματα ζωής.

Ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό.

Ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικό το παράλογο.

Να ακούμε για ελλείψεις και να μη σοκαριζόμαστε.

Να βλέπουμε γιατρούς στο επίκεντρο δικαστικών εξελίξεων και να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε λευκή μπλούζα υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν όρθιο ένα σύστημα στα όριά του.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι μόνο όσα συμβαίνουν, είναι ότι αρχίζουμε να συνηθίζουμε στην εγκατάλειψη, και τότε το πρόβλημα δεν είναι κάθε τέτοια είδηση, είναι ολόκληρο το σύστημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους