Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#ΕΛΠΗΝΩΡ, #ΕΛΠΙΔΑ, #ΚΙΡΚΗ, #ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, Η πτώση της ελπίδας του Ελπήνορα, λ Οδυσσείας 60 Ελπίδες ανεβασμένες σε στέγες δωματίων της Κίρκης δεν κρατούν πολύ. «Ο Ελπήνορας δεν σκοτώθηκε επειδή ανέβηκε στη στέγη.

Σκοτώθηκε γιατί ανέβηκε χωρίς μέτρο.

Και η ελπίδα χωρίς μέτρο γίνεται η πιο ανέλπιδη ελπίδα.» Η ανέλπιδα ελπίδα του μεθυσμένου Ελπήνορα Ο Ελπήνωρ ήταν σύντροφος του Οδυσσέα.

Μεθυσμένος ανεβαίνει στη στέγη του παλατιού της Κίρκης, χάνει την ισορροπία του, πέφτει και σκοτώνεται.

Έτσι πεθαίνουν και πολλές από τις δικές μας ελπίδες.

Όταν ανεβαίνουν πολύ ψηλά πάνω σε ξένες στέγες, χωρίς γερά θεμέλια, χωρίς μέτρο, χωρίς επίγνωση της πραγματικότητας.

Η ελπίδα από μόνη της δεν αρκεί.

Αν δεν στηρίζεται στη γνώση, στην αυτογνωσία και στην πράξη, μετατρέπεται σε αυταπάτη.

Και τότε η πτώση της γίνεται τόσο απότομη όσο και του Ελπήνορα.

Ίσως γι’ αυτό ο Όμηρος μάς θυμίζει ότι ακόμη και η ελπίδα χρειάζεται έδαφος για να ριζώσει.

Διαφορετικά, δεν γίνεται δύναμη· γίνεται μια ανέλπιδα ελπίδα.

Με απλά λόγια, αν θέλουμε να υπάρχει ελπίδα για μια ουσιαστική και πραγματική αλλαγή, πρέπει πρώτα να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας.

Χρειάζεται βαθιά αυτοκριτική όλοι μας, ενεργή συμμετοχή στα κοινά όλοι μας και διαρκής έλεγχος όλων, ιδιαίτερα των ηγετών, παλαιών και νέων, αλλά και του παραδείγματος που οι ίδιοι δίνουν.

Απαιτείται πλήρης διαφάνεια, σεμνότητα, γνώση, αυτογνωσία και υπευθυνότητα.

Να μη λέμε και ξελέμε ανάλογα με το συμφέρον της στιγμής.

Το «όχι» να σημαίνει όχι και το «ναι» να σημαίνει ναι.

Να μη βαφτίζουμε την κολοτούμπα κυβίστηση «αλλαγή γνώμης» κάθε φορά που μας εξυπηρετεί.

Ούτε να ακούμε συνεχώς ότι «φταίνε οι προηγούμενοι», οι «πρώην σύντροφοι» ή ότι «παραλάβαμε καμένη γη». Αν πραγματικά πιστεύεις ότι η γη είναι καμένη και δεν μπορείς να την καλλιεργήσεις, τότε μην αναλαμβάνεις να τη διοικήσεις.

Και πάνω απ’ όλα, να μη θεοποιούμε κανέναν.

Ούτε πολιτικό, ούτε θρησκευτικό ηγέτη, ούτε διανοούμενο, ούτε οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο.

Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται· κερδίζεται.

Και κερδίζεται μόνο με απτές αποδείξεις, συνέπεια λόγων και έργων και με διαρκή λογοδοσία.

Παιδεία που να καλλιεργεί κριτική σκέψη και ιστορική μνήμη.

Διαφάνεια και πραγματική λογοδοσία των θεσμών.

Συμμετοχή των πολιτών ανάμεσα στις εκλογές και όχι μόνο την ημέρα της κάλπης….. Πολιτισμό διαλόγου αντί προσωπολατρίας.

Αξιολόγηση πολιτικών με βάση αποτελέσματα και όχι συνθήματα.

Από τι μπορεί να μεθύσει κανείς και χάνει την επίγνωση ισορροπία; από ουσίες από ποτά από την εξουσία από τα λεφτά από το αλκοόλ, από τις ναρκωτικές ουσίες, από την εξουσία, από το χρήμα, από τη δόξα και τη δημοσιότητα, από την αλαζονεία, από τον φανατισμό, από την ιδεολογία όταν γίνεται δόγμα, από τη θρησκευτική βεβαιότητα όταν αποκλείει κάθε αμφισβήτηση, από τον έρωτα όταν μετατρέπεται σε εμμονή, από τον θυμό και το μίσος, από την εκδίκηση, από την απληστία, από τον ναρκισσισμό, από την ψευδαίσθηση του αλάθητου.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: στενεύουν το πεδίο της συνείδησης.

Ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει μόνο αυτό που τον μεθά και παύει να βλέπει τις συνέπειες των πράξεών του. Ο Όμηρος δεν γράφει απλώς ότι ο Ελπήνορας ήταν μεθυσμένος.

Γράφει ότι, όταν ξύπνησε, δεν θυμήθηκε να κατέβει από τη σκάλα.

Έχασε τον προσανατολισμό του και επέλεξε τον συντομότερο δρόμο, που αποδείχθηκε μοιραίος.

Αυτό είναι σχεδόν αλληγορία: Η μέθη δεν αφαιρεί μόνο την ισορροπία.

Αφαιρεί και τη μνήμη της σωστής οδού.

Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μήνυμα του Ελπήνορα: δεν σκοτώνει μόνο το κρασί.

Σκοτώνει κάθε μορφή μέθης που κάνει τον άνθρωπο να πιστεύει ότι μπορεί να παρακάμψει τα σκαλιά της γνώσης, της αυτογνωσίας και του μέτρου.

Τότε επιλέγει το «άλμα» αντί για την πορεία, και η πτώση γίνεται σχεδόν αναπόφευκτη. «Η ελπίδα δεν πεθαίνει επειδή είναι μικρή.

Πεθαίνει όταν ανεβαίνει πιο ψηλά απ’ όσο αντέχουν τα θεμέλιά της, αν είχε.» Η Ελπίδα είναι η αρχή. Ο Ελπήνορας είναι η προειδοποίηση. Η Συνείδηση είναι ο προορισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους