Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και ένα μικρούλι δικό μου διηγηματάκι: Εκείνη η βραδιά ήταν ιδιαίτερα όμορφη, Οι προσκλήσεις μοιράστηκαν με δική του επιμέλεια.

Δίπλα του ήθελε μόνο φίλους, γνωστούς και ανθρώπους που αγαπούσαν τη δουλειά του.

Ήταν μία μεγάλη παρέα που συζητούσαν και ξανά βρίσκονταν κουβεντολογόντας ζεστά και όμορφα με φόντο τους πίνακες και τις κατασκευές του.

Κοσμικούς και συλλέκτες δεν είχε καλέσει καθόλου. Ο Ανδρέας ξεκίνησε από το σπίτι του με μια απίστευτα ελαφριά διάθεση γοητευμένος από τη μαγεία αυτής της ξάστερης και ωραίας νύχτας.

Άρχισε να χαζεύει τα φώτα του δρόμου και το φευγαλέο άγγιγμα τους πάνω στις καμπύλες της αστραφτερής μαύρης λαμαρίνας του αυτοκινήτου του, και χωρίς να σκοτίζεται καθόλου για τα εγκαίνια έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε, ο δρόμος ήταν άδειος, πήγε σιγά σιγά μπρος πίσω, ώσπου εγκλώβισε στις καμπύλες ανάμεσα στο καπό και στο φτερό την παραμορφωμένη αντανάκλαση μιας διαφήμισης που άλλαζε κάθε τόσο χρώματα σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Κατέβηκε έκανε μισό κύκλο γύρω από το αμάξι, μαγεύτηκε από τα χρώματα και τις παραμορφώσεις τους, έσκυψε και έμεινε αρκετή ώρα με το κεφάλι του ακουμπισμένο στην κρύα λαμαρίνα, έπειτα του ήρθαν στο μυαλό οι φευγαλέες σκιές που άφηναν τα πουλιά που ταξίδευαν με εκπληκτική ταχύτητα πάνω στα μαρμάρινα σκαλοπάτια του Παναθηναϊκού Σταδίου και στα ογκώδη μαρμάρινα γλυπτά συμπλέγματα των σοσιαλιστικών χωρών και ιδίως στο Βουκουρέστι όπου είχε γεννηθεί.

Αυτές τις σκιές που γλιστρούσαν με απίστευτη ευκολία και στις πιο αλλοπρόσαλλες καμπύλες και μετέφεραν την εμπειρία της πτήσης σε αυτούς τους ακίνητους όγκους τους δεμένους από το βάρος τους με τη γη. Αυτό ήταν που ήθελε να αποτυπώσει και στη τέχνη του. Τελικά αποφάσισε να μην πάει στα εγκαίνια, γύρισε πίσω, προτίμησε να πάει βόλτα στη θάλασσα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους