Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"THE TIME IS OUT OF JOINT" Η φράση προέρχεται από το θεατρικό έργο "Άμλετ" του Σαίξπηρ και σημαίνει ότι ο κόσμος είναι σε μια κατάσταση διαταραχής, σύγχυσης και κρίσης.

Αποτυπώνει ωστόσο και την εγχώρια κοινωνική πραγματικότητα.

Τους βίαιους κλονισμούς μιας κοινωνίας στην οποία κυριαρχεί η ρευστή αβεβαιότητα, αλλά ταυτόχρονα και η άγονη προσδοκία ως απότοκος της πολιτικής πονηρίας, συχνά και της πολιτικής απάτης.

Για να παραδεχθούμε όμως το τωρινό κοινωνικό ψυχικό έδαφος, θα πρέπει να περάσουμε από τον ακανθώδη δρόμο της αυτοκριτικής, να αναδεχθούμε την ευθύνη της πρόσδεσής μας στο άρμα της πολιτικής ανευθυνότητας, άλλοτε ως συλλέκτες υποσχέσεων και ψεμάτων κι άλλοτε ως αφελείς χειροκροτητές διαφόρων Ταρτούφων της πολιτικής.

Αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι διαφορετικές γενιές ζούνε το δράμα της αμφιβολίας, που πέρασε μέσα από τον κυκεώνα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, και που κληρονόμησαν την απιστία από τους "εργάτες" των πολιτικών προσαρμογών.

Αρνούμαστε ακόμη και να διαβάζουμε ό,τι επισημαίνει την άρρυθμη κοινωνική ζωή, άρρυθμη γιατί έλλειπε η πολιτική συνείδηση των αντιφάσεών της, με την πειθαρχημένη ελευθερία να είναι ένα σύνθημα, παράλληλα με άλλα διαβρωτικά για τον κοινωνικό ιστό συνθήματα.

Με αρκετή γοητεία για να μπορεί να παρασύρει όχι μόνο το πολιτικά ανώριμο πλήθος, αλλά και τον πολιτικά αδιάφορο σκεπτόμενο πολίτη.

Για χρόνια σε τούτη την κοινωνία οι δυνάμεις της προσαρμογής και της απροσδιόριστης αλλαγής αντιπαλεύουν ισοδύναμες μέσα στην ψυχή του Έλληνα.

Και μοναχικός διαβάτης ανάμεσα στα καθημερινά περιστατικά του βίου, συχνά ανάμεσα στα κοινωνικά ερείπια, ευρισκόμενος σε αέναη και βασανιστική τάλαντευση, έβλεπε ως μόνη διέξοδο τη φυγή ή την ευπιστία.

Η μόνη του παρηγορία ήταν , και εν πολλοίς είναι, η καταφυγή στο παρελθόν ως μια εκδήλωση απόδρασης από την ζέουσα πραγματικότητα.

Αιτήματα και ανησυχίες νέας μορφής είναι ανίκανη τούτη η κοινωνία να οικειωθεί.

Γι' αυτό, για μια ακόμη φορά, θα προσέλθει στην κάλπη τους επόμενους μήνες με "προβατοποιημένη λογική", μολονότι όλοι αυτοί που διεκδικούν την ψήφο της κοινωνίας, καραγκιόζηδες στην πλειοψηφία τους, δεν πρόσφεραν καμία ηθική λαβή, για να μπορεί ο πολίτης να αδραχθεί και να προσανατολιστεί προς τις νέες αξιώσεις της ζωής.

Ανίκανοι για μια ακόμη φορά να διακρίνουμε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ μύθου και πολιτικού λόγου ή καλύτερα μεταξύ αλήθειας και πολιτικής απάτης, αποδεικνύουμε ότι είμαστε αδύναμοι να αντιληφθούμε τη διάσταση της δικής μας αθλιότητας, που "ματώνει" ακόμη και τις σκιές μας! Αφήσαμε τη συλλογιστική μας να την "πατρονάρουν" πολιτική κοροιδία και ευκαιριακά συμφέροντα των πυγμιαίων της πολιτικής.

Και επί της ουσίας ο μέσος Έλληνας κατατρύχεται από την αγωνία της αυτοκαταστροφής.

Και άβουλοι όχι ααπλώς επιτιθέμεθα στους υποτιθέμενους πολιτικούς μας αντιπάλους, αλλά ειμαστε έτοιμοι να αντιπαλέψουμε και την ίδια τη σκιά μας, αποδεχόμενοι εν τη αγνοία μας το διχαστικό κλίμα και υποκείμενοι στα εκβιαστικά πολιτικά διλήμματα.

Και ως δεσμώτες της ευπιστίας μας, με την ανάγκη μας να βεβαιώνουμε την πίστη μας ακόμη και σε αντιφατικά πολιτικά θεωρήματα, παγώνει ο συλλογισμόςμας και οδηγούμαστε αυτόχειρες σε εθνικές περιπέτειες.

Όσο ολισθαίνουμε στη ευπιστία, όσο προσφεύγουμε στους παροξυσμούς του πάθος, τόσο θα αποδυναμώνεται η ευαισθησία των αντανακλαστικών μας και τα αξιολογικά, αλλά και τα ηθικά μας κριτήρια.

Και στο τέλος, θα βρεθούμε στην αποτόπαια θέση να εκλιπαρούμε έναν "δολοφόνο" της αφέλειας μας! Ναι, ενοχλεί αυτή η προσέγγιση της στάσης μας, του προβλήματός μας.

Αυτό όμως που χρειάζεται τούτος ο μαυρότοπος είναι ο ωμός ρεαλισμός κι όχι ακόμη και η "φοβία" των λέξεων, που για τους ονειροβάτες και τους ψευτο-βολεμένους στον μικρόκοσμό τους, συνδέονται με τον πεσιμισμό... Είναι ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ να αντιπαλεύεις τη μιζέρια της συλλογιστικής σου και την ανασφάλειά σου. Ειναι ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ να αποχρωματίζεις ό,τι καταργεί αυθαιρέτως και βαναύσως κάθε λογική των πραγμάτων. Είναι ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ να μην εγκλωβίζεις τον εαυτό σου στη λήθη.

Γιατί η ελπίδα χωρίς την ανάμνηση είναι κενή, όπως η ανάμνηση χωρίς την ελπίδα είναι τυφλή. Έτσι και η πραγματικότητα χωρίς την αμοιβαιότητα μεταξύ ανάμνησης και ελπίδας, είναι νεκρή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους