Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο «άνθρωπος» που φώναξε τόσο πολύ, που σταμάτησες να σκέφτεσαι. Σε κάθε εποχή υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος που δεν μιλά απλώς για την εξουσία· Λειτουργεί ως ένας από τους βασικούς εκφραστές της κυβερνητικής ρητορικής. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι ούτε ένας τυχαίος πολιτικός, ούτε απλώς ένας φωνακλάς με τηλεοπτικό προφίλ.

Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: μια σταθερή μεταβλητή του καθεστώτος.

Εκείνος που δεν χτίζει αφήγημα για να εξουσιάσει, αλλά για να εξηγήσει γιατί η εξουσία δεν χρειάζεται να απολογηθεί ποτέ.

Και το πρόβλημα δεν είναι ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Το πρόβλημα είναι ότι ο δημόσιος λόγος του δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μοντέλο. 1. Από τον τηλεπωλητή στον αντιπρόεδρο Ως τηλεπωλητής προωθούσε βιβλία του Κωνσταντίνου Πλεύρη, που αργότερα χαρακτηρίστηκαν ευρέως ως αντισημιτικά.

Αντί να υποστεί την πολιτική περιθωριοποίηση που θα επέβαλλε η ηθική της κοινής λογικής, επιβραβεύτηκε με την αντιπροεδρία ενός φιλελεύθερου κόμματος.

Έλεγε: «Κανένας βουλευτής του ΛΑΟΣ δεν πρόκειται να πάει στη Νέα Δημοκρατία.» → Τρεις βουλευτές του ΛΑΟΣ πήγαν.

Και υπουργοποιήθηκαν. «Η Νέα Δημοκρατία είναι η ντροπή της δεξιάς.» → Έγινε αντιπρόεδρος της ΝΔ. «Δεν μπορώ να πιστέψω πως θα μπορούσα να έχω οποιαδήποτε ιδεολογική ή πολιτική συγγένεια με αυτό το γελοίο τσίρκο (ΝΔ).» → Έγινε το τηλεοπτικό της πρόσωπο, βασικός της υπερασπιστής. «Εάν είσαι βαθύπλουτος γόνος, μπορείς να έχεις πολλές φιλοσοφικές ανησυχίες.

Προφανώς ανήκεις σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που δεν χρειάζεται να εργαστούν ποτέ στη ζωή τους…» (για τον Κυριάκο Μητσοτάκη) → Αργότερα: «Το μεγαλύτερο ελάττωμα του Κυριάκου είναι ότι είναι πολύ καλό παιδί.» Δεν είναι ιδεολογική η πορεία· είναι τεχνογνωσία επιβίωσης: λες ό,τι χρειάζεται, μέχρι να χρειαστεί να πεις το αντίθετο.

Και μετά το λες πάλι — πιο δυνατά.

Άδωνις: «Είμαι βέβαιος ότι ο κύριος Ανδρουλάκης καταγόμενος από το Ηράκλειο της Κρήτης, βουλευτής Ηρακλείου Κρήτης, δεν έχει πάρει τα’ αυτί του ποτέ τίποτα για παράνομες επιδοτήσεις κτηνοτρόφων στην Κρήτη.

Πέφτει από τα σύννεφα και είναι έκπληκτος από το εύρος του φαινομένου». Δημοσιογράφος: «Και ο Πρωθυπουργός Κρητικός είναι…» Άδωνις: «Από την άλλη μεριά» 2. Η ρητορική της αποποίησης Ο Άδωνις δεν αναλαμβάνει ευθύνη.

Ποτέ. «Δεν έκλεισα δύο, αλλά επτά νοσοκομεία.

Και καλώς τα κλείσαμε.» «Αν λέγαμε πως τα τρένα έχουν πρόβλημα ασφάλειας, δεν θα έμπαινε κανείς.» Αυτό δεν είναι ρεαλισμός.

Είναι δομικός κυνισμός: η παραδοχή ότι ο θάνατος είναι λειτουργικό παράπλευρο κόστος, αρκεί να μη διαταραχθεί η πολιτική σταθερότητα. 3. Η στρατηγική της διαστροφής Όταν η χώρα έχει 125 νεκρούς ανά εκατομμύριο από COVID: «Πανηγυρίζουμε! Είμαστε καλύτεροι από το Βέλγιο!» Για την κρατική δολοφονία στα Τέμπη και το μπάζωμα: «όταν θα σας λένε “έκανε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκάλυψη”, να αντιδράτε με οργή γιατί είναι προσβλητικό για την παράταξή μας» Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει.

Σημασία έχει να κερδίζει το αφήγημα. Ο Σοπενχάουερ γράφει στο “ Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο ” «Αν διαπιστώσουμε ότι ο αντίπαλός μας υπερέχει και δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε, γινόμαστε προσωπικοί, προσβλητικοί.

Δηλαδή, εγκαταλείπουμε το αντικείμενο της συζήτησης και επιτιθέμεθα στον ίδιο τον αντίπαλο.» Ο Άδωνις δεν την απλώς εφαρμόζει.

Τη διδάσκει καθημερινά με το παράδειγμά του. 4. Ο Αδωνισμός ως πολιτικό μοντέλο Δεν είναι τυχαίος, ούτε μεμονωμένος.

Αντιθέτως, ο Άδωνις είναι η ιδανική φιγούρα για ένα καθεστώς που δεν ζητά πια να πειστείς, αλλά να συνηθίσεις.

Να μην απορείς.

Να μη συγκρίνεις.

Να μη θυμάσαι.

Ο ρόλος του είναι να λειτουργεί ως ρυθμιστής θυμικού.

Την ώρα που η δημόσια συζήτηση αφορούσε τον θάνατο χιλιάδων αμάχων στη Γάζα, εκείνος επέλεξε να μεταφέρει το επίκεντρο στη Eurovision.

Δεν λέει απλώς κυνικά πράγματα.

Καθιερώνει τον τύπο του πολιτικού που έχει αποκοπεί από κάθε έννοια ντροπής, συνέπειας ή ενδοιασμού — αλλά, όποτε περαστεί κάποια γραμμή, αν χρειαστεί, θα δηλώσει ότι ίσως ήταν υπερβολικός.

Κι αυτό μεταφράζεται υποσυνείδητα ως ένα καλοκάγαθο κουσούρι· ότι φωνάζει, εκρήγνυται ως ανθρώπινο στοιχείο, ως «πατρική» ιδιορρυθμία.

Αυτό ενισχύεται από τη μιντιακή του πανταχού παρουσία: με περισσότερες από 5.700 τηλεοπτικές εμφανίσεις σε 25 χρόνια, ο Άδωνις έχει εμποτίσει το συλλογικό υποσυνείδητο με την παρουσία του.

Η επανάληψη δεν χρειάζεται να πείσει.

Αρκεί μόνο να εξοικειώσει. 5. Συμπέρασμα Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι απλώς ένας αντιφατικός πολιτικός με βεβαρημένο δημόσιο λόγο.

Είναι η ενσάρκωση μιας ολόκληρης τάσης αποανθρωποποίησης της πολιτικής· εκεί που η υπεροψία παρουσιάζεται ως τόλμη, και η αναλγησία ως αποτελεσματικότητα.

Εξαφανίζει τη μνήμη, τη ντροπή, τη διάκριση μεταξύ ανθρώπινου και ανεκδιήγητου. Ο Αδωνισμός είναι η τέχνη του να μιλάς πάνω από το πτώμα, χωρίς να αναγνωρίζεις ότι υπήρξε άνθρωπος.

Δεν είναι γραφικός.

Δεν είναι αστείος.

Είναι η φωνή του καθεστώτος όταν θέλει να σιγήσεις χωρίς να σε φιμώσει. Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι τον ακούμε. Είναι ότι τον συνηθίσαμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους