Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Α .Γ Καλλής: Διάλειμμα ολίγων λεπτών... Κάπου στην μέση τών ταινιών πού παρακολουθούσαμε κάποτε ,τέλη 60 αρχές τού 70 στις δύο κινηματογραφικές αίθουσες τής Νεμέας ,Άντζελα και Ορφέας έπεφτε στην μεγάλη οθόνη ένα τυποποιημένο μήνυμα... > πού μας έβγαζε από τήν μαγεια τού κινηματογράφου και μας προσγείωνε στην πραγματικότητα.

Άναβαν τα φώτα ,κι απ' τα κρυμμένα ηχεία περιμετρικά τής αιθουσης ξεχύνονταν τα τραγούδια τής εποχής πού σε ταξίδευαν κι αυτα για λίγα λεπτά μέχρι να αγοράσεις ένα αναψυκτικό,ένα χάρτινο σακουλάκι φυστίκια ή παστατεμπο,μέχρι να διαβάσεις το πρόγραμμα και να δεις κλεφτα ποιοι ήσαν στην αίθουσα .. Κι έπειτα από λίγο τα φώτα έκλειναν σιγά σιγά , ακούγονταν ο χαρακτηριστικός ήχος έναρξης ,κι άρχιζε ξανά η μαγική οθόνη να ξετυλίγει έναν κόσμο ολόκληρο,πολλές φορές άγνωστο σε όλους μας ...Νέα Υόρκη,Μανχάταν, Παρίση,Κάτω Ιταλία,Μαδρίτη ,Λονδίνο... Κι όταν η ταινία τελείωνε, τα φώτα ξανά άναβαν και καθως προχωρούσες μαζί με όλους τούς άλλους προς την έξοδο ,ακούγονταν η μουσική τού έργου σαν αποχαιρετιστήριο δώρο.

Δώρο συνοδείας στον δρόμο τής επιστροφής για το σπίτι , πού σε προσγειωνε σε μια πραγματικότητα πού άγγιζε περισσότερο τον νεορεαλισμο τού Ιταλικού κινηματογράφου (κλέφτης ποδηλάτων τού Βιτόριο ντέ Σίκα ),από έναν Καπνίση , ένα Νίνο Ρότα,ένα Χατζιδακη, έναν Πλέσσα,έναν Θοδωράκη... Όλο αυτό ήταν μια ιεροτελεστία πού σού άφηνε μια γλυκιά γεύση πού σ ακολουθούσε για μέρες ίσως και για μια ζωή αν είχες την τύχη να δεις μια κλασσική ταινία .. Τα χρόνια πέρασαν ,μα σκέφτομαι πως όλη αυτή η διαδικασία μοιάζει τόσο πολύ με την ίδια τήν ζωή, όπως κι εκείνο το τυποποιημένο μήνυμα τής μεγάλης οθόνης ... >...Ναι, γιατί και μέσα στα λίγα λεπτά μπορείς να κοντρολαρεις την μαγεία με την πραγματικότητα,τα θέλω με τα πρέπει,το φως με το σκοτάδι...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους