Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μανώλα, γύρνα στο όρυγμα σου να προφυλαχθείς...» Η τελευταία διαταγή του Χαλκιδικιώτη Λεβέντη μέσα στους καπνούς της ΕΛΔΥΚ. ​Η επική μάχη της ΕΛΔΥΚ τον Αύγουστο του 1974 έχει χαρακτηριστεί ως «η πιο άνιση μάχη των τελευταίων χρόνων» και διδάσκεται μέχρι σήμερα στη Βρετανική Στρατιωτική Ακαδημία.

Εκεί, μια χούφτα Ελλήνων στρατιωτών αντιμετώπισε για 60 ολόκληρες ώρες τον υπεροπλικό όγκο 6.900 Τούρκων εισβολέων.

Ανάμεσα στους ήρωες που έπεσαν στις 16 Αυγούστου 1974, υπερασπιζόμενοι μέχρι τελευταίας ρανίδος το στρατόπεδο δίπλα στον Σωτήριο Σταυριανάκο, ήταν και ο Κασσανδρινός Λοχαγός Βασίλειος Σταμπουλής. ​Ο Βασίλης Σταμπουλής, με καταγωγή από τη Βάλτα (Κασσανδρινό) της Χαλκιδικής, υπηρετούσε ως Υπασπιστής του θρυλικού Στρατοπεδάρχη, Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου.

Επί τρεις ημέρες, μέσα σε μια αληθινή κόλαση από φωτιά, σίδερο και ασταμάτητους βομβαρδισμούς, ο Σταμπουλής βρισκόταν στην πρώτη γραμμή, συντονίζοντας τις θέσεις άμυνας και εμψυχώνοντας τους στρατιώτες. ​⚡ Η τελευταία κουβέντα στα «χαλκιδικιώτικα»: Η μαρτυρία του συμπατριώτη του, Λοχία Άγγελου Μανώλα από τον 2ο Λόχο της ΕΛΔΥΚ, αποτυπώνει με συγκλονιστικό τρόπο τις τελευταίες στιγμές του ήρωα.

Μέσα στους πυκνούς καπνούς των εκρήξεων, ο Λοχαγός Σταμπουλής στάλθηκε από τον Διοικητή για να ελέγξει αν οι άνδρες της γραμμής είχαν αποθέματα πυρομαχικών. ​Όταν συνάντησε τον Μανώλα, μετέφερε τη διαταγή, αλλά δεν ξέχασε την πατρίδα.

Τον συμβούλεψε με τη χαρακτηριστική χαλκιδικιώτικη ντοπιολαλιά να προστατευτεί: «Μανώλα, γύρνα στο όρυγμά σου να προφυλαχθείς γιατί θα μείνεις σαν αγραφύλακας στην αμπουλιάνα!». Αμέσως μετά, χάθηκε ξανά μέσα στην ανταρσία της μάχης για να συναντήσει τους υπόλοιπους αξιωματικούς.

Δεν συναντήθηκαν ποτέ ξανά.

Όταν ο Λοχίας έμαθε αργότερα για τον θάνατο του Λοχαγού του, κάθισε κάτω από μια ελιά και έκλαψε σαν μικρό παιδί για το χαμένο παλικάρι της Χαλκιδικής. ​💔 Το παράπονο του Διοικητή: Ο Λοχαγός Σταμπουλής πολέμησε σαν λιοντάρι μέχρι το τέλος. Ο Διοικητής του, Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, λύγιζε κάθε φορά που αναφερόταν στον χαμό του, κουβαλώντας για πάντα το βάρος της τελευταίας του διαταγής: «Λεβέντης.

Τρεις μέρες ήταν δίπλα μου, πολέμησε δίπλα μου… Κατηγορώ τον εαυτό μου που χάθηκε.

Γιατί τον διέταξα να φύγει πριν από εμένα… Έπρεπε να τον κρατήσω μαζί μου.

Να φύγουμε μαζί όπως πολεμήσαμε μαζί… Λεβέντης! Παλληκάρι!». ​Ο Βασίλειος Σταμπουλής τίμησε τη στολή του, την πατρίδα του τη Χαλκιδική και τα ελληνικά όπλα, αφήνοντας την τελευταία του πνοή στα ιερά χώματα της Κύπρου.

Ένας αληθινός ήρωας, που το όνομά του γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ΕΛΔΥΚ. Λοχαγός Βασίλειος Σταμπουλής. Αθάνατος!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους