Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"ίση αμοιβή για όμοια εργασία ή για εργασία ίσης αξίας" - θετικός τίτλος του Νομοσχεδίου με μια περιορισμένη, αποσπασματική και ανεπαρκή παρέμβαση, η οποία δεν αγγίζει τις πραγματικές αιτίες της έμφυλης ανισότητας στην εργασία. Η Οδηγία 2023/970 είναι μια σημαντική ευρωπαϊκή κατάκτηση.

Δεν είναι δώρο καμίας κυβέρνησης πόσο μάλλον της δική σας που την φέρνετε με καθυστέρηση τριών ετών.

Η οδηγία είναι αποτέλεσμα μακρόχρονων αγώνων των γυναικείων κινημάτων, των συνδικάτων και των προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα οι γυναίκες αμείβονται κατά 13,4% λιγότερο από τους άνδρες, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 11,1%. Το συνταξιοδοτικό χάσμα προσεγγίζει το 24%. Η ανισότητα δεν σταματά στο μηνιαίο εισόδημα.

Ακολουθεί τις γυναίκες σε όλη τη διαδρομή του εργασιακού τους βίου και τις τιμωρεί μέχρι τη σύνταξη. - Μιλάμε για γυναίκες που δουλεύουν με μερική απασχόληση σε ποσοστό που φτάνει το 30%. - Μιλάμε για μία στις τέσσερις γυναίκες που είναι χαμηλόμισθη και πληρώνεται κάτω από 5 ευρώ την ώρα. - Μιλάμε για το 63% των ανέργων πτυχιούχων στην Ελλάδα που είναι γυναίκες.

Με όρους περιφέρειας, ας δούμε και την πραγματικότητα των αγροτικών περιοχών όπως στον νομό μου, στην Αχαΐα.

Εκεί οι γυναίκες σηκώνουν διπλό και συχνά αόρατο βάρος: δουλεύουν στο χωράφι, στη μεταποίηση, και στην εποχική εργασία, ενώ ταυτόχρονα επωμίζονται δυσανάλογα τη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών και των ηλικιωμένων, χωρίς πάντα αυτή η εργασία να αναγνωρίζεται μισθολογικά, ασφαλιστικά και κοινωνικά.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της αγοράς εργασίας. απέναντι σε αυτή Η Κυβέρνηση μας λέει ότι αρκεί η ενσωμάτωση της Οδηγίας.

Όχι, δεν αρκεί.

Η οδηγία έχει πράγματι μια σειρά από πολύ σημαντικά εργαλεία.

Δεν αποτελεί ωστόσο μια συνολική στρατηγική πολιτική ισότητας από μόνη της.

Δεν μπορεί να υπάρξει ίση αμοιβή σε μια αγορά εργασίας όπου -οι συλλογικές συμβάσεις παραμένουν αποδυναμωμένες, -όπου η ατομική διαπραγμάτευση κυριαρχεί,-όπου η μερική και επισφαλής εργασία χτυπά πρώτα τις γυναίκες, -όπου η φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων και εξαρτώμενων μελών εξακολουθεί να φορτώνεται κυρίως στις πλάτες τους.

Δεν υπάρχουν προβλέψεις για το δημογραφικό, για δημόσιες και προσβάσιμες δομές φροντίδας, ούτε για μια συνολική αλλαγή κουλτούρας μέσα στην ίδια την κοινωνία.

Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής επιλογής της Νέας Δημοκρατίας, που από το 2019 μέχρι σήμερα ξήλωσε κρίσιμες εργασιακές εγγυήσεις.

Με τους ανεπάλληλους νόμους της χτυπήθηκε το εργατικό δίκαιο, περιορίστηκε η δυνατότητα συνδικαλιστικής δράσης, δόθηκε περισσότερη ευελιξία για τον εργοδότη, λιγότερη ασφάλεια για τον εργαζόμενο, περισσότερη ατομική διαπραγμάτευση, λιγότερη συλλογική προστασία.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι γυναίκες πλήττονται διπλά. Η Κυβέρνηση δεν μπορεί από τη μία να ψηφίζει νόμους που απορρυθμίζουν την εργασία και από την άλλη να εμφανίζεται ως υπερασπιστής της μισθολογικής ισότητας.

Μιλάτε για δικαιώματα, αλλά δεν απαντάτε στο πιο βασικό ερώτημα: ποιος θα τα εφαρμόσει; Με ποια Επιθεώρηση Εργασίας; Με ποιο προσωπικό; Με ποιους ελέγχους; Οι εργαζόμενες γυναίκες χρειάζονται αυτή την στιγμή μηχανισμούς που λειτουργούν και όχι άλλες διακηρύξεις για την προστασία τους.

Η ρύθμιση του άρθρου 40 (ΒΑΕ) κινείται σε θετική κατεύθυνση, αλλά παραμένει αποσπασματική και περιορισμένη.

Αφορά συγκεκριμένες μόνο ειδικότητες, νοσηλευτές, βοηθούς νοσηλευτών, οδηγούς και βοηθούς ασθενοφόρων-διασώστες, και αφήνει εκτός άλλες ειδικότητες της δημόσιας υγείας που εργάζονται σε αντίστοιχες συνθήκες εντατικής εργασίας, κινδύνου και ευθύνης.

Αυτό ακριβώς έρχεται να διορθώσει η τροπολογία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ζητάμε επέκταση των Βαρέων και Ανθυγιεινών σε όλες τις ειδικότητες στην Δημόσια Υγεία πριν το 2011 χωρίς εξαιρέσεις και αποκλεισμούς.

Ζητάμε να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τις εργοδοτικές εισφορές για την αναγνώριση κύριας και επικουρικής ασφάλισης.

Ζητάμε μισθολογικό κλιμάκιο ως πραγματικό κίνητρο για όσους ενταχθούν.

Γιατί αν το κόστος μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στον εργαζόμενο, τότε η ρύθμιση θα υπάρχει στα χαρτιά, εφόσον στην πράξη γίνεται απρόσιτη για πολλούς από αυτούς που υποτίθεται ότι θέλει να προστατεύσει.

Δεν γίνεται μέσα στο ίδιο νοσοκομείο, στην ίδια βάρδια, στις ίδιες δύσκολες και ανθυγιεινές συνθήκες, άλλοι εργαζόμενοι να αναγνωρίζονται και άλλοι να αποκλείονται επειδή έχουν διαφορετικό ασφαλιστικό καθεστώς.

Που είναι η αρχή της ισότητα που "προασπίζεστε" σε αυτό το νομοσχέδιο; Σημ.: στο 1ο σχόλιο ολόκληρη η ομιλία μου Λιγότερα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους