Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα ΌΡΙΑ της ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ της ΡΉΞΗΣ Κάθε εποχή κρίσης γεννά και τις δικές της μορφές πολιτικής ρήξης.

Όταν η κοινωνία βιώνει απογοήτευση, αίσθημα αδικίας, έλλειψη προοπτικής και βαθιά δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς, είναι αναμενόμενο να εμφανίζονται πολιτικές πρακτικές που επιδιώκουν να διαταράξουν την κανονικότητα.

Η ρήξη, άλλωστε, αποτελεί διαχρονικά στοιχείο της πολιτικής ιστορίας.

Το κρίσιμο ερώτημα όμως δεν είναι αν χρειάζεται η ρήξη, αλλά ποια είναι τα όριά της.

Η πολιτική δεν είναι μόνο σύγκρουση· είναι πρωτίστως η δημιουργία ενός νέου συλλογικού ορίζοντα.

Αν μια πράξη εξαντλείται στον αιφνιδιασμό, στη στιγμιαία ένταση ή στον συμβολισμό, χωρίς να μπορεί να μετασχηματιστεί σε κοινωνική πρόταση και σε συλλογικό υποκείμενο, τότε δύσκολα παράγει ιστορικό αποτέλεσμα.

Μπορεί να προκαλέσει εντυπώσεις, μπορεί να δημιουργήσει πρόσκαιρες συζητήσεις, αλλά δεν δημιουργεί εκείνη τη διαρκή κοινωνική δυναμική που απαιτεί κάθε ουσιαστική πολιτική αλλαγή.

Ακόμη περισσότερο, όταν μια μορφή πολιτικής δράσης ενέχει τον κίνδυνο να θέσει σε διακινδύνευση την ανθρώπινη ζωή ή να προκαλέσει ανεξέλεγκτες συνέπειες, το ζήτημα μεταφέρεται από την πολιτική στρατηγική στην ηθική ευθύνη.

Εκεί δεν αρκεί η επίκληση των προθέσεων.

Η ηθική μιας πολιτικής πράξης κρίνεται και από τις εύλογα προβλέψιμες συνέπειές της.

Η δημοκρατία μπορεί να αντέξει την έντονη σύγκρουση, δεν μπορεί όμως να θεμελιωθεί στην αποδοχή του κινδύνου για την ανθρώπινη ζωή ως αναγκαίου στοιχείου της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση, λιγότερο ορατή αλλά εξίσου σημαντική.

Η ιστορία δείχνει ότι μορφές πολιτικής δράσης που δεν κατορθώνουν να συγκροτήσουν ένα ευρύ κοινωνικό και ηθικό έρεισμα συχνά παράγουν το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδιώκουν.

Αντί να διευρύνουν την κοινωνική συναίνεση, μπορεί να ενισχύσουν την απομόνωση· αντί να αποδυναμώσουν την εξουσία, μπορεί να της προσφέρουν πρόσθετα επιχειρήματα για την ενίσχυση της καταστολής και των μηχανισμών ελέγχου.

Παράλληλα, υπαρκτά προβλήματα της δημοκρατικής λειτουργίας, αυθαίρετες πρακτικές της εξουσίας ή δικαιολογημένες κοινωνικές διαμαρτυρίες κινδυνεύουν να περάσουν σε δεύτερο πλάνο.

Η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από τα αίτια της κρίσης στις μορφές της σύγκρουσης.

Έτσι, η εξουσία μπορεί ευκολότερα να εμφανιστεί ως ο αποκλειστικός εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας, ενώ η κριτική που της ασκείται χάνει μέρος της πολιτικής και κοινωνικής της απήχησης.

Αυτό δεν αποτελεί αναγκαστικά αποτέλεσμα ενός σχεδίου· είναι όμως μια δυναμική που έχει παρατηρηθεί επανειλημμένα σε διαφορετικά πολιτικά και ιστορικά περιβάλλοντα.

Η ουσία της πολιτικής δεν βρίσκεται στην ένταση της σύγκρουσης αλλά στην ικανότητα συγκρότησης ενός συλλογικού υποκειμένου με κοινωνική νομιμοποίηση, δημοκρατικό προσανατολισμό και σαφή ηθικά όρια.

Χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά, η ρήξη παραμένει αποσπασματική.

Δεν μετασχηματίζεται σε δημιουργική δύναμη, αλλά κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο αμοιβαίας κλιμάκωσης, όπου κάθε πλευρά επιβεβαιώνει τελικά τη λογική της άλλης.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι καμία πολιτική της ρήξης δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους που διακηρύσσει, αν δεν κατορθώσει να δημιουργήσει ένα πραγματικό συλλογικό υποκείμενο, ικανό να εμπνεύσει κοινωνική εμπιστοσύνη και να κινηθεί μέσα σε σαφή και ανοιχτά ηθικά όρια.

Διαφορετικά, η ίδια η ρήξη κινδυνεύει να απορροφηθεί από το σύστημα που επιδιώκει να αμφισβητήσει, νομιμοποιώντας άθελά της την ενίσχυση της καταστολής και αποδυναμώνοντας τη δημοκρατική κριτική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ουσιαστικές αλλαγές.

Η ιστορία δείχνει ότι οι κοινωνίες αλλάζουν πραγματικά όχι όταν κυριαρχεί ο φόβος, αλλά όταν η πολιτική αποκτά ξανά την ικανότητα να μετατρέψει την αγανάκτηση σε συλλογική δημιουργία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους