Η εποχή των ρεκόρ συνδικαλίζεται. Λόγω της φυσικής δομής του νερού, οι ωκεανοί απορροφούν περίπου το 90% της υπερβάλλουσας θερμότητας λόγω αερίων θερμοκηπίου, κάτι που μας έχει σώσει: το νερό μπορεί...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν δεν υπήρχαν οι ωκεανοί η άνοδος της θερμοκρασίας θα ήταν καταστροφική.

Όμως, για όχι καλά κατανοητούς λόγους, εδώ και λίγα χρόνια η θέρμανση του νερού έχει επιταχυνθεί απότομα και τα ρεκόρ θερμοκρασιών σπάνε το ένα μετά το άλλο.

Για παράδειγμα, σα να μην έφτανε ο ιστορικός καύσωνας της Δ. Ευρώπης και ο θαλάσσιος καύσωνας στην Μεσόγειο (πλην Αιγαίου!), εδώ και μια εβδομάδα η μέση θερμοκρασία των ωκεανών έχει σπάσει το ρεκόρ θερμοκρασίας του 2025 και, με δεδομένο ότι το ελ νίνιο θα είναι εξαιρετικά ισχυρό φέτος, μάλλον θα σπάσουν και πολλά ακόμα ρεκόρ τους επόμενους μήνες. «Καλά ρε μάστορα» θα μου πείτε, «τον συνδικαλισμό τι τον έβαλες για κλικμπέιτ;» Όχι ακριβώς.

Χρειαζόμουν μια εισαγωγή που να δείχνει ότι είμαστε βαθιά στην εποχή των θερμοκρασιακών ρεκόρ για να πω πως υπάρχει μια τάση σε πολλές χώρες η οργανωμένη εργασία (όπου ακόμα υπάρχει κι αυτή) να αδιαφορεί για τα γεγονότα, ή να τα βλέπει με καχυποψία (περίπου ως συνωμοσία των κλιματικών επιστημόνων), ή ακόμα και να τα καταγγέλλει.

Δεν είναι μόνο η Ελλάδα, αυτό συμβαίνει και στην Βρετανία, την Αυστραλία ή την Ταϊβάν, από κάποιες χώρες που έτυχε να δω τελευταία σε σχετικά άρθρα.

Γιατί αυτό; Πολύ πρόχειρα, νομίζω ότι υπάρχουν κάποιοι λόγοι για αυτήν την καταστροφικά εσφαλμένη στάση.

Νομίζω ότι ο κυριότερος είναι ζήτημα τάιμινγκ.

Η κλιματική αλλαγή έγινε θέμα στα χρόνια του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, στον μικρό βαθμό που ο κυρίαρχος λόγος ασχολήθηκε με το ζήτημα, το έκανε με τον δικό του τρόπο, που όπως καταλαβαίνουμε, δεν ήταν ο σωστός.

Από τη μία τα ΜΜΕ όταν ασχολούνται με αυτό το ζήτημα το κάνουν με το γνωστό τρόπο του αποσπασματικού εντυπωσιασμού: Καταστροφές εδώ, θύματα εκεί, πλημμύρες και ζέστες που σκοτώνουν παρακάτω κλπ.

Καμιά σοβαρή συζήτηση ούτε για τα αίτια, ούτε για τους τρόπους διαφυγής.

Δεν είναι δύσκολο να θες να σπάσεις την τηλεόραση.

Αλλά μακράν το κυριότερο είναι η στάση του κράτους.

Σε όλον τον δυτικό κόσμο οι ΑΠΕ χρησιμοποιήθηκαν ως πολιορκητικός κριός για την ιδιωτικοποίηση των κρατικών εταιριών παραγωγής ρεύματος και ως μέθοδος εύκολου πλουτισμού -- κάτι που όμως σημαίνει καταφυγή σε γκανγκστερικές πρακτικές, λόγω της χαμηλής κερδοφορίας που από τη φύση τους έχουν.

Γιατί: -- πρώτον, η πρώτη ύλη (φως και αέρας) είναι (ακόμα) άφθονη και δωρεάν, άρα δεν μπορείς να βγάλεις φράγκα από αυτήν με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να βγάλεις από τα ορυκτά καύσιμα.

Στα δελτία ειδήσεων λένε την τιμή του βαρελιού Μπρεντ, όχι την τιμή του φωτός... -- Δεύτερο, η παραγωγή είναι αναγκαστικά διεσπαρμένη, όχι κεντρική, όπως γίνεται με τα εργοστάσια ορυκτών καυσίμων, πράγμα που σημαίνει ανάγκη για πολλά εργατικά που μειώνουν το κέρδος.

Για αυτό καταφεύγουν σε πειρατικές μεθόδους μείωσης του κόστους για τις εταιρίες, όπως πχ αιολικά και στην τελευταία κορφούλα, ηλιακά σε βάρος της αγροτικής παραγωγής και όλα τα σχετικά. (Φυσικά, οι μονάδες ορυκτών καυσίμων έχουν ένα πολύ, ΠΟΛΥ μεγαλύτερο κόστος για το περιβάλλον αλλά και την υγεία μας, καρκίνους, αναπνευστικά και καρδιαγγειακά, αλλά για αδιευκρίνιστους σε μένα λόγους δεν γίνεται λόγος για αυτά.) Μετά θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι οι ΑΠΕ χρειάζονται πολύ εκτεταμένο δίκτυο, περισσότερο από τις κλασικές κεντρικές μονάδες -- και το δίκτυο, όντας φυσικό μονοπώλιο, παραμένει, άμεσα ή έμμεσα, υπό τον έλεγχο του κράτους.

Άλλη μια ευκαιρία για γερές μίζες και παράβαση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας (όπου υπάρχει κι αυτή). Έτσι σε πολλές χώρες οι ΑΠΕ είναι πλέον συνώνυμες με αυτό που το λέμε «διαφθορά» (που δεν είναι παρά η φυσιολογική - και μάλιστα αναπόφευκτη στον καπιταλισμό - σύμφυση του κεφαλαίου με τους κρατικούς μηχανισμούς σε βάρος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, αλλά συνήθως το ζήτημα δεν τίθεται έτσι). Αυτό συμβαίνει πχ στην Ταϊβάν, στην οποία οι ΑΠΕ είναι ιδιωτικές, τα ορυκτά καύσιμα και τα πυρηνικά κρατικά (αλλά πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν): οι ΑΠΕ θεωρούνται πια το άκρον άωτον της διαφθοράς, κάτι σαν εγκληματικές οργανώσεις ένα πράμα.

Σε άλλες περιπτώσεις έχουμε το γεγονός ότι τα ορυκτά καύσιμα ενίοτε προσφέρουν πολύ καλύτερα πληρωμένες δουλειές, κάτι που γενικά μπορούν να κάνουν λόγω της σχετικά υψηλής οργανικής σύνθεσης που τα διακρίνει, δηλαδή ότι το μεγάλο κομμάτι του κεφαλαίου δεν είναι τα εργατικά κόστη αλλά ο εξοπλισμός.

Αν τα εργαλεία σου είναι τάνκερ και πλατφόρμες άντλησης, τότε μπορείς να δίνεις σχετικά καλούς μισθούς στους αναλογικά λίγους εργαζόμενους που έχεις.

Αυτή είναι πχ η βρετανική και αυστραλιανή περίπτωση: τα συνδικάτα προτιμούν τις καλοπληρωμένες και ειδικευμένες δουλειές στις πλατφόρμες της Β. Θάλασσας ή στα ορυχεία άνθρακα της Αυστραλίας, ενώ οι κακοπληρωμένες δουλειές στα ηλιακά (όπως πχ τα ψίχουλα που παίρνουν οι εργάτες που καθαρίζουν τις επιφάνειες των ηλιακών) θεωρούνται (και σωστά) κάτεργο.

Η τρέχουσα γραμματέας του Unite, του μεγαλύτερου βρετανικού σωματείου. πρόσφατα δήλωσε ότι «Το Εργατικό Κόμμα υποτίθεται ότι είναι το κόμμα των εργαζομένων… αυτό μένει ακόμη να αποδειχθεί με οποιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο… Μέχρι να συμβεί αυτό, οι εργάτες (workers, διαβάζεται και 'εργαζόμενοι') θα συνεχίσουν να εγκαταλείπουν μαζικά το Εργατικό Κόμμα.» Το οποίο είναι ολόσωστο.

Όμως συνέχισε λέγοντας ότι οι Εργατικοί πρέπει να υποστηρίξουν την «Βρετανική βιομηχανία», δηλαδή τα πετρέλαια της Β. Θάλασσας, τα οποία και οι εργατικοί και οι συντηρητικοί θέλουν να τα κλείσουν (επειδή είναι πλέον κοντά στην εξάντλησή τους, όχι επειδή τους κόφτει το περιβάλλον). Το σωματείο είναι συνδεδεμένο ιστορικά με τους εργατικούς και δεν στηρίζει τον Φάρατζ, αλλά αυτές οι δηλώσεις καθόλου δεν του κακοφάνηκαν.

Το σωματείο καλώς τα έχει λχ με τον Μίλιμπαντ, που προαλείφεται για ΥΠ. Οικονομικών της νέας κυβέρνησης των Εργατικών.

Ένα μόνο παράδειγμα του γιατί: είναι αυτός που εισηγήθηκε παλιότερα τις περικοπές στο επίδομα θέρμανσης των συνταξιούχων (Winter Fuel Payment), με πρόσχημα την πράσινη ατζέντα.

Άλλο όμως οι χυδαίες αυτές περικοπές, άλλο το αν πρέπει να δούμε πώς θα μειώσουμε ή μηδενίσουμε την κατανάλωση ορυκτών καυσίμων γρήγορα και με το ελάχιστο δυνατό κόστος για τους φτωχούς... Λίγο διαφορετική είναι η ελληνική περίπτωση.

Από όσο ξέρω (διορθώστε με αν κάνω λάθος) συνδικαλισμός στην ενέργεια υπάρχει μόνο σε ότι έχει απομείνει από την παλιά ΔΕΗ, δηλ. στις πρώην μεγάλες μονάδες λιγνίτη κλπ. Οι ΑΠΕ (σλλά και τα αέρια του Μυτηλιναίου και λοιπών καρχαριών), ως νέος τομέας με νέες εργασιακές συνθήκες, δεν έχουν συνδικαλισμό (αν έχουν ας με διαφωτίσει κάποιος). Υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι περίεργο να έχουμε μια αριστερά που, ανίκανη να δημιουργήσει συνδικαλισμό στους νέους τομείς, πέφτει όλη μαζί στους λίγους συνδικαλιστές παλιάς γενιάς που της έχουν μείνει.

Δείγμα παρακμής και πολιτικής γεροντικής άνοιας είναι, όχι αριστερή πολιτική.

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για τρεϊντγιουνιονισμό, όπως ήταν ο όρος τον 19ο αιώνα, δηλαδή τον ακολουθητισμό του κόμματος στα αιτήματα των σωματείων.

Εδώ μιλάμε για κρετινισμό.

Τα κόμματα οφείλουν προφανώς να ενσωματώνουν τα εργατικά αιτήματα, αλλά οφείλουν ακόμα περισσότερο αυτά τα αιτήματα να τα εντάσσουν σε ευρύτερες πολιτικές, να είναι σε θέση να διακρίνουν ποια είναι τα μακροπρόθεσμα ταξικά συμφέροντα, αν θέλετε να το πω έτσι.

Οι πρώτοι που πληρώνουν τις συνέπειες της κρίσης (κλιματικής ή οικονομικής, γενικά της κρίσης του συστήματος) δεν είναι οι πλούσιοι.

Μια αριστερή πολιτική οφείλει να βλέπει τα συμφέροντα των φτωχών και αυτά να υπερασπίζεται.

Προφανώς αυτό δεν σημαίνει να καταπίνει αμάσητη την νεοφιλελέ προπαγάνδα περί πράσινης ανάπτυξης και ηλεκτρικών αυτοκινήτων των 40000€ που αν όλοι αποκτήσουμε από ένα θα λυθεί το πρόβλημα, ή να συναινεί στην καταστροφή του περιβάλλοντος στο όνομα των αιολικών.

Αλλά από την άλλη, μια κουβέντα για τον παραλογισμό ότι ο Μυτιληναίος πουλάει λιγνίτη στην Β. Μακεδονία η οποία τον καίει στο δικό της εργοστάσιο ρεύματος (στο μικρό εργοστάσιο του Κίτσεβο, αν έχω καταλάβει σωστά), θα έπρεπε να μπορούμε να αρθρώσουμε.

Κλείσαμε τα δικά μας λιγνιτικά για να μεταφερθεί η παραγωγή ρεύματος δίπλα και να βγάζει ο Μυτιληναίος ΚΑΙ από το άεριο ΚΑΙ από τον λιγνίτη; Πάμε καλά; Αλλά το να αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα και την μεγάλη εικόνα, να μην αναγνωρίζουμε ότι ζούμε στην εποχή των ρεκόρ και ότι οφείλουμε να κάνουμε κάτι για αυτό (επειδή οι αποπάνω το περισσότερο που μπορούν να κάνουν είναι να αγοράσουν τέσλα για δεύτερο αυτοκίνητο), είναι χειρότερο από έγκλημα, είναι ηλιθιότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους