Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2003 η είδηση είχε φτάσει με τα μέσα της εποχής - αθλητικό ραδιόφωνο πιο άμεσα, αθλητικά δελτία στην τηλεόραση πιο αργά, εφημερίδες την επόμενη μέρα, ελάχιστο ίντερνετ - και ήταν δύσκολο να την πιστέψεις. Ο Παναθηναϊκός είχε χάσει και αποκλειστεί για το κύπελλο από τον νεοφώτιστο Απόλλωνα Πάτρας, εντός έδρας τυπικά αλλά στο Λουτράκι με 90-82 με μια απίστευτη εμφάνιση του εικονιζόμενου Ντοντάε Τζόουνς που είχε βάλει 40 πόντους! Ο αγώνας δεν είχε τηλεοπτική κάλυψη και έκτοτε είναι ένας από τους urban myths του ελληνικού μπάσκετ που ζει μόνο μέσα από φωτογραφίες της εποχής.

Όπως βλέπουμε στην φωτογραφία με τα πιτσιρίκια της περιοχής καθισμένα στο παρκέ σε απόσταση αναπνοής από τους παίκτες, ο αγώνας έμοιαζε περισσότερο με φιλικό προετοιμασίας σε μια μικρή επαρχιακή πόλη που έδινε την ευκαιρία να δεις τους σταρ του μπάσκετ από κοντά.

Σε εποχές κατακόρυφης πτώσης του ενδιαφέροντος του κόσμου για το μπάσκετ, το άθλημα επέστρεφε στα basics, ξεκινούσε από την αρχή την οικοδόμηση δεσμών και ερείσματος με το κοινό.

Η ήττα και απώλεια του πρώτου τίτλου της σεζόν είχε περάσει σχετικά αδιάφορα για τον Παναθηναϊκό.

Η ομάδα έπαιζε στο Σπόρτιγκ για δεύτερη χρονιά, ελάχιστοι ασχολούμασταν, υπήρχε μια ασαφής αντίληψη ότι ο προπονητής κάνει ένα rebuilding, φιλοδοξίες για φάιναλ φορ δεν υπήρχαν ούτε για πλάκα.

Η οικονομική καθίζηση των περισσότερων άλλων ομάδων σήμαινε ότι ο Παναθηναϊκός θα ήταν έτσι κι αλλιώς πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα (σσ: αυτό δεν σήμαινε όμως ότι θα ήταν εύκολο, έχουμε γράψει πολλές φορές εδώ πόσο γόνιμο και ανταγωνιστικό ήταν το πρωτάθλημα των mid-00s παρά την έλλειψη κάλυψης). Τίποτα δεν προμήνυε ότι το κύπελλο του 2004 θα ήταν ο τελευταίος εγχώριος τίτλος που ο Παναθηναϊκός θα έχανε για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ούτε φυσικά ότι στον ορίζοντα βρίσκονταν στιγμές δόξας στην Ευρώπη.

Σε εκείνο τον αγώνα στο Λουτράκι όμως είχε γίνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό που τότε κανένας δεν είχε προσέξει.

Ήταν το επίσημο ντεμπούτο στα πράσινα ενός άγνωστου Αμερικάνου, του Μάικ Μπατίστ.

Είχε έρθει από το ΝΒΑ, δεύτερη συνεχόμενη χρονιά μετά τον Μπιούφορντ το 2002 που φέρναμε παίκτη από μια από τις χειρότερες ομάδες της εποχής Γκρίζλις, και πιο πριν είχε παίξει στην Μπιέλα και την Σαρλερουά.

Είχε έρθει απαρατήρητος σε ένα καλοκαίρι που η άλλη ξένη μεταγραφή ήταν ο επίσης άσημος Κένιον Τζόουνς από το Μαρούσι και Έλληνες ήταν οι Γκαγκαλούδης, Κούβαρης, Μασλαρινός.

Η μόνη πραγματικά μεγάλη μεταγραφή ήταν ο Νίκος Χατζηβρέττας από την ΤΣΣΚΑ.

Στον αγώνα στο Λουτράκι ο Μπατίστ είχε βάλει στο ντεμπούτο του 8 πόντους και είχε επισκιαστεί πλήρως από τους Αμερικάνους του Απόλλωνα.

Πρώτη φορά τον είδα στην τηλεοπτική μετάδοση της πρεμιέρας του πρωταθλήματος στο Ιβανώφειο όπου είχαμε χάσει άνετα από τον θαυμαστό Ηρακλή των Διαμαντίδη, Λάζου, Ηλιάδη.

Στην πρώτη του χρονιά έπαιζε τριαροτεσσάρι και σχεδόν κάθε εβδομάδα διαβάζαμε ότι ήταν στα πρόθυρα της αντικατάστασης.

Προς την άνοιξη ακουγόταν ότι ο Ομπράντοβιτς ήθελε έναν από τους αγαπημένους μου παίκτες, τον Αντρέ Χάτσον από το Μαρούσι, στην θέση του. Ο Μπατίστ έπεισε για την παραμονή του μόνο στους τελικούς με την ομάδα του Γιαννάκη και των Σπανούλη, Μπλέικνι.

Θα είχε άλλη μια σεζόν να αποδείξει την αξία του.

Σήμερα, 23 χρόνια μετά από εκείνο τον μυθικό αγώνα στο Λουτράκι, ο Μάικ Μπατίστ είναι ξανά μαζί μας.

Τηρουμένων των αναλογιών έρχεται και πάλι για να φτιάξει κάτι καινούριο από την αρχή, σε ένα πρότζεκτ που θα χρειαστεί υπομονή και επιμονή. Τα κατάφερε τότε, θα τα καταφέρει και σήμερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους