Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ακόμη κι αν περάσουν από πάνω μας τα τανκς, εμείς θα μείνουμε για να χτυπήσουμε το πεζικό που τα ακολουθεί... Μη φοβάστε τίποτα, είστε Έλληνες και πολεμάτε για την Ελλάδα!» ​Η τιτάνια και άνιση μάχη για την υπεράσπιση του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ τον Αύγουστο του 1974 κρύβει μέσα της μερικές από τις πιο συγκλονιστικές σελίδες αυτοθυσίας της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Στην πρώτη γραμμή αυτής της απόλυτης θυσίας, στο θρυλικό Ύψωμα Β' μπροστά από το στρατόπεδο, βρισκόταν ένας Λακωνικής καταγωγής αξιωματικός που έμελλε να περάσει στο πάνθεον των Αθανάτων: ο 33χρονος Λοχαγός Μηχανικού Σωτήριος Σταυριανάκος. ​Ο Σταυριανάκος, ένας νεαρός οικογενειάρχης, είχε ήδη στα χέρια του το χαρτί της μετάθεσής του για την Κοζάνη πριν από την έναρξη του «Αττίλα ΙΙ». Αρνήθηκε όμως κατηγορηματικά να εγκαταλείψει την Κύπρο, ξεκαθαρίζοντας στη γυναίκα του πως είναι αδύνατον να αφήσει τα «παιδιά του» —τους 20χρονους κληρωτούς στρατιώτες του— μόνους τους μέσα στην κόλαση του πολέμου. ​⚡ Ο Λοχαγός που τραγουδούσε για να μην τον πυροβολήσουν: Οι μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων της Διμοιρίας Μηχανικού, που αριθμούσε μόλις 46 άνδρες και σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος της τουρκικής επίθεσης, ραγίζουν καρδιές.

Μέσα στο απόλυτο χάος, με τα ορύγματα σκαμμένα πρόχειρα ακόμη και με τα κράνη των στρατιωτών, ο Λοχαγός Σταυριανάκος γύριζε δύο φορές τη μέρα από θέση σε θέση, αψηφώντας τις βόμβες της αεροπορίας, για να ελέγξει και να εμψυχώσει τους άνδρες του. ​Επειδή οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν το τέχνασμα να μιλούν ελληνικά για να παρασύρουν τους Έλληνες στρατιώτες, ο Σταυριανάκος είχε βρει έναν δικό του, μοναδικό τρόπο για να αναγνωρίζεται.

Καθώς πλησίαζε τα ορύγματα μέσα στη νύχτα ή τους καπνούς, τραγουδούσε δυνατά: «Θα τον ζαλίσουμε τον ήλιο σίγουρα ναι, θα τον τρελάνουμε τον φίλο σίγουρα ναι...» Και μετά φώναζε: «Σταυριανάκος εδώ, έχετε το νου σας! Λοχαγός Σταυριανάκος!». Κάθε του επίσκεψη, κάθε του κουβέντα, μεταμόρφωνε τα τρομαγμένα 20χρονα παιδιά σε αληθινούς πολεμιστές που έβγαιναν από τα χαρακώματα αψηφώντας τον θάνατο. ​💥 Η επέλαση των 200 αρμάτων και η τελευταία έφοδος: Στις 16 Αυγούστου 1974, η τελική τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε με πρωτοφανή αγριότητα.

Απέναντι στη χούφτα των Ελδυκαρίων παρατάχθηκαν περίπου 200 εχθρικά άρματα μάχης.

Ορθώνοντας το ανάστημά του, ο Σταυριανάκος έδωσε την τελική, ιστορική του οδηγία: «Τ’ άρματα δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα.

Και το όρυγμα να περάσει, περνάει από πάνω.

Εσείς θα ρίχνετε στο πεζικό που έρχεται από πίσω». ​Η Διμοιρία ξεκληρίστηκε σχεδόν ολόκληρη, αφήνοντας πίσω της μόλις έξι επιζώντες.

Ο ίδιος ο ήρωας Λοχαγός έπεσε εκείνο το τραγικό πρωινό.

Σε μια ύστατη, παράτολμη προσπάθεια να ανακόψει την προέλαση, βγήκε από το όρυγμά του και προσπάθησε να εξουδετερώσει με το πιστόλι του τον πυροβολητή του προπορευόμενου τουρκικού τανκ, προτού μια εχθρική ριπή κόψει το νήμα της ζωής του. ​Ο Σωτήριος Σταυριανάκος δεν υποχώρησε.

Έμεινε εκεί, πιστός στον όρκο του, υπερασπιζόμενος μέχρι τελευταίας ρανίδος την ελληνική τιμή στα χώματα της Κύπρου.

Το όνομά του παραμένει αιώνιο σύμβολο ανδρείας, θυμίζοντάς μας το μέγεθος της θυσίας της ΕΛΔΥΚ του '74. Λοχαγός Σωτήριος Σταυριανάκος. Αθάνατος! Ιστορικές Μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959 Δημήτρης Αθηναίος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους