Μια ετερόκλητη συμμαχία: Ο Τραμπ, η τεχνολογική Δεξιά & οι Χριστιανοί Εθνικιστές από Άρδην - Ρήξη 4 Ιουλίου 2026 Του Julian Blum από το Άρδην τ. 137 που κυκλοφορεί στα περίπτερα Εδώ και πάνω από...

Πλήρες Κείμενο:

Μια ετερόκλητη συμμαχία: Ο Τραμπ, η τεχνολογική Δεξιά & οι Χριστιανοί Εθνικιστές από Άρδην - Ρήξη 4 Ιουλίου 2026 Του Julian Blum από το Άρδην τ. 137 που κυκλοφορεί στα περίπτερα Εδώ και πάνω από μισό χρόνο, σχολιαστές απ’ όλο τον κόσμο προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τη μοναδική φύση της δεύτερης θητείας του Τραμπ, σχολιάζοντας συστηματικά τις ακραίες διαφορές της σε σχέση με την πρώτη.

Πλέον έχει σχεδόν καταστεί κοινοτοπία το ότι η συμμαχία του κινήματος MAGA με την Big Tech αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά και καθοριστικά πολιτικά χαρακτηριστικά αυτής της προεδρίας – και ίσως της εποχής μας.

Είναι επίσης ένα φαινόμενο το οποίο οι πολιτικοί επιστήμονες, και ιδίως οι αναλυτές των ανελεύθερων πολιτικών κινημάτων, οφείλουν να προσπαθήσουν να κατανοήσουν με πιο συστηματικούς όρους.

Σύνθετες έννοιες, όπως ο «τεχνοκαισαρισμός», έχουν πράγματι γίνει κοινός τόπος στον πολιτικό σχολιασμό, ιδίως στην Ευρώπη, καθώς επιχειρούν να περιγράψουν αυτή τη φαινομενικά μονολιθική συγχώνευση του εθνικιστικού συντηρητισμού με τον απροκάλυπτο επιταχυντισμό της Σίλικον Βάλεϊ.

Ένα από τα βασικά ερωτήματα για τη μελέτη της ανάδυσης ενός νέου ανελεύθερου καθεστώτος στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι το κατά πόσον η συμμαχία των τεχνολογικών, χριστιανικών και εθνικιστικο-λαϊκιστικών ρευμάτων της Δεξιάς μπορεί να μακροημερεύσει.

Έχοντας παρακολουθήσει στενά το αμερικανικό συντηρητικό οικοσύστημα κατά τη διάρκεια του τελευταίου εκλογικού κύκλου και τους μήνες που ακολούθησαν την ορκωμοσία του Τραμπ, συνέχισα να συνομιλώ με ορισμένους από τους βασικούς διανοούμενους της μεταφιλελεύθερης πτέρυγας της αμερικανικής Δεξιάς και να παρακολουθώ τις παρεμβάσεις τους, με ιδιαίτερη έμφαση στη διερεύνηση των ιδεολογικών και πολιτικών θεμελίων αυτής της ασυνήθιστης συμμαχίας.

Μετά από αρκετούς μήνες στην εξουσία, το συμπέρασμα είναι παράδοξο: ενώ η νέα «σκηνή» του τραμπισμού δεν έχει ποτέ εκφράσει τόσο έντονα τις ιδεολογικές της διαιρέσεις –με μέλη της χριστιανικής δεξιάς να εκφράζουν έναν σχεδόν υπαρξιακό τρόμο απέναντι στα τεχνοπολιτικά εγχειρήματα της Σίλικον Βάλεϊ–, η συμμαχία παραμένει εντυπωσιακά αρραγής, ακόμη και μετά τη θεαματική ρήξη Τραμπ-Μασκ, τον Ιούνιο.

Το βέβαιο, ωστόσο, είναι πως η συμμαχία κάθε άλλο παρά μονολιθική είναι, όπως συχνά πιστεύουν ορισμένοι σχολιαστές εκτός ΗΠΑ.

Συναφώς, οι αναλυτές θα πρέπει να μελετούν προσεκτικά ορισμένα από τα βασικότερα σημεία τριβής και να κατανοούν τη βαθιά ρευστότητα της αμερικανικής πολιτικής.

Δύο κόσμοι σε σύγκρουση Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία στις τρέχουσες συζητήσεις με ορισμένους από τους πιο επιδραστικούς στοχαστές του αμερικανικού συντηρητικού κινήματος είναι η ρητορική τους σφοδρότητα απέναντι στην πολιτική εμπλοκή της Σίλικον Βάλεϊ.

Πουθενά αυτή η εχθρότητα δεν ήταν πιο εμφανής από ό,τι στο πρόσφατο συνέδριο του Εθνικού Συντηρητισμού, στην Ουάσινγκτον.

Ακόμη περισσότερο και από την εξωτερική πολιτική –όπου η συνήθης σύγκρουση μεταξύ των οπαδών της «πρωτοκαθεδρίας» και της «αυτοσυγκράτησης» ήρθε και πάλι στο προσκήνιο–, οι ιλιγγιώδεις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη και οι φιλοδοξίες της Σίλικον Βάλεϊ φάνηκαν να αποτελούν το πλέον αμφιλεγόμενο ζήτημα.

Όπως σημείωσε στην ομιλία της η Ρέιτσελ Μπόβαρντ, αντιπρόεδρος του Conservative Partnership Institute, η τεχνητή νοημοσύνη είναι το «πιο κρίσιμο ζήτημα» για το μέλλον του κινήματος.

Καθόλου τυχαία, μια ακόμη ηχηρή τοποθέτηση εναντίον της ΤΝ ήταν του Στιβ Μπάνον, του οποίου το δριμύ κατηγορώ έκλεισε το συνέδριο.

Τα ιδιαίτερα σκληρά του λόγια κατά της τεχνολογικής ελίτ –την οποία παρουσιάζει ως κατά βάση προδοτική στις συναλλαγές της με το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα– κατέδειξαν ξεκάθαρα ότι η πολιτική του βεντέτα με τον Έλον Μασκ και τους «broligarchs» της Σίλικον Βάλεϊ υπερβαίνει κατά πολύ την προσωπική αντιπάθεια (καθώς εξακολουθεί να ζητά την απέλαση του Μασκ ως παράνομου μετανάστη). Παρότι τα στρατηγικά κίνητρα πίσω από αυτές τις δηλώσεις είναι προφανή σε ένα υπερ-προσωποπαγές πολιτικό καθεστώς, όπου όλοι ανταγωνίζονται για την προσοχή του προέδρου, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι διαφορές εδράζονται σε βαθιές πολιτικές, ιδεολογικές, ακόμη και θεολογικές βάσεις.

Στην πραγματικότητα, σήμερα διακρίνονται δύο βασικές πηγές συντηρητικής αντίθεσης στον επιταχυντισμό της τεχνητής νοημοσύνης.

Η πρώτη είναι περισσότερο πολιτική και οικονομική, αντανακλώντας τον φόβο των λαϊκιστών για μια κατάληψη της εξουσίας από μια βαθιά ελιτίστικη και προσανατολισμένη στο κέρδος τεχνολογική ολιγαρχία.

Επισημαίνουν με αγωνία την πρωτοφανή ισχύ που έχουν συσσωρεύσει εντός της κυβέρνησης εταιρείες όπως η Palantir, η OpenAI ή η Meta, θεωρώντας το γεγονός αυτό ιδιαίτερα ανησυχητικό, μιας και υποπτεύονται ότι αυτό θα γείρει τη συμμαχία υπέρ της τεχνολογικής ατζέντας.

Ο φιλόσοφος Πάτρικ Ντίνιν, μία από τις κεντρικές διανοητικές φιγούρες της μεταφιλελεύθερης Δεξιάς, που αυτοτοποθετείται στη «λαϊκιστική» της πτέρυγα, εκφράζει για παράδειγμα με μεγάλη σαφήνεια τους φόβους του για μια κατάληψη της εξουσίας από μια τεχνο-ουτοπική κάστα μετά από αρκετούς μήνες τραμπικής διακυβέρνησης, απηχώντας έτσι τις πολύ πιο ωμές επιθέσεις του Μπάνον.

Η δεύτερη πηγή είναι πιο πνευματική και ο χαρακτήρας της είναι πιο ριζοσπαστικός, συνιστά σχεδόν μια υπαρξιακή αντίθεση ανάμεσα στις χριστιανικές αξίες και τη μετανθρωπιστική ατζέντα που προωθούν ορισμένες προσωπικότητες της Σίλικον Βάλεϊ. Ο Ροντ Ντρέχερ, στενός φίλος του Τζ. Ντ. Βανς και κεντρική φυσιογνωμία της χριστιανικής Δεξιάς, προχωρά ακόμη περισσότερο από τον φίλο του Πάτρικ Ντίνιν, προσφέροντας κάτι που μοιάζει με μια θεολογική αποκήρυξη της Tech Right.

Γι’ αυτόν τον αντιδραστικό μυστικιστή, μορφές όπως οι Τιλ, Αντρέισεν, Σακς και Καρπ δεν είναι τίποτε περισσότερο από αναγεννησιακοί αποκρυφιστές, φαουστικοί αλχημιστές αποφασισμένοι να αναβιώσουν το όνειρο της μετατροπής των ανθρώπων σε θεούς. «Η τεχνητή νοημοσύνη είναι δαιμονική», δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του, θεωρώντας την ως τον κύριο δίαυλο για τη συγχώνευση ανθρώπου-μηχανής – δηλαδή ως καθαρό μετανθρωπισμό.

Ερωτηθείς αν συμφωνεί με την εξαιρετικά ασυνήθιστη βιβλική βάση υπεράσπισης της μετανθρωπιστικής ατζέντας από τον Πίτερ Τιλ, ο Ντρέχερ δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής: Ο «φίλος» του Τιλ κάνει βαθύτατο λάθος, ακόμη και αν ανήκουν στην ίδια πολιτική συμμαχία.

Διαβάστε την συνέχεια του κειμένου στην ιστοσελίδα του Άρδην, https://ardin-rixi.gr/archives/270021 *Στηρίξτε το Άρδην και τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κάνοντας μια δωρεά, ko-fi.com/ardinrixi https://ardin-rixi.gr/archives/269553

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους