Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ξύπνα! Το παιδί! Ξύπνα!", φώναξε στον άντρα της, ο οποίος κοιμόταν σε ένα στρώμα κάτω από το παράθυρο.

Είχε αρχίσει να κοιμάται εκεί μετά την εξαφάνιση του γιου τους, για να ακούσει τις φωνές του, σε περίπτωση που κάποια μέρα αυτός επέστρεφε στο σπίτι.

Χωρίς να είναι σίγουρος, αν αυτό που συνέβαινε, το έβλεπε στον ύπνο του ή το ζούσε, έτριψε τα μισάνοιχτα μάτια του και απάντησε στη γυναίκα του, "πάνε σχεδόν δώδεκα χρόνια από τότε που χάθηκε ο Ρεν.

Μέχρι και τάφο του ανοίξαμε!". "Εκεί είναι και μας περιμένει! Πάμε!", απάντησε ενθουσιασμένη η γυναίκα του.

Φόρεσαν γρήγορα ότι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν έξω.

Ο άνεμος λυσσομανούσε και έκανε πολύ περισσότερο κρύο απ' ότι συνήθως.

Άρπαξαν ένα φανάρι και πήραν το δρόμο προς το ύψωμα, όπου βρισκόταν το κοιμητήριο.

Ο ήχος του ανέμου έσμιγε με τα ουρλιαχτά των λύκων, τα οποία γίνονταν όλο και πιο εκκωφαντικά, καθώς έφταναν εκεί.

Όταν έφτασαν, είδαν ένα φανάρι, ολόιδιο με το δικό τους πάνω από τον ανοιχτό κενό τάφο που είχαν σκάψει για τον Ρεν, πριν από δώδεκα χρόνια.

Πλάι σε αυτό, βρισκόταν ένα σημείωμα με μια πέτρα από πάνω του.

Το σημείωμα έλεγε, "γιατί με αφήσατε εδώ;". Μόνο που ο Ρεν, δεν είχε μάθει ποτέ του να γράφει και να διαβάζει. "Δεν γίνεται! Πώς;", απόρησε ο άντρας, προτού τον διακόψει η γυναίκα του. "Ο Ρεν μας είναι! Σίγουρα είναι αυτός!" Ο άντρας έσκυψε πάνω από τον σκαμμένο άδειο τάφο, προσπαθώντας να βρει κάποιο άλλο στοιχείο.

Εκείνη τη στιγμή η γυναίκα του, χωρίς να βγάλει άχνα, πήρε ένα μαχαίρι που είχε κρύψει στον κόρφο της και του το κάρφωσε στο λαιμό.

Χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, έσπρωξε τον άντρα της μέσα στον άδειο τάφο, τον γέμισε και πάλι με χώμα και, προτού πάρει τον δρόμο της επιστροφής, ένωσε τις παλάμες της και έκανε μια προσευχή, ψελλίζοντας, "σας παρακαλώ, δεχτείτε το δώρο μου..". Το φανάρι έσβησε και γύρω απλώθηκε ένα βαθύ σκοτάδι που έπνιξε το βαθυκόκκινο φως από τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.

Η φωνή που άκουσε ήταν γνώριμη.

Μόνο που η τελευταία φορά που την είχε ακούσει ήταν πριν από σχεδόν δώδεκα χρόνια, τη νύχτα που είχε πνίξει τον Ρεν σε ένα ποτάμι, πλάι στον βράχο του Γιόμι. "Ώστε η κυρά του Γιόμι* επέστρεψε.

Σαν αντάλλαγμα, σου προσφέρουμε άλλα είκοσι χρόνια.

Θα περιμένουμε το επόμενο δώρο σου." Η Ιζανάμι** πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Όταν έφτασε στο σπίτι, κοιμήθηκε, μετά από χρόνια, πολύ βαθιά.

Ήταν πλέον αποφασισμένη.

Ακόμη και χίλιες αιωνιότητες αργότερα, κάποια στιγμή θα συναντούσε ξανά τον παλιό αγαπημένο της και θα τον έριχνε στο σκοτεινό κελί, όπου έζησε για χιλιάδες χρόνια, πριν γίνει η "κυρά του Γιόμι". * ο κόσμος των νεκρών κατά την ιαπωνική παράδοση ** μια από τις δύο θεότητες που δημιούργησαν τον κόσμο ✏ Το πιο πάνω είναι ένα απόσπασμα μιας δικιάς μου ιστορίας εκδίκησης, η οποία δεν γνωρίζω αν θα ολοκληρωθεί ποτέ, αλλά, μα τον Θεό, μπορώ να τη δω μπροστά μου με κάθε λεπτομέρεια, σαν γιαπωνέζικη ταινία εποχής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους