Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αστυνομία τον είχε ήδη συλλάβει. Ήξεραν ακριβώς ποιος ήταν ο Ρόι Γουάιτινγκ.

Πέντε χρόνια πριν δολοφονήσει την 8χρονη Σάρα Πέιν, είχε ήδη απαγάγει και κακοποιήσει ένα άλλο κοριτσάκι.

Είχε φυλακιστεί γι' αυτό.

Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο σεξουαλικών παραβατών.

Και κυκλοφορούσε ελεύθερος, ζώντας ανάμεσα σε οικογένειες, όταν άρπαξε τη Σάρα από έναν επαρχιακό δρόμο.

Η μητέρα της φρόντισε ώστε κανένας γονέας να μην μείνει ποτέ ξανά στο σκοτάδι με αυτόν τον τρόπο. Η Σάρα Πέιν ήταν 8 ετών.

Ένα λαμπερό, χαρούμενο κοριτσάκι από το Σάρρεϊ. 1η Ιουλίου 2000.

Ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ.

Βρισκόταν στο σπίτι των παππούδων της στο Δυτικό Σάσεξ, παίζοντας κρυφτό με τα αδέρφια της κοντά σε ένα χωράφι με καλαμπόκια. Η Σάρα έτρεξε προς τον δρόμο, κατευθυνόμενη πίσω στο σπίτι.

Δεν έφτασε ποτέ εκεί.

Ένας άνδρας περίμενε μέσα σε ένα λευκό βαν.

Την άρπαξε και απομακρύνθηκε.

Ο μεγαλύτερος αδερφός της είδε το βαν να περνάει και δεν είχε ιδέα τι έβλεπε. Η Σάρα είχε εξαφανιστεί.

Ολόκληρη η χώρα έψαχνε για 17 ημέρες.

Το πρόσωπό της ήταν σε κάθε πρωτοσέλιδο.

Το έθνος κρατούσε την ανάσα του και προσευχόταν να βρεθεί ζωντανή.

Τότε ήρθαν τα χειρότερα νέα. Η Σάρα είχε δολοφονηθεί.

Ο άνδρας ήταν ο Ρόι Γουάιτινγκ.

Και εδώ είναι το σημείο που έκανε τη χώρα να τρέμει από οργή. Ο Γουάιτινγκ δεν ήταν άγνωστος στην αστυνομία.

Τον ήξεραν.

Πέντε χρόνια νωρίτερα, το 1995, είχε απαγάγει και κακοποιήσει ένα εννιάχρονο κορίτσι.

Είχε φυλακιστεί.

Είχε εγγραφεί στο μητρώο σεξουαλικών παραβατών.

Ένας γνωστός, καταδικασμένος κίνδυνος για τα παιδιά.

Και ήταν ελεύθερος.

Ελεύθερος να μετακομίσει σε μια γειτονιά.

Ελεύθερος να οδηγεί δίπλα σε ένα χωράφι με καλαμπόκια.

Ελεύθερος να το ξανακάνει.

Κανείς δεν προειδοποίησε ούτε μία οικογένεια για το ποιος ήταν. Τον Δεκέμβριο του 2001 καταδικάστηκε για τη δολοφονία της Σάρα σε ισόβια.

Αλλά καταλάβετε το εξής: Είναι ακόμα ζωντανός στη φυλακή σήμερα.

Και δικαιούται αποφυλάκιση το 2041.

Ο άνθρωπος που πήρε τη Σάρα θα μπορούσε μια μέρα να βγει ξανά στον κόσμο.

Για τη μητέρα της Σάρα, ο αγώνας μόλις ξεκινούσε.

Το όνομά της είναι Σάρα Πέιν.

Και έθεσε ένα απλό, τρομερό ερώτημα.

Πώς ένας τέτοιος άνθρωπος ζούσε ανάμεσα σε οικογένειες, χωρίς κανένας γονέας να μπορεί να μάθει ποιος ήταν; Γιατί αυτό ήταν το κόλπο.

Ένας άνδρας μπορούσε να μετακομίσει στο διπλανό σπίτι.

Να προπονεί την ποδοσφαιρική ομάδα του παιδιού σας.

Να βγαίνει με την αδερφή σας.

Και ακόμη κι αν είχε πληγώσει παιδιά στο παρελθόν, δεν είχατε το δικαίωμα να ενημερωθείτε.

Οι πληροφορίες ήταν κλειδωμένες.

Και τα παιδιά το πλήρωσαν με τη ζωή τους. Η Σάρα αποφάσισε να γκρεμίσει αυτή τη μυστικοπάθεια.

Ξεκίνησε μια εκστρατεία για μια απλή ιδέα: Δώστε στους γονείς το δικαίωμα να ρωτήσουν.

Δεν ήταν εύκολος αγώνας.

Στην αρχή, μια εφημερίδα άρχισε να δημοσιοποιεί δημόσια τα ονόματα παραβατών και η κατάσταση έγινε άσχημη.

Όχλοι αυτοδικίας επιτέθηκαν σε ανθρώπους.

Μερικοί ήταν εντελώς αθώοι.

Έτσι, η Σάρα και η αστυνομία έχτισαν κάτι πιο ασφαλές και πιο έξυπνο.

Όχι δημόσια λίστα.

Όχι ονόματα στα πρωτοσέλιδα.

Απλώς ένας ανήσυχος γονέας, μια ήσυχη κουβέντα με την αστυνομία και μια ιδιωτική απάντηση.

Όχι όχλος.

Όχι χάος.

Μόνο προστασία.

Χρειάστηκαν έντεκα χρόνια.

Έντεκα χρόνια μιας μητέρας που θρηνούσε και αρνούνταν να σταματήσει.

Της κόστισε την υγεία της.

Το πένθος δεν την άφησε ποτέ ούτε για μία μέρα.

Αλλά συνέχισε.

Για τη Σάρα.

Για κάθε άλλο παιδί.

Και κέρδισε.

Το πρόγραμμα δοκιμάστηκε το 2008.

Μέχρι το 2011 κάλυπτε όλη την Αγγλία και την Ουαλία.

Το ονομάζουν «Νόμος της Σάρα». Δείτε πώς λειτουργεί: Έχεις ένα κακό προαίσθημα για έναν νέο φίλο, έναν προπονητή, έναν γείτονα.

Πηγαίνεις στην αστυνομία.

Δίνεις ένα όνομα. Ελέγχουν.

Αν αυτό το άτομο αποτελεί κίνδυνο για το παιδί σου, σε ενημερώνουν.

Και απομακρύνεις το παιδί σου πριν συμβεί οτιδήποτε.

Μόνο τον πρώτο χρόνο, προστάτευσε περισσότερα από 200 παιδιά.

Από τότε έχει χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές. Ήσυχα.

Κάθε μέρα.

Γονείς που ρωτούν.

Αστυνομία που ελέγχει.

Παιδιά που κρατούνται ασφαλή από ανθρώπους που δεν θα υποψιάζονταν ποτέ.

Τώρα σκεφτείτε το αυτό.

Η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που κακοποιούν παιδιά δεν είναι άγνωστοι μέσα σε ένα βαν.

Είναι το οικείο πρόσωπο.

Ο εξυπηρετικός γείτονας.

Ο νέος σύντροφος.

Ο άνθρωπος που όλοι θεωρούν «καλό παιδί». Η οικογένεια της Σάρα Πέιν άλλαξε τον νόμο στην Αγγλία και την Ουαλία, δίνοντας στους γονείς ένα δικαίωμα που πριν δεν υπήρχε. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο σύστημα.

Κι αυτό κάνει την ενημέρωση ακόμη πιο σημαντική.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον «Νόμο της Σάρα». Κι όμως, γεννήθηκε από την τραγωδία ενός οκτάχρονου παιδιού και έχει ήδη συμβάλει στην προστασία εκατοντάδων άλλων.

Η ιστορία της δεν αφορά μόνο την Αγγλία.

Αφορά το ερώτημα που κάθε κοινωνία οφείλει να απαντήσει: πώς προστατεύουμε τα παιδιά πριν γίνει το κακό και όχι αφού είναι πια αργά. Η Σάρα δεν είχε ποτέ αυτή την προστασία. Ίσως αυτό να είναι το πιο βαρύ κομμάτι της ιστορίας της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους