Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτό είναι ένα κείμενο με σκέψεις που κουβαλούσα μέσα μου τον τελευταίο καιρό.

Σκέψεις που ωρίμαζαν σιωπηλά, μέχρι που ένιωσα πως ήρθε η στιγμή να τις βάλω σε λέξεις.

Όχι γιατί πιστεύω πως κατέχω κάποια απόλυτη αλήθεια.

Αλλά γιατί, καμιά φορά, όταν γράφεις, ακούς πιο καθαρά τον ίδιο σου τον εαυτό.

Για χρόνια πίστευα πως είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Σήμερα δεν το πιστεύω απλώς το έχω ζήσει.

Κάποτε χρησιμοποιούσα αυτή τη φράση μόνο για την κοινωνία και την πολιτική.

Έλεγα πως ένας λαός που ανέχεται, που ξεχνά και που επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη, στο τέλος παίρνει ακριβώς αυτό που του αξίζει.

Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα ότι η πιο σκληρή εφαρμογή αυτής της φράσης δεν αφορά τις κυβερνήσεις.

Αφορά τον καθρέφτη μας.

Γιατί η μεγαλύτερη εξουσία που ασκείται πάνω μας είναι αυτή που εμείς οι ίδιοι παραχωρούμε.

Για χρόνια έψαχνα τις απαντήσεις στους άλλους.

Σήμερα ξέρω πως οι πιο δύσκολες ερωτήσεις έπρεπε να είχαν γίνει στον εαυτό μου.

Είμαστε άξιοι της μοίρας μας όταν επιλέγουμε να μένουμε σε σχέσεις που μας μικραίνουν, σε φιλίες που μας αδειάζουν, σε γάμους που έχουν πεθάνει πολύ πριν το παραδεχτούμε.

Όταν ανεχόμαστε συμπεριφορές που ξέρουμε ότι δεν μας αξίζουν, μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε περισσότερο την αλλαγή παρά τη δυστυχία.

Δεν μας καταστρέφουν πάντα οι άνθρωποι.

Πολλές φορές μας καταστρέφει η επιμονή μας να πιστεύουμε ότι κάποια μέρα θα γίνουν διαφορετικοί.

Και κάπου εκεί γεννιέται η εθελοτυφλία.

Μια λέξη που άκουγα αμέτρητες φορές από τη μάνα μου και την αδερφή μου.

Ήξερα πολύ καλά τι σήμαινε.

Κι όμως, χρειάστηκε να περάσουν χρόνια μέχρι να βρω το θάρρος να παραδεχτώ ότι πολλές φορές την εφάρμοζα εγώ ο ίδιος.

Γιατί το πιο ύπουλο ψέμα δεν είναι αυτό που μας λένε οι άλλοι.

Είναι αυτό που λέμε εμείς στον εαυτό μας, για να μη χρειαστεί να πάρουμε τις αποφάσεις που φοβόμαστε.

Μεγαλώνοντας έμαθα και κάτι ακόμα.

Να μην εντυπωσιάζομαι από τα μεγάλα λόγια, αλλά να παρατηρώ τις μικρές πράξεις.

Γιατί όλοι μπορούν να πουν τα σωστά.

Λίγοι μπορούν να τα ζήσουν.

Έμαθα να κρατώ δίπλα μου λίγους ανθρώπους.

Λίγους, αλλά αληθινούς.

Έμαθα πως η ποιότητα δεν μετριέται με αριθμούς, αλλά με παρουσία.

Και, ναι, έφτασα στο σημείο να διαγράψω από τη συνείδησή μου ανθρώπους που είχαν το ίδιο αίμα με εμένα.

Όχι από κακία.

Αλλά γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ο τίτλος του συγγενή δεν γεννά ούτε σεβασμό, ούτε αγάπη, ούτε αξιοπρέπεια.

Τελικά οικογένεια δεν είναι μόνο εκείνη στην οποία γεννιέσαι.

Είναι, κυρίως, εκείνη που χτίζεις.

Είναι οι άνθρωποι που σε επιλέγουν όταν δεν τους ενώνει κανένα συμφέρον.

Αυτοί που χαίρονται πραγματικά με τη χαρά σου, που πονάνε με τον πόνο σου και μένουν όταν όλοι οι υπόλοιποι φεύγουν.

Γιατί οι δεσμοί της ψυχής πολλές φορές αποδεικνύονται πολύ πιο δυνατοί από τους δεσμούς του αίματος.

Ο χαρακτήρας δεν φαίνεται σε όσα λες όταν σε κοιτούν όλοι.

Φαίνεται σε όσα κάνεις όταν δεν σε βλέπει κανείς.

Έμαθα επίσης να φοβάμαι τους ανθρώπους που απαιτούν από τους άλλους αυτά που οι ίδιοι αδυνατούν να προσφέρουν.

Εκείνους που ζητούν σεβασμό ενώ δεν σέβονται.

Που απαιτούν ειλικρίνεια ενώ κρύβονται πίσω από ψέματα.

Που μιλούν για αξίες αλλά τις εγκαταλείπουν μόλις πάψουν να τους εξυπηρετούν.

Τα λόγια είναι εύκολα.

Οι πράξεις είναι ο πραγματικός καθρέφτης του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι έχουμε μια παράξενη συνήθεια.

Κρίνουμε τους άλλους από τα λάθη τους και τον εαυτό μας από τις προθέσεις μας.

Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος είναι γεμάτος απαιτήσεις και τόσο φτωχός σε αυτοκριτική.

Θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής… Δεν γράφω όλα αυτά για να το παίξω δάσκαλος.

Ούτε γιατί θεωρώ πως έπαψα να κάνω λάθη. Αντίθετα.

Ίσως σήμερα να καταλαβαίνω περισσότερο από ποτέ πόσο εύκολο είναι να πέσεις και πόσο δύσκολο είναι να το παραδεχτείς.

Έχω κάνει λάθη.

Έχω πληγώσει και έχω πληγωθεί.

Έχω εμπιστευτεί ανθρώπους που δεν έπρεπε.

Έχω μείνει σε καταστάσεις που έπρεπε να είχα αφήσει πίσω μου πολύ νωρίτερα.

Έχω συγχωρήσει εκεί που δεν έπρεπε και έχω επιμείνει εκεί που έπρεπε να φύγω.

Δεν λυπάμαι όμως για τίποτα από αυτά.

Γιατί κάθε λάθος μού έδειξε κάτι που δεν ήξερα για μένα… Σήμερα απλώς προσπαθώ να κάνω κάτι διαφορετικό.

Να αναγνωρίζω τα λάθη μου πριν βιαστώ να τα δικαιολογήσω.

Να κοιτάζω πρώτα μέσα μου και μετά γύρω μου.

Να ακούω περισσότερο, να μιλάω λιγότερο και να σκέφτομαι βαθύτερα.

Όχι γιατί έγινα σοφός.

Αλλά γιατί κουράστηκα να επαναλαμβάνω τα ίδια μαθήματα μέχρι να τα μάθω.

Δεν λυπάμαι ούτε τους άλλους ούτε τον εαυτό μου για το παρελθόν.

Ήταν επιλογές.

Και οι επιλογές, όσο κι αν πονάνε, είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι όταν αποφασίσεις πραγματικά να τους ακούσεις.

Τελικά όλα ξεκινούν από μέσα μας.

Η γαλήνη… Η αξιοπρέπεια… Τα όρια… Η συγχώρεση… Η ευτυχία… Δεν είναι δώρα που μας χρωστάει η ζωή.

Είναι ευθύνες που χρωστάμε εμείς στον εαυτό μας.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική έννοια της φράσης «είμαστε άξιοι της μοίρας μας». Όχι γιατί η μοίρα είναι γραμμένη.

Αλλά γιατί, κάθε μέρα, με όσα ανεχόμαστε, με όσα συγχωρούμε, με όσα φοβόμαστε, με όσα τολμάμε και με όσα επιλέγουμε να αφήσουμε πίσω μας, κρατάμε μόνοι μας την πένα που τη γράφει.

Και όταν κάποτε γυρίσουμε να διαβάσουμε τις σελίδες της ζωής μας, δεν θα θυμόμαστε τόσο εκείνους που μας πλήγωσαν.

Θα θυμόμαστε τη στιγμή που αποφασίσαμε να πάψουμε να προδίδουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Εκείνη τη στιγμή που, για πρώτη φορά, η μοίρα έπαψε να μοιάζει με τιμωρία και έγινε επιλογή… # Vasilis Papageorgiou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους