Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας αναλύσουμε λίγο τη νοοτροπία του Ντεσάν, η οποία ξεχωρίζει έντονα σε σχέση με άλλους προπονητές στο Μουντιάλ.

Η βασική του διαφορά έγκειται στο ότι δίνει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία σε ορισμένους κορυφαίους παίκτες, επιτρέποντας τους να συμμετέχουν ενεργά στο χτίσιμο των επιθέσεων.

Αυτή η προσέγγιση είναι ένας από τους κύριους λόγους που η Γαλλία έχει γίνει τόσο απειλητική στο επιθετικό της κομμάτι.

Ο παίκτης που απολαμβάνει τη μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στο γήπεδο είναι αναμφίβολα ο Ολίζ.

Τον βλέπουμε να κινείται παντού, φτάνοντας συχνά μέχρι τη μεσαία γραμμή για να υποδεχτεί την μπάλα και να οργανώσει το παιχνίδι από χαμηλά.

Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την τακτική του Νάγκελσμαν, ο οποίος ζητούσε από παίκτες όπως ο Μουσιάλα ή ο Βιρτς να περιμένουν την μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, αντί να γυρίζουν πίσω για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη.

Δεύτερος σε αυτή την ιεραρχία έρχεται ο Εμπαπέ.

Έχει την ελευθερία να πλησιάζει και να μπαίνει στο παιχνίδι των μεταβιβάσεων, αλλά οι κινήσεις του είναι πιο στοχευμένες.

Σπάνια θα τον δούμε να κατεβαίνει μέχρι το κέντρο.

Αντίθετα, συνήθως βγαίνει έξω από το αμυντικό μπλοκ του αντιπάλου στο επιθετικό τρίτο, ώστε να πάρει την μπάλα έχοντας μέτωπο στην εστία.

Αυτή η τακτική έχει απόλυτη λογική, ειδικά όταν δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος στην πλάτη της άμυνας για να τρέξει.

Όταν όμως η μπάλα βρίσκεται στη μεσαία γραμμή, η παρουσία του ψηλά, πάνω στον τελευταίο αμυντικό, είναι ζωτικής σημασίας για να απειλήσει τον κενό χώρο με κάθετες κινήσεις.

Είναι ξεκάθαρο πως όταν αυτοί οι ποδοσφαιριστές εμπλέκονται περισσότερο στη δημιουργία, η επιθετική λειτουργία των Γάλλων ανεβαίνει επίπεδο.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο Ντεσάν το καταφέρνει αυτό χωρίς η ομάδα να χάνει τον προσανατολισμό της. Η Γαλλία δεν μένει ποτέ εκτεθειμένη στις επιθετικές μεταβάσεις των αντιπάλων, διατηρώντας μια εξαιρετικά σταθερή προληπτική άμυνα όταν η ίδια έχει την κατοχή.

Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη ιδέα να πείθει απόλυτα, είναι η αλλαγή στον ρόλο του Ντεμπελέ.

Παλιότερα, ήταν ένας από τους παίκτες που είχαν το ελεύθερο να πηγαίνουν προς την μπάλα και να κινούνται όπου θέλουν.

Πλέον, ο ρόλος του είναι ξεκάθαρα διαφορετικός: του ζητείται να μένει "κολλημένος" στη γραμμή, με τη δημιουργική του ελευθερία να έχει περιοριστεί αισθητά.

Αυτή η απόφαση προστατεύει την ομάδα. Ο Ντεμπελέ είναι ένας εκπληκτικός παίκτης, αλλά συχνά απρόβλεπτος, και σίγουρα δεν προσφέρει την ίδια σιγουριά με τον Ολίσε όταν έχει την μπάλα.

Αν άρχιζε να κατεβαίνει και αυτός για να βοηθήσει στην ανάπτυξη, ένα πιθανό λάθος του θα μπορούσε να δημιουργήσει μια πολύ επικίνδυνη αντεπίθεση για τον αντίπαλο. Ο Ντεμπελέ και ο Μπαρκολά είναι κορυφαίοι στο ένας εναντίον ενός, αλλά αν τους τραβούσες συνεχώς προς τον άξονα, το παιχνίδι θα γινόταν υπερβολικά χαοτικό.

Αντίθετα, ο Ολίζ είναι πολύ πιο αξιόπιστος στον κεντρικό διάδρομο.

Ξέρει πώς να ελέγχει τον ρυθμό, να προστατεύει την κατοχή και να μην πουλάει την μπάλα στις στιγμές που η ομάδα χρειάζεται ηρεμία.

Παράλληλα, αυτοί οι ρόλοι εξυπηρετούν άψογα την αμυντική οργάνωση όταν η ομάδα γυρνάει σε σχηματισμό 4-2-3-1. Βλέπουμε τον Ντεμπελέ και τον Μπαρκολά στα άκρα, τον Εμπαπέ στην κορυφή και τον Ολίζ σε καθαρό ρόλο "δεκαριού". Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, παρότι πολλοί θα ήθελαν να δουν ένα πιο δημιουργικό κέντρο, θεωρώ πως η διατήρηση των Ραμπιό και Τσουαμενί είναι απολύτως σωστή.

Οι συνεργασίες της επιθετικής γραμμής είναι τόσο γερές και η ατομική ποιότητα τόσο υψηλή, που δημιουργούν τις φάσεις από μόνοι τους.

Έτσι, ο Ντεσάν μπορεί να θυσιάσει λίγη φαντασία στη μεσαία γραμμή, κερδίζοντας σε αμυντική ασφάλεια και φυσική κυριαρχία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους