Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από μικρό παιδί είχα μια ανεξήγητη έλξη απέναντι σε αυτά τα μυθικά πλάσματα που λέγονται δράκοι.

Ίσως όλα να ξεκίνησαν από τότε που έβλεπα τα «Γιαπωνέζικα Παραμύθια» στην τηλεόραση.

Είχα ταυτιστεί με εκείνο το μικρό παιδάκι που ταξίδευε πάνω στον αέναο δράκο.

Έναν δράκο που δεν τελείωνε ποτέ, που χανόταν στο άπειρο χωρίς αρχή και τέλος, σαν να ήταν το ίδιο το σύμπαν.

Χρόνια αργότερα έμαθα ότι είχα γεννηθεί στη χρονιά του Δράκου, και μάλιστα του Δράκου της Φωτιάς.

Δεν πιστεύω στα ωροσκόπια, ούτε ψάχνω εκεί απαντήσεις.

Όμως πάντοτε μου άρεσαν οι συμβολισμοί και οι όμορφες συμπτώσεις που μας κάνουν να χαμογελάμε.

Χθες, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, καθώς στεκόμουν πάνω από το χωριό και φωτογράφιζα τον ουρανό, και μάλιστα λίγες μέρες πριν από τα γενέθλιά μου, ένα σύννεφο πήρε το σχήμα ενός δράκου.

Δεν το είδα σαν σημάδι ούτε σαν υπερφυσικό γεγονός.

Το είδα σαν μια όμορφη παρειδωλία, σαν ένα μικρό παιχνίδι της φύσης με τη φαντασία μου.

Σαν να ήρθε ένας παλιός γνώριμος από τα παιδικά μου χρόνια να μου κρατήσει συντροφιά στο ηλιοβασίλεμα.

Μερικές φορές δεν χρειάζεται να εξηγούνται όλα.

Αρκεί μια στιγμή, ένα σύννεφο και μια παιδική ανάμνηση για να θυμηθείς ότι, όσο κι αν μεγαλώνουμε, μέσα μας εξακολουθεί να ταξιδεύει εκείνο το παιδί πάνω στον Αέναο Δράκο. Labros the Dragonsun

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους