Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Τζάκο Μάνγκο γεννήθηκε στη Σκιάθο, όμως στα οκτώ του βρέθηκε στη Γερμανία.

Έμεινε εκεί είκοσι χρόνια, πηγαινοερχόμενος μέχρι που κατάλαβε πως δεν γίνεται να ζεις μισός.

Δούλεψε όπου έβρισκε.

Σερβιτόρος, ντισκοτέκ, νύχτες δύσκολες.

Δεν τις ωραιοποιεί.

Ήταν δουλειές για να σταθεί όρθιος και να συντηρήσει την οικογένειά του.

Κάποια στιγμή μπάρκαρε.

Η θάλασσα υπήρχε ήδη μέσα του, απλώς άργησε να την ακολουθήσει.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 άνοιξε με τον αδερφό του στη Σκόπελο ένα από τα πρώτα μπαράκια του νησιού.

Ήταν το 1979.

Δύο χρόνια αργότερα, αφού άλλαξαν όνομα και πρόσθεσαν φαγητό χωρίς αποτέλεσμα, το έκλεισαν.

Δεν το δραματοποιεί.

Το δοκίμασε και τελείωσε.

Το όνομα «Τζάκο Μάνγκο» γεννήθηκε από μια παιδική ανάμνηση σε γερμανικό σχολείο, έναν καουμπόι σε ασπρόμαυρη τηλεόραση και έναν ήχο που του άφησε η λέξη «μάνγκο». Έκανε κάθε δουλειά που χρειάστηκε για να μεγαλώσει τα παιδιά του.

Το ψάρεμα έγινε ο δικός του ρυθμός.

Καΐκι, δίχτυα και μια μοναξιά που δεν βαραίνει.

Όταν ήρθαν ο χωρισμός και οκτώ χρόνια με το ποτό, δεν τον έσωσε κάτι θεαματικό.

Τον έσωσε η θάλασσα.

Το να ξαναβγαίνει, να τραβάει ένα δίχτυ, να ανασαίνει.

Λέει πως αν δεν υπήρχε η θάλασσα, ίσως να μην υπήρχε ούτε ο ίδιος σήμερα.

Ονειρεύτηκε να επιστρέψει και να ανοίξει ένα ταβερνάκι, όμως η ζωή πήρε άλλη τροπή.

Το 1991 γύρισε ξανά στη Σκόπελο και ξεκίνησε από την αρχή, ως σερβιτόρος.

Χωρίς τίτλους και μεγάλα λόγια.

Μόνο δουλειά.

Σήμερα κρατάει λίγα αλλά ουσιαστικά.

Ένα καΐκι, μια διαδρομή και ένα όνομα που τον ακολουθεί από παιδί.

Κάποιες μέρες βγαίνει για ψάρεμα και δεν μετράει τι έβγαλε.

Μετράει ότι βγήκε.

Ότι στάθηκε ακόμη μία φορά απέναντι στη θάλασσα, χωρίς να της ζητήσει τίποτα. 🖊️: Κωνσταντίνος Σοφικίτης #marabou_aegean

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους