Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θλίψη, λέω και ονόματα για να μην αμφισβητήσει κανείς. Στο μικρό γωνιακό σουβλατζίδικο στο Νέο Φάληρο επί της οδού Ειρήνης, ψήστης 30άρης δίπλα στα κάρβουνα και στη ζέστη ώρες ορθοστασία, πιάνουμε κουβέντα.

Του λέω "δύσκολη δουλειά βράδυ", μου λέει "δουλεύω και τα πρωινά μπαρίστας σε καφέ". Ποιος ξέρει τι ανάγκες έχει για να δουλεύει μέρα-νύχτα όρθιος 2 δουλειές.

Προχθές στην Κέρκυρα στο Πυργί στην ανηφόρα στο σούπερ μάρκετ, 30άρα κοπελιά.

Της λέω "εσύ δεν δούλευες πέρσι στην ταβέρνα δίπλα; Τσακώθηκες"; Μου λέει "δουλεύω πλέον και τα πρωινά ως το μεσημέρι εδώ στο σούπερ μάρκετ, και τα βράδια στην ταβέρνα". Της λέω "κι εσύ 2 δουλειές; Πώς αντέχεις"; Μου λέει "με βιταμίνες από το φαρμακείο για να μένω όρθια"... Ποιος ξέρει τι ανάγκες έχουν. Δάνεια; Ενοίκια; Σούπερ μάρκετ; Ρεύμα; Παιδιά; Να πας μια εκδρομή; Να πάρεις ένα αυτοκίνητο και να το συντηρείς; Να πας σε μια ταβέρνα; Πράγματα αυτονόητα που έκαναν οι προηγούμενες γενιές και στην οικογένεια δούλευε μόνο ο ένας.

Τώρα οι νέοι που γεννήθηκαν από "φτωχά γεννητικά όργανα" είναι ΔΟΥΛΟΙ.

Αν δεν βρήκες από τους γονείς σπίτια, την έβαψες.

Όμως δεν έπρεπε να είναι έτσι η ζωή. Αυτό δεν είναι ζωή. (Edit: Στα σχόλια μού ήρθαν πολλές ιστορίες κατάντιας)...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους