Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οκ δε νιώθω χέρια από την κούραση. Λοιπόν, να σας πω μια θεωρία; Γιατί σκ0τωνόμαστε να κάνουμε δουλειές, χωρίς βοήθεια; Στο γραφείο, στο σπίτι, στο μαγαζί, όπου βρίσκεται ο καθένας... Για να μην σκεφτόμαστε.

Αυτά που δεν πρέπει.

Νομίζω η απραξία, είναι ως ένα σημείο, προνόμιο των ευτυχισμένων ανθρώπων ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ και μπράβο τους και τους ζηλεύω.

Να είσαι αραχτός και να βυθίζεσαι σε σκέψεις, χωρίς να σε κυριεύει το άγχος, να ΑΥΤΟ για μένα, δεν παίζει.

Το να αφήνομαι σε σκέψεις χωρίς να κάνω τον τροχονόμο στο μυαλό μου, "ΟΧΙΙΙΙΙΙ ΜΗΝ ΠΑΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΕΚΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΜΗΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΑΥΤΟ, ΜΗΝ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟ, ΜΗΝ ΑΦΕΘΕΙΣ ΕΚΕΙ, ΟΥΤΕ ΕΚΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΝΑ ΠΑΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΣΟΥ ΕΚΕΙ!!!!! ⛔️" Ή θα δουλεύω στον υπολογιστή, ή θα βουρλίζομαι με δουλειές σπιτιού.

Ναι, βλέπω και ταινίες, και βλέπω και φίλους, όλα αυτά.

Αλλά δεν ΑΦΗΝΟΜΑΙ.

Δεν κάθομαι να με ακούσω.

Από φόβο προφανώς, με νιώθεις έτσι; Κοπανιόμουν τόσες ώρες με μπαλκόνια, έτριβα, καθάριζα, έβριζα εννοείται... Αλλή ήμουν εκεί, στοχοπροσηλωμένη.

Ξεθεωμένη αλλά δεν σκεφτόμουν.

Ώφου και δε θέλω να θυμάμαι... όλο μετανιώνω όταν θυμάμαι 😔 Πολλά λάθη ρε φίλε, λάθος αποφάσεις, λάθος κινήσεις, λάθος δρόμοι. Και ΠΟΛΛΑ ΣΩΣΤΑ, οκ. Δόξα σοι.

Και όσα θέλω να κάνω, όσα θέλω να τολμήσω, και ΑΥΤΑ τα φοβάμαι.

Αλλά τα δόλια τα ΣΩΣΤΑ, όσα κι αν είναι, όπου κι αν με έχουν πάει, ζυγίζουν όσο ένα πούπουλο, ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Τα ρημάδια τα λάθη, σαν τον Σίσυφο, τα κουβαλάμε στον αυχένα, έναν τόνο ζυγίζουν το καθένα. Βγάζω νόημα; *Ανάδρομος Ερμής, μη μου δίνετε σημασία. **Πα να τρίψω ένα ταψί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους