Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ Ο CHEF ΠΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΠΟΔΙΑ… ΤΗΝ ΠΕΤΑΕΙ ΟΛΗ Η ΚΟΥΖΙΝΑ.

Ήταν οικογένεια.

Ήσουν διατεθειμένος να φας σφαλιάρα για τον διπλανό σου.

Να καλύψεις το λάθος του.

Να μείνεις δύο ώρες παραπάνω χωρίς να σε ρωτήσει κανείς.

Και αν κάποιος έξω από την ομάδα τον προσέβαλλε… το είχε προσβάλει όλους.

Και όταν ο αρχηγός έλεγε “φεύγουμε”… δεν γυρνούσε κανείς να ρωτήσει “κι ο μισθός;” Έφευγαν.Όλοι.μεχρι και η λαντζα!!! Θυμάμαι ιστορίες που έκλεισαν εστιατόρια μέσα σε δέκα λεπτά.

Ολόκληρες μπριγάδες πέταξαν ποδιές στον πάγκο και εξαφανίστηκαν.

Γιατί κάποιος πέρασε τη γραμμή. Σήμερα; Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του. “Εγώ να πληρωθώ.” “Εγώ να κρατήσω τη θέση μου.” “Εγώ να μη μπλέξω.” Οι ομάδες έγιναν ομάδες μόνο στις φωτογραφίες προσωπικού.

Και τότε μου ήρθε αυτό το μήνυμα από έναν φίλο.

Δουλεύει σε ένα πολυτελές εστιατόριο σε ελληνικό νησί.

Η γυναίκα του ιδιοκτήτη, γνωστή για τις εκρήξεις της, άρχισε να ουρλιάζει μπροστά σε όλους. “Εγώ σε ταΐζω! Δικό μου είναι το μαγαζί! Δική μου είναι η κουζίνα!” Ένα από εκείνα τα ξεσπάσματα που δεν έχουν στόχο να λύσουν ένα πρόβλημα.

Έχουν στόχο να θυμίσουν ποιος “έχει την εξουσία”.Ο chef δεν φώναξε.

Δεν έβρισε.

Γύρισε προς την ομάδα του και είπε μόνο: Παιδιά… φύγαμε.

Και τότε έγινε κάτι που είχα χρόνια να ακούσω. Όλοι.

Μα όλοι.

Έβγαλαν τις ποδιές τους.

Τις άφησαν κάτω.

Και έφυγαν μαζί.

Το μήνυμα που μου έστειλε έγραφε: “Γυρνάω εδώ στα λιοντάρια και τους λέω παιδιά φύγαμε… όλοι έξω.

Για πότε πέταξαν ποδιές και ακολούθησαν φίλε δεν φαντάζεσαι…” Και μετά… “Μαλάκα… τα παλιά ωραία χρόνια στην κουζίνα δεν έμπαινε κανείς.

Από φόβο.” Δεν ήταν φόβος.

Ήταν σεβασμός.

Γιατί όταν μια μπριγάδα είναι πραγματική οικογένεια, δεν αφήνει ποτέ τον chef μόνο του.

Και ο chef, αντίστοιχα, δεν αφήνει ποτέ τους ανθρώπους του να γίνουν σάκος του μποξ κανενός.

Ούτε ιδιοκτήτη.

Ούτε πελάτη.

Ούτε της γυναίκας του ιδιοκτήτη.

Μπορεί να διαφωνείς με την αποχώρηση.

Μπορεί να πεις ότι δεν είναι επαγγελματική.

Αλλά υπάρχει μια γραμμή που, όταν την περάσεις, δεν μιλάμε πλέον για δουλειά.

Μιλάμε για αξιοπρέπεια.

Και ξέρεις κάτι; Χάρηκα που άκουσα αυτή την ιστορία.

Όχι επειδή χάρηκα που δημιουργήθηκε πρόβλημα.

Αλλά γιατί, για μια στιγμή, νόμιζα ότι γύρισα είκοσι χρόνια πίσω.

Τότε που οι κουζίνες δεν ήταν γεμάτες μονάδες.

Ήταν γεμάτες αδέρφια.

Εσείς έχετε ζήσει ποτέ ομαδική αποχώρηση από κουζίνα; Ή μήπως αυτές οι ιστορίες ανήκουν πια σε μια άλλη εποχή;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους