Το θράσος της ζωής τις αποκάλεσε ώρες κενές... Ώρες, που η σκέψη είναι αδύνατο να συγκεντρωθεί, που η ψυχή δεν θέλει άλλο να προβληματιστεί, μ΄ένα αίσθημα αδιαφορίας διατάζει το βλέμμα να χαθεί. Πόσο...
Το θράσος της ζωής τις αποκάλεσε ώρες κενές... Ώρες, που η σκέψη είναι αδύνατο να συγκεντρωθεί, που η ψυχή δεν θέλει άλλο να προβληματιστεί, μ΄ένα αίσθημα αδιαφορίας διατάζει το βλέμμα να χαθεί.
Πόσο μικρός ο ορίζοντας της ζωής Πόσο απέραντος ο ορίζοντας της ψυχής Ώρες κενές λοιπόν, που η απραξία διατάζει το κορμί να ναρκωθεί, ν΄αφεθεί στην αδυναμία, στην κοινωνική χολή, ν΄αρρωστήσει, να νεκρωθεί.
Καμιά ελπίδα Καμιά επιθυμία Καμιά αλλαγή Μια επαναλαμβανόμενη ιεροτελεσία ευτυχώς χωρίς οπαδούς.
Αδιάβαστοι φιλόσοφοι Αδιάφοροι θεατές κι η ψυχή να πονάει κάθε στιγμή που ψιθυρίζεις... ‘Ώρες κενές’. —Μαρία Σταυρίδου ”Ώρες κενές”, ©️2024.07.01
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους