Η δική μου γενιά είναι ευλογημένη που μεγάλωσε με την ελευθερία που πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά . Μπορεί οι συνθήκες να μην ηταν καλές και τις περισσότερες φορές είχαμε ματωμένα τα γόνατα τους...

Πλήρες Κείμενο:

Η δική μου γενιά είναι ευλογημένη που μεγάλωσε με την ελευθερία που πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά . Μπορεί οι συνθήκες να μην ηταν καλές και τις περισσότερες φορές είχαμε ματωμένα τα γόνατα τους αγκώνες και τα κεφάλια αλλά παίξαμε αρκετά στις αλάνες και στους χωμάτινους δρόμους της πόλης . Λίγο αργότερα προέκυψε ο ΠΑΣ Γιάννενα και το μεγαλείο του θρυλικού «Άγιαξ της Ηπείρου». Τότε τα χρόνια μας απέκτησαν χρώμα κυανόλευκο.

Τα καθημερινά μας απογεύματα περνούσαν στο Ζωσιμάδες παρακολουθώντας τις προπονήσεις και οι Κυριακές ήταν γιορτή.

Εκείνη η «τρελή» ομάδα, με τους Αργεντινούς παιχταράδες δίδαξε σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα τι σημαίνει ποδόσφαιρο και πως παίζεται κάτω η μπάλα !.. Σαν να είναι χθες θυμάμαι εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα που πάτησε στα Γιάννενα ο Γκλασμάνης.

Η χαίτη του ανέμιζε στο Ζωσιμάδες κι εμείς νιώθαμε πως τίποτα δεν ήταν αδύνατο για την ομάδα που γεννιούνταν . Ύστερα ήρθε ο Παστερνάκης που ... κόλλαγε τσίχλα την μπάλα στα πόδια του.

Η πόλη ζούσε πλεον και ανέπνεε για τον ΠΑΣ . Σε κάθε γειτονιά , σε κάθε καφενείο, η κουβέντα ήταν μία : «Τι ομάδα είναι αυτή Θεέ μου και πόσο τυχεροί είμαστε που την έχουμε ". Όταν ήρθαν ο Κοντογιωργάκης, ο Αλβαρέζ, ο Μοντέζ και ο Λίσα, το όνειρο πήρε σάρκα και οστά, παρότι η μοίρα στάθηκε άδικη τότε με τον Λίσα πού την πρώτη κιόλας μέρα που έφτασε στην Αθήνα και συμμετείχε στο φιλικό με τον Παναθηναϊκό ο Κωνσταντίνου του έσπασε το χέρι !.. Ο Ντε Φαρία ο δημιουργός του ΠΑΣ χαμογελούσε με ικανοποίηση για το αποτέλεσμα του εγχειρήματος . Το ίδιο και ο Αλέφαντος.

Και αργότερα ο μεγάλος Αντώνης Γεωργιάδης που μαζί με τον Γιάννη Πετράκη, άφησαν το δικό τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στον πάγκο του ΠΑΣ και ήταν οι κορυφαίοι για μένα προπονητές που ηρθαν στην ομάδα μας Εκείνα τα χρόνια δεν ήταν απλώς ποδόσφαιρο.

Ήταν η νιότη μας.

Ήταν οι φίλοι μας.

Ήταν οι Κυριακές μας.

Ήταν οι πιο όμορφες αναμνήσεις της ζωής μας. Ο ΠΑΣ Γιάννενα δεν έγινε απλώς η αγαπημένη μου ομάδα.

Φώλιασε στην ψυχή μου.

Έγινε κομμάτι της καρδιάς μου, όπως έγινε και για χιλιάδες Γιαννιώτες και Ηπειρώτες, όπου κι αν βρίσκονταν . Λίγες μέρες πριν την επέτειο (Τετάρτη)των 60 χρόνων απο την ίδρυση του ΠΑΣ , το ρολόι της μνήμης γυρίζει πίσω και συγκινούμαι αναπολώντας εκείνα τα χρόνια !.. Πονάει ομως και πολύ μάλιστα να βλέπεις αυτή τη μεγάλη ομάδα να βρίσκεται στη Γ' Ερασιτεχνική κατηγορία αλλά τετοια ώρα τέτοια λόγια ... Όμως ο ΠΑΣ έμαθε να πέφτει και να σηκώνεται.

Και θα σηκωθεί ξανά, γιατί αυτό επιβάλλει η ιστορία, ο κόσμος του και η βαριά φανέλα του.

Εγώ τον ευχαριστώ για όλα όσα μου χάρισε.

Για τις συγκινήσεις, τα όνειρα τις χαρές με τις δυο εξόδους στην Ευρώπη , τις ανόδους στην Α Εθνική , με τους ημιτελικούς του Κυπέλου Ελλάδας κλπ και τα δάκρυα που χύσαμε στο μπαράζ της Λάρισας με τον Πανιώνιο , στον Πύργο με τον Ηλυσιακο και όχι μόνο !.. Όσα χρόνια κι αν μου χαρίσει ο Μεγαλοδύναμος, θα έχει πάντα ενα ξεχωριστό μέρος της ψυχής μου και ας λένε ότι θέλουν οι "δήθεν", και οι "κάπως" οι ... κλαρινογαμπροί και όλα τα "άνθη της μιζέριας" αυτής της πολιτείας !.. Αυτοί θα περάσουν. Ο ΠΑΣ θέλουν δεν θέλουν θα μείνει... Γιατί δεν είναι απλώς μια ομάδα. Είναι ένα κομμάτι απο την ταυτότητα της μικρής αλλά όμορφης πόλης μας !..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους