Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κάποια βιβλία που από τις πρώτες κιόλας σελίδες καταλαβαίνεις ότι θα σε στοιχειώσουν.

Έτσι νιώθω και με τη «Μόρα: Σκιές στο Χιόνι». Ξεκίνησα να το διαβάζω σήμερα το μεσημέρι και, ειλικρινά, δυσκολεύομαι να το αφήσω από τα χέρια μου.

Η γραφή της Ευαγγελίας Γιαννού είναι μαγική, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα τόσο ζωντανή και μεταφυσική, που αισθάνεσαι πως περπατάς κι εσύ μέσα στο χιονισμένο τοπίο και δίπλα σου νιώθεις να σε ακολουθούν οι ψυχές των πεθαμένων.

Οι χαρακτήρες με κέρδισαν από την πρώτη στιγμή και κάθε σελίδα με κάνει να θέλω να ανακαλύψω τι κρύβεται λίγο παρακάτω.

Είμαι ακόμη στην αρχή της ιστορίας, οπότε δεν μπορώ να ξέρω πώς θα εξελιχθεί.

Έχω όμως την έντονη αίσθηση πως τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμη.

Και ύστερα υπάρχει αυτή η λέξη... Μόρα.

Όσοι μεγαλώσαμε στην ελληνική επαρχία ξέρουμε πολύ καλά πόσες ιστορίες, φόβους και λαϊκές δοξασίες κουβαλάει.

Είναι από εκείνες τις λέξεις που αρκεί να τις ακούσεις για να ξυπνήσουν μνήμες από χειμωνιάτικες νύχτες, ιστορίες των παππούδων και μια ανεξήγητη ανατριχίλα που δύσκολα περιγράφεται.

Αφήνω εδώ κι ένα μικρό απόσπασμα που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή: «Ο θάνατος, αγόρι μου, είναι το μόνο πράγμα που φέρνει σε ισορροπία τους ανθρώπους.

Δεν κάνει διακρίσεις, δεν λογαριάζει αν είσαι φτωχός ή πλούσιος, μεγάλος ή μικρός, άρρωστος ή υγιής.

Απλώνει το χέρι του και σε αρπάζει, όσο κι αν σκούζεις.

Ούτε να τον δωροδοκήσεις μπορείς, μα ούτε και να τον κάνεις να σε λυπηθεί.

Είναι ίσος προς όλους.» Αν η συνέχεια είναι αντάξια αυτών των πρώτων εντυπώσεων, τότε πιστεύω πως με περιμένει ένα από τα πιο δυνατά βιβλία που διάβασα το τελευταίο διάστημα. Θα επιστρέψω, φυσικά, μόλις το ολοκληρώσω, με την αναλυτική μου άποψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους