Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιστροφή του δεύτερου πιάτου. Η πολιτική που δεν λύνει τα προβλήματα, αλλά μοιράζει μικρά ανταλλάγματα, επιδόματα και συμβολικές παροχές για να αγοράζει ανοχή, είναι η πιο καθαρή μορφή πελατειακής εξουσίας.

Δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει την πραγματικότητα των πολιτών· ενδιαφέρεται να τους κρατά εξαρτημένους, ήσυχους και πρόθυμους να περιμένουν το επόμενο ψίχουλο.

Από την αρχαία Ρώμη μέχρι τη σημερινή πολιτική ζωή, η λογική παραμένει η ίδια: λίγα σε μερικούς, προσδοκία στους πολλούς και η πραγματική αλλαγή πάντα στο βάθος του ορίζοντα.

Στην αρχαία Ρώμη οι άνθρωποι ήταν χωρισμένοι σε τάξεις.

Υπήρχαν οι πατρίκιοι, οι εύποροι πολίτες, οι πληβείοι και οι δούλοι.

Οι τελευταίοι έκαναν τις πιο βαριές δουλειές και ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας.

Κατά καιρούς κάποιοι από αυτούς εξεγείρονταν.

Δεν άντεχαν άλλο την αδικία, την περιφρόνηση και την εκμετάλλευση.

Η εξουσία απαντούσε με καταστολή, παραδειγματικές τιμωρίες και βία.

Πίστευε ότι με τον φόβο θα επιβάλει την τάξη.

Τότε, σύμφωνα με μια παλιά ρωμαϊκή διήγηση, ένας έξυπνος αυτοκράτορας είπε στους αξιωματούχους του: «Γιατί τους χτυπάτε; Αν θέλετε να τους κρατήσετε ήσυχους, πάρτε έναν από αυτούς και δώστε του ένα δεύτερο πιάτο φαγητό.

Οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να περιμένουν τη δική τους σειρά». Αυτό ακριβώς είναι η φιλοσοφία της διαχείρισης των μαζών: δεν αντιμετωπίζεις τις ανάγκες όλων, αλλά δίνεις κάτι σε λίγους, καλλιεργείς την προσδοκία στους πολλούς και διατηρείς την εξουσία σου χωρίς να αλλάζεις τίποτα ουσιαστικό.

Και αυτή η λογική θυμίζει έντονα την περίοδο διακυβέρνησης του πρώην πρωθυπουργού Αλέξης Τσίπρας.

Την εποχή των επιδομάτων, των προσωρινών παροχών και της πολιτικής που διαχειριζόταν τη φτώχεια αντί να τη μειώνει.

Μια πολιτική που δεν έδινε λύσεις, αλλά ανακούφιση της στιγμής, ώστε να συντηρείται η εξάρτηση και να παρουσιάζεται η επιβίωση ως επιτυχία.

Και όμως, σήμερα κάποιοι επιχειρούν να επαναφέρουν τον ίδιο πολιτικό στο προσκήνιο ως μια νέα εναλλακτική πρόταση για τη χώρα.

Σαν να μην κυβέρνησε ποτέ.

Σαν να μην κρίθηκε από τους πολίτες.

Σαν να μπορεί να παρουσιαστεί ως κάτι καινούργιο, ενώ είναι ήδη μέρος της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Αλέξη Τσίπρα δικαιούται να επιστρέψει στην πολιτική.

Σε μια δημοκρατία όλοι κρίνονται και όλοι έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Θα επιστρέψει με μια νέα πρόταση για την Ελλάδα ή με την ίδια συνταγή του «δεύτερου πιάτου»; Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους εμπόρους προσδοκιών και προσωρινών ανακουφίσεων.

Δεν χρειάζεται πολιτικούς που αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως πελάτες, στους οποίους αρκεί ένα μικρό αντάλλαγμα για να παραμείνουν σιωπηλοί. Οι Έλληνες δεν ζητούν ελεημοσύνη.

Ζητούν δουλειές, αξιοπρεπείς μισθούς, ασφάλεια, δικαιοσύνη, παραγωγική οικονομία και προοπτική για τα παιδιά τους.

Γιατί όταν μια κοινωνία συνηθίζει να ζει με το «δεύτερο πιάτο», στο τέλος ξεχνά ότι δικαιούται ολόκληρο το τραπέζι.

Και τότε δεν φταίνε οι δούλοι.

Φταίνε οι αυτοκράτορες που πίστεψαν ότι μπορούν να κυβερνούν μοιράζοντας ψίχουλα, επιδόματα και υποσχέσεις, περιμένοντας από τους πολίτες να τους ευγνωμονούν γι’ αυτά Είναι ξεκάθαρα ότι ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΝ! Εμείς ο λαός όμως πρέπει να έχουμε υπόψιν μας και να μην ξεχνάμε ότι αυτοί πιστεύουν, την θέση τού αρχαίου Θρασύμαχου ότι «το δίκαιο δεν είναι τίποτα άλλο παρά το συμφέρον του ισχυρού» που παραμένει, δυστυχώς, διαχρονικά επίκαιρη.

Για να μην επιτρέπουμε στο «συμφέρον των ισχυρών» να καθορίζει τη μοίρα μας, οφείλουμε να παραμένουμε αφυπνισμένοι και πνευματικά θωρακισμένοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους