Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρόλο που δεν συμμετείχα ποτέ, και ούτε τώρα συμμετέχω, σε κάποια πολιτική κίνηση, κόμμα, κίνημα ή προσπάθεια, παρακολουθώ διαρκώς τα πολιτικά δρώμενα και την επικαιρότητα.

Όπως πρέπει να κάνει κάθε πολίτης που θέλει να λέγεται πολίτης, διότι όλα όσα συμβαίνουν καθορίζουν τη ζωή μας.

Σήμερα λοιπόν, η επικαιρότητα κατακλύζεται από την είδηση της αγοράς μέσω πλειστηριασμού ενός διαμερίσματος από εταιρεία με διαχειρίστρια την κ. Καρυστιανού.

Όμως, σε αντίθεση με τις κατεστημένες και επαναλαμβανόμενες τοποθετήσεις, δεν θα επικεντρωθώ καθόλου στο γεγονός αυτό.

Ο καθένας θα κρίνει μόνος του το δίκαιο και το ηθικό του συμβάντος, θα αξιολογήσει μόνος του την ταυτότητα και το ποιόν όσων κυριαρχούν (ή μας εμφανίζουν ότι κυριαρχούν) στην πολιτική ζωή και το ηθικό τους ανάστημα, και θα αποφασίσουν από μόνοι τους.

Εγώ θα μείνω στα λιγότερο προβεβλημένα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας σχετικά με αυτό το θέμα.

Στην κοινωνιολογική πτυχή του ζητήματος, και στην ερμηνεία συμπεριφορών.

Το πρόσφατο δεδομένο λοιπόν είναι η αποχώρηση κάποιων στελεχών ή/και φίλων του κινήματος της κ. Καρυστιανού.

Ανθρώπων που μέχρι πριν από μια εβδομάδα (λίγο έως πολύ, μην μείνετε σε χρονική ακρίβεια ώρας) δημόσια και με υπερηφάνεια την αποθέωναν και την χειροκροτούσαν, παρουσιάζοντας την περίπου (ή ίσως όχι περίπου αλλά ακριβώς) ως τη μόνη ελπίδα για τη σωτηρία της χώρας.

Δηλώσεις, τοποθετήσεις και βίντεo στα κοινωνικά δίκτυα το αποδεικνύουν.

Παντού, όλα δημόσια (τουλάχιστον όσα δεν έχουν σβηστεί, αν σβηστούν), και με εμφανή τρόπο να προβληθεί όσο περισσότερο γίνεται η προσωπική στήριξη.

Το δεδομένο όμως δεν έμεινε στις αποχωρήσεις.

Δύο-τρεις μέρες πριν, η κ. Καρυστιανού έκανε μια δημόσια τοποθέτηση αναφέροντες ίντριγκες και εκβιασμούς.

Πράγματα που, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν και πολύ πιστευτά, ούτε στα δικά μου μάτια ούτε στα μάτια πολλών άλλων.

Υπερβολές και στρογγυλοποίηση των αποχωρήσεων, σκέφτηκα.

Δεν πέρασαν παρά 2-3 μέρες από εκείνη τη δήλωση, και εκείνοι που αποθέωναν και χειροκροτούσαν μέχρι πριν από 1 εβδομάδα έγιναν ξαφνικά ορκισμένοι πολέμιοι και εχθροί.

Κι όχι διακριτικά και σε ιδιωτικές τοποθετήσεις.

Δημόσια, ενεργά και ονομαστικά.

Ένα εντυπωσιακό φαινόμενο να το παρακολυθείς.

Δηλαδή, από το χειροκρότημα, έχουμε το πέρασμα, σχεδόν εν μια νυκτί σε σφυροκόπημα, το οποίο μάλιστα διαφημίζεται δημόσια.

Παρατηρώντας όλη αυτή την κατάσταση, έκανα μόνο ένα πράγμα.

Πήρα ένα τηλέφωνο τον φίλο Μιχάλη Πατσίκα.

Έναν άνθρωπο που γνωρίζω από την περίοδο της πανδημίας, και που ποτέ όμως δεν συμπορευτήκαμε πολιτικά σε κινήσεις και κινήματα.

Για πολύ καιρό ο Μιχάλης ήταν πολύ δίπλα στην προσπάθεια της κ. Καρυστιανού (είναι δημοσίως γνωστό αυτό), ένας από τους ελάχιστους τότε, στην πολύ αρχή.

Εδώ και μήνες εξαφανίστηκε από δίπλα της, αλλά ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ δεν βγήκε δημόσια να πει το παραμικρό.

Έφυγε σιωπηλός, ήρεμος, και χωρίς να αισθανθεί την ανάγκη να "εκδικηθεί" ή να επιτεθεί σε κάποιον.

Χωρίς ούτε μια αιχμή, ούτε μια σπόντα (τουλάχιστον απ'όσο ξέρω). Παρόλο που είναι βέβαιο ότι οι πειρασμοί ήταν πολλοί.

Δεν τον πήρα για να μάθω κάτι παραπάνω, δεν θα ήξερε άλλωστε.

Τον πήρα για να του πω μπράβο για την αξιοπρέπειά του.

Τώρα θα μου πείτε, η αξιοπρέπεια, το αυτονόητο, θα πρέπει να επιβραβεύεται με μπράβο; Δυστυχώς φαίνεται ότι εκεί έχει φτάσει η σημερινή κοινωνία.

Ίσως λοιπόν βλέπουμε η κοινωνία να δίνει μεγαλύτερη αξία στα δέκα δευτερόλεπτα δημοσιότητας παρά στην αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι που πρέπει να μας προβληματίσει…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους