Πολιτικο-θεολογικός Στοχασμός Νούνη #01.03.07.26 Η κατάκριση και η συκοφαντία ως τεχνολογίες εξουσίας και ως άρνηση του προσώπου Η κατάκριση και η συκοφαντία δ ε ν αποτελούν απλώς προσωπικά ηθικά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνιστούν, προφανώς, φθοροποιούς και σκοτεινούς μηχανισμούς αλλοίωσης της αλήθειας και εργαλεία ασκήσεως εξουσίας.

Από την πρώτη κιόλας σελίδα της Αγίας Γραφής ο διάβολος εμφανίζεται ως ο διασπαστής της κοινωνίας ανθρώπου και Θεού, ενώ στην Καινή Διαθήκη χαρακτηρίζεται «διάβολος», δηλαδή εκείνος που διαβάλλει, διασκορπίζει και συκοφαντεί.

Η συκοφαντία, επομένως, δ ε ν είναι απλώς ψεύδος, είναι αντιεκκλησιαστική πράξη, διότι καταστρέφει την κοινωνία των προσώπων.

Συνεπώς, αν πρέπει να προσέξουμε άρδην από την κατάκριση, πολλώ δε μάλλον από την κατάκριση που διολισθαίνει και σε συκοφαντία! Ο Χριστός μας προειδοποιεί: «Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε». Η εντολή αυτή δ ε ν απαγορεύει τη λογική (ή θεολογική ή φιλοσοφική ή επιστημονική κ.ο.κ.) διάκριση μεταξύ αληθείας και πλάνης, ούτε τον έλεγχο των πράξεων όταν αυτός γίνεται με δικαιοσύνη και αγάπη.

Απαγορεύει την αυθαίρετη καταδίκη και τον χαρακτηρισμό του προσώπου, την οικειοποίηση της θέσης του τελικού δικαιοΚρίτη και τη μετατροπή του αδελφού σε αντικείμενο απαξίωσης, μηδενισμού και περιφρόνησης.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι η κατάκριση είναι βαρύτερη από πολλά ά λ λ α αμαρτήματα, διότι, γεννιέται από την υπερηφάνεια.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής συνδέει την αληθινή γνώση του Θεού με την κάθαρση και μεταμόρφωση της καρδιάς από τα πάθη, ώστε ο άνθρωπος να βλέπει στον άλλο την εικόνα του Θεού και όχι ένα εχθρικό αντικείμενο προς εξόντωση.

Στη νεωτερική πολιτική πραγματικότητα, η κατάκριση μετασχηματίζεται σε επικοινωνιακή στρατηγική. Ο Michel Foucault, ανέλυσε, τους τρόπους με τους οποίους ο λόγος παράγει σχέσεις ισχύος και αποκλεισμού. Ο Hannah Arendt, έδειξε, ότι όταν η αλήθεια υποχωρεί μπροστά στην προπαγάνδα, η δημόσια ζωή αποσυντίθεται και οι πολίτες χάνουν την ικανότητα κοινής κρίσης. Ο Slavoj Žižek, επισημαίνει, ότι οι ιδεολογίες συχνά δεν επιβάλλονται μόνο με την απόκρυψη της αλήθειας αλλά και με την κατασκευή εχθρών, ώστε να κατευθύνεται η κοινωνική επιθυμία προς αποδιοπομπαίους τράγους. Η Μία Αγία Αποστολική και Καθολική Εκκλησία, όμως, προτείνει ένα διαφορετικό δρόμο.

Ο έλεγχος της πλάνης είναι αναγκαίος, αλλά οφείλει να υπηρετεί τη μετάνοια και ουχί την ταπείνωση του άλλου.

Η υπεράσπιση της αλήθειας της Πίστεως δ ε ν νομιμοποιεί τη συκοφαντία.

Η δογματική ακρίβεια χ ω ρ ί ς αγάπη μετατρέπεται σε ιδεολογία, ενώ η αγάπη χωρίς αλήθεια εκπίπτει σε συναισθηματισμό.

Η ορθόδοξη παράδοση καλεί σε σύνθεση μεταξύ της αλήθειας και της αγάπης.

Στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των ανώνυμων σχολίων ιδιαζόντως από πλαστά προφίλ και της στιγμιαίας καταδίκης ετέρων, η κατάκριση γίνεται συχνά δημόσιο θέαμα και η συκοφαντία αποκτά μεγαλύτερη ταχύτητα από την αποκατάσταση της αλήθειας.

Η ευθύνη του χριστιανού και κάθε ελεύθερου στοχαζόμενου πολίτη είναι να αντιστέκεται στη λογική του όχλου, να ερευνά τα γεγονότα, να σέβεται το πρόσωπο και να ομολογεί την αλήθεια χωρίς εμπάθεια.

Εκεί όπου συναντώνται η αλήθεια, η ταπείνωση και η αγάπη, γεννιέται ο αληθινός πολιτισμός του προσώπου και η αυθεντική ελευθερία, ο πολιτισμός της σαρκώσεως. Του Παναγιώτη Νούνη, Ελεύθερος Στοχαστής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους