Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν χάρηκα τον ορατό δυστυχώς γιατί τα τελευταία χρόνια είμαι απόμακρός.

Έτυχε όμως να δω ένα λάιβ της ταλαντούχας Demetra Sideridou και την παρουσίαση της έκθεσης εκεί της εξίσου ταλαντούχας Su Christou και ίσα ίσα που είχα πάρει λίγο φως.

Μαθαίνοντας το ότι κλείνει όμως η απαισιοδοξία που πάνω από δέκα χρόνια με έχει καταπιεί για την πόλη αυτή πήρε πάλι τα πάνω της.

Από την δυσκαμψία στο οτιδήποτε διαφορετικό μέχρι τις εκδηλώσεις μίσους απέναντι σε πράγματα που δεν θα έπρεπε να αποτελούν θέμα συζήτησης πλέον , η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται σε κάτι που πολύ σύντομα θα θυμίζει κάθε άλλη μαλακια εκεί έξω που επισκέπτονται πλεονεκτικα τρόμπες τουρίστες που βγάζουν από τα σπίτια τους το εργατικό της δυναμικό (για ποιες δουλειές θα μου πεις; ) και θα επισκέπτονται την πόλη για μόνο λάθος λόγους.

Οι ντόπιοι (ανάθεμα την ώρα) δεν καταφέρνουμε, δυστυχώς είμαι μέσα σε αυτήν την ομάδα, όχι να σώσουμε τον οποίον χαρακτήρα που τρεμοσβηνε από τα ενδοξα 90s , αλλά ούτε μπορέσαμε να δώσουμε μια μικρή ώθηση στα νέα παιδιά που πολεμουν ακόμα εδώ.

Φωτεινή εξαίρεση φυσικά αποτελεί το To Pikap που είναι το τελευταίο beacon στην κουρασμένη πόλη και δυστυχώς μικρές μικρές φθίνουσες στον αριθμό πρωτοβουλίες δεξιά αριστερά.

Θεωρώ πως όσοι έχουν την παραμικρή αντίληψη του τι πάει να πει αστικός πολιτισμός, πλέον πάρα πολύ αργά καταλαβαίνουν πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ.

Είναι κριμα.

Μεγάλο κρίμα , γιατί στο κλείσιμο αυτού του χώρου έρχεται και πόνος στους ανθρώπους που τον οραματίστηκαν και τον ήθελαν να παραμένει ορατός.

Μακάρι να μην είχε αυτό το ύφος το κείμενο μου αλλά ούτε παίρνω ναρκωτικά να βλέπω τον κόσμο ανάποδα ούτε και θα πάρω. Πρέπει να λέμε την αλήθεια ως έχει. Κρίμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους