Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΟ ΧΩΡΟ. ΑΞΙΖΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟ. Υπάρχουν σημεία σε μια πόλη που δεν είναι απλώς χώροι διέλευσης.

Είναι σημεία ταυτότητας.

Είναι εικόνες που μένουν στη μνήμη του επισκέπτη.

Είναι χώροι που μιλούν για την πόλη, πριν ακόμη μιλήσει κανείς.

Ένας τέτοιος χώρος για τη Σπάρτη είναι ο χώρος μπροστά από το Δημοτικό Στάδιο, εκεί όπου δεσπόζει το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα.

Το άγαλμα του Λεωνίδα στήθηκε το 1968 και από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά, πιο επισκέψιμα και πιο φωτογραφημένα σημεία της Σπάρτης.

Εκεί φτάνουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Εκεί φωτογραφίζονται τουρίστες, αθλητές, μαθητές, σύλλογοι και αποστολές.

Από εκεί ξεκινούν ή περνούν αθλητικές διοργανώσεις.

Εκεί καταλήγει το Σπάρταθλον.

Εκεί η Σπάρτη συναντά το βλέμμα του κόσμου.

Και όμως, ο χώρος γύρω από το μνημείο παραμένει σχεδόν ο ίδιος εδώ και δεκαετίες.

Ένας χώρος που θα έπρεπε να προκαλεί θαυμασμό, σήμερα δεν ανταποκρίνεται στο βάρος του ονόματος που εκπροσωπεί.

Δεν αξίζει ούτε στη Σπάρτη, ούτε στον Λεωνίδα, ούτε στους χιλιάδες ανθρώπους που περνούν από εκεί για να πάρουν μαζί τους μια εικόνα της πόλης μας.

Δεν αρκεί να υπάρχει ένα άγαλμα.

Το μνημείο χρειάζεται τον χώρο του.

Χρειάζεται ανάδειξη, φωτισμό, καθαριότητα, αισθητική, πράσινο, πλακόστρωση, επιγραφές, καθιστικά, διαμόρφωση και σεβασμό.

Χρειάζεται να γίνει ένας μικρός χώρος ιστορικής μνήμης και όχι απλώς ένα σημείο για μια γρήγορη φωτογραφία και αναχώρηση.

Ο επισκέπτης που φτάνει εκεί δεν πρέπει απλώς να φωτογραφίζεται και να φεύγει.

Πρέπει να σταματά.

Να διαβάζει.

Να θαυμάζει.

Να αισθάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα μνημείο αντάξιο της ιστορίας της Σπάρτης.

Να βλέπει έναν χώρο φροντισμένο, φωτισμένο, καθαρό, οργανωμένο, με επιγραφές που θα μιλούν για τον Λεωνίδα, τις Θερμοπύλες, τη Σπάρτη, το ήθος, την ανδρεία και τη θυσία.

Η αναβάθμιση αυτού του χώρου δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι υποχρέωση.

Όταν ένα σημείο είναι τόσο αναγνωρίσιμο, τόσο επισκέψιμο και τόσο συνδεδεμένο με την εικόνα της πόλης, δεν μπορεί να παραμένει παραμελημένο.

Δεν μπορεί η Σπάρτη να ζητά τουριστική προβολή και την ίδια στιγμή να αφήνει το σημαντικότερο μνημειακό της σημείο χωρίς την ανάλογη φροντίδα.

Ο χώρος του Λεωνίδα μπορεί και πρέπει να γίνει πρότυπο.

Να γίνει μια μικρή πύλη ιστορίας.

Να συνδεθεί με το στάδιο, με τους αθλητικούς αγώνες, με το Σπάρταθλον, με τους επισκέπτες, με τα σχολεία, με την καθημερινή ζωή της πόλης.

Να μην είναι ένας χώρος περαστικός, αλλά ένας χώρος στάσης, μνήμης και υπερηφάνειας.

Και ακριβώς δίπλα από το άγαλμα του Λεωνίδα βρίσκεται ο δρόμος που οδηγεί προς την αρχαία Σπάρτη.

Δεν είναι ένα τυχαίο σημείο.

Είναι πέρασμα ιστορίας.

Είναι η είσοδος προς έναν τόπο που κουβαλά μνήμη, ανδρεία, ήθος και παγκόσμιο συμβολισμό.

Γι’ αυτό και δεν μπορεί να δηλώνεται με μια απλή, φτωχή και παλαιωμένη ταμπέλα, ανάξια του ονόματος της Σπάρτης.

Στο σημείο αυτό θα έπρεπε να υπάρχει μια καλαίσθητη μνημειακή σήμανση, ένα μικρό μνημείο υποδοχής, που να δείχνει καθαρά τον δρόμο προς την αρχαία Σπάρτη και να προϊδεάζει τον επισκέπτη ότι δεν μπαίνει απλώς σε έναν αρχαιολογικό χώρο, αλλά σε έναν τόπο ιστορίας, αξιών και αιώνιας μνήμης.

Μπορούν να γίνουν απλές, ουσιαστικές και όμορφες παρεμβάσεις.

Καλός φωτισμός στο άγαλμα και στον περιβάλλοντα χώρο.

Καθαρή και αξιοπρεπής πλακόστρωση.

Περιποίηση του πρασίνου.

Πινακίδες με ιστορικές πληροφορίες.

Επιγραφές με λόγια λιτά και δυνατά.

Καθιστικά για επισκέπτες.

Μια συνολική αισθητική παρέμβαση που θα αναδεικνύει το μνημείο, χωρίς υπερβολές και χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα του.

Την ίδια στιγμή, βλέπουμε να οργανώνονται για όλο το καλοκαίρι γλέντια, πανηγύρια και εκδηλώσεις σε διάφορα σημεία της περιοχής, με κόστος, με έξοδα και με πόρους που θα μπορούσαν, έστω ένα μέρος τους, να κατευθυνθούν σε έργα ουσίας, μνήμης και διαχρονικής αξίας.

Κανείς δεν αρνείται τη σημασία της ψυχαγωγίας και της κοινωνικής ζωής.

Όμως μια πόλη με το βάρος και το όνομα της Σπάρτης δεν μπορεί να εξαντλεί την εξωστρέφειά της μόνο σε πρόσκαιρες εκδηλώσεις, που τελειώνουν το ίδιο βράδυ και την επόμενη μέρα χάνονται.

Ο χώρος του Λεωνίδα, η είσοδος προς την αρχαία Σπάρτη και τα σημεία που κουβαλούν την ιστορική ταυτότητα της πόλης χρειάζονται προτεραιότητα.

Γιατί τα γλέντια περνούν, αλλά τα έργα που τιμούν την ιστορία μένουν.

Αν υπάρχει ήδη σχεδιασμός από τους αρμόδιους τομείς πολιτισμού, τουρισμού, αθλητισμού και ανάπτυξης, είναι ευχής έργον να προχωρήσει και να παρουσιαστεί.

Αν δεν υπάρχει, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να ανοίξουν έναν σοβαρό διάλογο, όχι με γενικόλογες υποσχέσεις, όχι με πρόχειρες σκέψεις και όχι με αντιλήψεις μικρής διαχείρισης, αλλά με τεκμηριωμένες προτάσεις, με αισθητική, με γνώση και με πραγματική επίγνωση της ιστορικής ευθύνης.

Γιατί ο χώρος του Λεωνίδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό σημείο καθημερινής διαχείρισης.

Είναι χώρος μνήμης, τιμής, αθλητισμού, τουρισμού και παγκόσμιου συμβολισμού, και απαιτεί από όσους έχουν την αρμοδιότητα να καταλαβαίνουν τι βλέπουν, τι εκπροσωπούν και τι οφείλουν να παραδώσουν στην πόλη.

Η αναβάθμιση αυτή δεν θα είναι μόνο για τους επισκέπτες, τους αθλητές και τους τουρίστες που περνούν από εκεί.

Θα είναι και για τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής, για τους ανθρώπους που ζουν απέναντι και γύρω από το μνημείο, που καθημερινά αντικρίζουν αυτόν τον χώρο από τα σπίτια και τα μπαλκόνια τους.

Είναι άλλο πράγμα να βλέπεις απέναντί σου έναν παραμελημένο χώρο και άλλο να αντικρίζεις ένα σημείο φροντισμένο, φωτισμένο, καθαρό και αντάξιο του Λεωνίδα.

Μια τέτοια παρέμβαση θα αναβαθμίσει ολόκληρη τη περιοχή και θα δώσει σε όλους, κατοίκους και περαστικούς, έναν λόγο να καμαρώνουν για την εικόνα της πόλης.

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε την ιστορία.

Χρειάζεται να τη φωτίσουμε.

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον Λεωνίδα.

Χρειάζεται να του δώσουμε τον χώρο που του αξίζει.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές.

Χρειάζεται να κάνουμε τα αυτονόητα, με σοβαρότητα, αισθητική και σεβασμό. Η Σπάρτη δεν έχει το δικαίωμα να αφήνει τέτοια σημεία στην τύχη τους. Ο Λεωνίδας δεν είναι ένα απλό άγαλμα.

Είναι σύμβολο παγκόσμιο.

Είναι το όνομα που γνωρίζουν άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης.

Και όταν αυτό το σύμβολο βρίσκεται στην πόλη μας, ο χώρος γύρω του πρέπει να είναι αντάξιος.

Ας γίνει, λοιπόν, επιτέλους, η αρχή.

Ας αναβαθμιστεί ο χώρος μπροστά από το στάδιο.

Ας αποκτήσει η Σπάρτη έναν χώρο που να κάνει τους επισκέπτες να σταματούν, να θαυμάζουν και να θυμούνται.

Έναν χώρο που θα τιμά τον Λεωνίδα, θα αναδεικνύει την είσοδο προς την αρχαία Σπάρτη και θα κάνει κατοίκους και επισκέπτες να αισθάνονται υπερηφάνεια.

Γιατί ο Λεωνίδας δεν πρέπει απλώς να υπάρχει ως άγαλμα.

Πρέπει να τιμάται ως σύμβολο.

Και ο χώρος του, μαζί με την είσοδο προς την αρχαία Σπάρτη, πρέπει επιτέλους να γίνει αντάξιος της ιστορίας που κουβαλά. Με το θάρρος της γνώμης …. Από τον Βασίλη Λαδά Συνταξιούχος - Πολίτης της Σπάρτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους