Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ποίηση οφείλει να είναι και πικρή! Εις μνήμην ενός μεγάλου ποιητή μας, που ήταν μέλος του «ανύπαρκτου κόμματος των ποιητών» κυνηγήθηκε, εξορίστηκε και προδόθηκε, αρνούμενος να υπηρετήσει το ψέμα και την πολιτική υποκρισία.

Και όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στον Δημήτρη Ραπτόπουλο το 1975, " «Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμιά πολιτική οργάνωση.

Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας.

Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας.

Όπως το ’χω ξαναπεί, Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα, μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ.

Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν εναντίον όλων των τυράννων, εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων» ...Η κάθε μου λέξη αν την αγγίξεις με τη γλώσσα θυμίζει πικραμύγδαλο.

Απ' την κάθε μου λέξη λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί και το φως που έσταζε απ' το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα... Η δε σύνοψη της ποιητικής του υπόστασης κρύβεται σε τούτη τη φράση του: «Κι αν κατόρθωνα να ρίξω και τον ελάχιστο κόκκο τσιμέντου για να στρωθεί ο δρόμος απ’ τον homo sapiens στον homo humanus, θα έλεγα πως η ζωή μου δεν πήγε του κάκου». Εις μνήμην, λοιπόν, του Άρη Αλεξάνδρου που πέρασε σαν χτες το μακρινό 1978 στο επέκεινα και στην Αθανασία που χαρίζει στους εκλεκτούς της η Ποίηση, αν και ο Αλεξάνδρου είναι γνωστότερος με το εμβληματικό μυθιστόρημα " ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ". Η επιρροή της ποιητικής του γραφής είναι παρούσα στο δικό μου μυθιστόρημα " ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ" Καλημέρα συνταξιδιώτες του Χάους ΥΓ η φωτογραφία από το διαδίκτυο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους