Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-Τάκη πάρε την τέστα και άντε να μαζέψεις πεντάνευρα για τα κουνέλια.

Εγώ θα πάω να μάσω λίγο χορτάρι για την κατσίκα με τα κατσικάκια της, να τα ταίσουμε, να φύγουμε να πάμε σαπάνου. -Με το σουγιά λο θα τα μάσω ? -Πάρε και το σουγιά αλλά βγαίνουνε κι` έτσι.

Δω στο δρομάκι θα πας ίσα κάτου, κοντά στο χαντάκι έχει μπόλικα.

Αντε λεβέντη μου να φύγουμε μη μας πιάσει πάλε το νερό.

Βγήκα όξω από το μικρό στάβλο, με την τέστα στο ένα χέρι και τον σουγιά στο άλλο.

Πήρα το μονοπάτι κι` όπου έβλεπα πεντάνευρο το τσάκωνα και χραπ μέσα στην τέστα.

Μια από την μια μεριά, μια από την άλλη, σωρό τέτοια χορτάρια, και το πως τα τρώγανε τα κουνέλια άλλο πράγμα.

Τα καταβροχθίζανε κυριολεκτικά.

Απομακρύνθηκα λίγο αλλά ακουγότανε ακόμα το "χίλια μύρια κύματα" από το μικρό ραδιόφωνο που πάντα κουβαλάγαμε μαζί μας μέσα σ` ένα κοφίνι.

Η βροχή που είχε προηγηθεί έκανε τις στάλες να λαμπυρίζουνε παντού στον ήλιο που ξαναβγήκε μετά από ώρα.

Καθόμουνα και τις χάζευα θυμάμαι στα χορτάρια, στα βάτα, στα δέντρα, ακόμα και στα κομμένα ξύλα από τις ελιές.

Σε κάποια στιγμή άκουσα ένα θόρυβο από την μεριά που ήτανε το χαντάκι.

Ενστικτωδώς γύρισα το κεφάλι και είδα μια μεγάλη χελώνα που έμπαινε στο νερό.

Ηταν τεράστια στα μάτια μου.

Πιο κάτω άκουσα ένα κελάηδισμα πάνω σε μια μουριά.

Πήγα να βγάλω την ντιχάλα αλλά δεν την είχα πάρει μαζί μου.

Ητανε ένα πανέμορφο πουλί με απίστευτη φωνή.

Μα αφού δεν μου αρέσει να τα πειράζω τα πετούμενα και όλα τα ζωντανά γιατί πήγα να το κάνω?...σκέφτηκα.

Γιατί έτσι κάνανε όλοι κι` εγώ έπρεπε να είμαι σαν αυτούς να μην γελάνε μαζί μου ξανασκέφτηκα.

Ανακουφίστηκα που δεν είχα το "όπλο" μαζί μου.

Το πουλί συνέχισε να κελαηδάει αμέριμνο.

Στάθηκα μπρος από το χωράφι του μπάρμπα Γιώργη.

Φύτευε ντομάτες μέσα στο θερμοκήπιο με την Γιώργαινα, και μια το τραγούδι του, μια ο τσιγαρόβηχας ακουγότανε ως σαπέρα.

Η τέστα γιόμισε πεντάνευρα πήρα και στην αγκαλιά μου κάμποσα και πήρα το μονοπάτι να γυρίσω πίσω.

Είδα από μακριά τον πατέρα μου να ταίζει την κατσίκα με τα δυό της κατσικάκια και να πολεμάει να φορτώσει στην γαιδάρα τα δυο δέματα ροδίκια που με επιμέλεια τα είχε καθαρίσει και τα πηγαίναμε για πούλημα. -Αντε Τάκη σβέλτα, τάισέ τα γρήγορα να φύγουμε μην μας πιάσει η βροχή άσε που νύχτωσε κιόλας. -Το ράδιο το πήρες ? -Δω στο κοφίνι είναι. - Κάτσε να τους ρίξω και φύγαμε. -Ασε, εσύ θ χασομερήσεις, φέρτα δω και σάλτα πίσω στη γαιδάρα εσύ.

Σε λίγο είχαμε πάρει τον δρόμο για το χωριό.

Το ράδιο μέσα από το κοφίνι εκείνη την στιγμή έπαιζε το "money money" των Abba, κι` εγώ ολόχαρος και ανακουφισμένος που θα έβλεπα τους φίλους να παίξουμε όσο προλάβουμε πριν νυχτώσει.

Περάσαμε την πρώτη ξυλοκερασιά, και φτάσαμε στις σπηλιές όπου πάντα φαντασιωνόμουνα πως εκεί μέσα κρύβονταν στρατιώτες που ήταν έτοιμοι για πόλεμο.

Τα πολλά έργα στο σινεμά και τα παραμύθια φταίγανε μάλλον.

Μετά περάσαμε το μαντρί του μπάρμπα Θοδόση με την ωραία κόρη.

Εκεί μην πω τι φαντασιωνόμουνα δώδεκα άντε δεκατρία το πολύ σκατόπαιδο.

Ητανε όμως κοπελάρα η "άτιμη", να σαν την Καραγιάννη του κινηματογράφου την έβλεπα.

Τώρα τα πρώτα σπίτια του χωριού ήτανε μπροστά μας, και αφού περάσαμε την γκρεμισμένη Αγιά Κυριακή ξεκίνησε ο πατέρας τις χαιρετούρες με όποιον συναντιόταν. -Βλέπω Μήτσο τον μικρό κοντά ε ? -Ε τώρα που έχουνε πάψες από το σκολείο τονε παίρνω για παρέα. -Καλησπέρα Αντώνη. -Γειά σου Μήτσο, το ροδικάκι βλέπω καλό. -Κι έχω βάλει μπόλικο.

Κ`ι έτσι κουβέντα στην κουβέντα, χαιρετούρα στην χαιρετούρα φτάσαμε.

Οι άλλοι αλήτες παίζανε στον δρόμο μπακότερμα.

Τινάζω μια από τα καπούλια της γαιδάρας και μπήκα μέσα να παίξω. -Ρε συ διάολε βαστιού ρε και έλα να πάρεις τη γαιδάρα να τηνε δέσεις στη λεύκα. -Να τηνε πάει η μάνα άσε με τώρα.

Κούνησε το κεφαλι και είδα τη μάνα να βγαίνει να ξεφορτώνει τα ροδίκια να ξεσαμαρώνει την γαιδάρα και να τηνε δένει στη λεύκα. Εμείς χάσαμε τελικά με 8-4. Ήτανε που έλειπα γω γι` αυτό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους