Τι θα κάνατε αν η ίδια η Βασίλισσα της Αγγλίας, μετά από επτά βασανιστικούς τοκετούς, αποφάσιζε να προκαλέσει τον Θεό, την Εκκλησία και ολόκληρη την ιατρική κοινότητα, για χάρη μιας στιγμής γαλήνης...

Πλήρες Κείμενο:

Τι θα κάνατε αν η ίδια η Βασίλισσα της Αγγλίας, μετά από επτά βασανιστικούς τοκετούς, αποφάσιζε να προκαλέσει τον Θεό, την Εκκλησία και ολόκληρη την ιατρική κοινότητα, για χάρη μιας στιγμής γαλήνης; Το έτος ήταν 1853. Η Βρετανία βρισκόταν στην ακμή της αυτοκρατορίας της, και στον θρόνο καθόταν η πιο ισχυρή γυναίκα του πλανήτη — η Βασίλισσα Βικτωρία.

Μέχρι εκείνη τη χρονιά, είχε φέρει στον κόσμο επτά παιδιά.

Επτά φορές είχε περάσει την πύλη του πόνου.

Επτά φορές είχε σφίξει τα δόντια, είχε ουρλιάξει στη σιωπή των ανακτόρων, είχε αφήσει το σώμα της να σπαράζεται από τις ωδίνες, γνωρίζοντας πως αυτός ήταν ο νόμος της φύσης — και, όπως έλεγαν οι φωνές της Εκκλησίας, ο νόμος του Θεού.

Γιατί το βιβλίο της Γένεσης ήταν σαφές: «Θα γεννάς με πόνο». Και κάθε θεολόγος, κάθε συντηρητικός γιατρός, κάθε άρθρο στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό The Lancet επαναλάμβανε το ίσο μάντρα: η ανακούφιση του πόνου κατά τον τοκετό είναι παρέμβαση στο θείο σχέδιο.

Είναι αμαρτία.

Είναι επικίνδυνη.

Είναι περιττή.

Οι γυναίκες υπέμεναν.

Αυτή ήταν η παράδοση.

Αυτή ήταν η μοίρα.

Αλλά η Βικτωρία, η γυναίκα που είχε μάθει να πατάει σε κεφάλια υπουργών και να τσαλακώνει τη θέληση της Βουλής, αποφάσισε ότι η όγδοη εγκυμοσύνη της θα ήταν διαφορετική.

Ζήτησε χλωροφόρμιο.

Η είδηση σάρωσε τα ανάκτορα σαν κεραυνός.

Οι σύμβουλοι ψιθύριζαν σκανδαλωδώς.

Ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι εξέφρασε την «έντονη ανησυχία» του.

Οι γιατροί της αυλής χώριζαν σε δύο στρατόπεδα — αυτούς που έτρεμαν μπροστά στην οργή του Ουρανού και εκείνους που έβλεπαν μια ευκαιρία για ιατρική πρόοδο. Η Βικτωρία δεν δίστασε.

Επέλεξε έναν άνθρωπο που λίγοι γνώριζαν τότε, έναν ήσυχο, σχεδόν ασκητικό γιατρό από το Γιόρκσαϊρ, ο οποίος ποτέ δεν είχε γευτεί αλκοόλ ή κρέας, και πίστευε ότι η ιατρική είναι επιστήμη, όχι διαίσθηση.

Το όνομά του ήταν Δρ. Τζον Σνόου.

Εκείνος είχε αναπτύξει μια επαναστατική μέθοδο: να χορηγεί το χλωροφόρμιο σε ελεγχόμενες δόσεις, την ακριβή στιγμή που οι συσπάσεις κορυφώνονται, χαρίζοντας ανακούφιση χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη μητέρα ή το παιδί.

Το είχε κάνει εκατοντάδες φορές.

Η βασίλισσα τον εμπιστεύτηκε.

Ήταν 7 Απριλίου 1853.

Μέσα στο βασιλικό δωμάτιο, τα κεριά έτρεμαν από τα χέρια των υπηρετριών.

Οι γιατροί της αυλής στέκονταν σαν αγάλματα. Ο Δρ. Σνόου πλησίασε ήσυχα, κρατώντας το λευκό πανί που είχε ποτιστεί με την ουσία.

Οι ωδίνες έσφιγγαν την κοιλιά της βασίλισσας — ο ίδιος φριχτός πόνος που γνώριζε τόσο καλά.

Αλλά αυτή τη φορά, κάτι ήταν διαφορετικό.

Εκείνος σήκωσε το πανί, το έφερε απαλά στο πρόσωπό της, και περίμενε τη στιγμή.

Το χλωροφόρμιο άρχισε να κάνει το θαύμα του.

Το σώμα της χαλάρωσε.

Το πρόσωπό της, που επί ώρες ήταν συσπασμένο από τον πόνο, μαλάκωσε.

Η βασίλισσα της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας του κόσμου, για πρώτη φορά μετά από επτά τοκετούς, δεν ένιωθε τον τοκετό σαν μάχη.

Ένιωθε μια γλυκιά, σχεδόν ονειρική ηρεμία.

Το παιδί γεννήθηκε υγιές.

Εκείνο το βράδυ, η Βικτωρία άνοιξε το προσωπικό της ημερολόγιο, πήρε την πένα της και έγραψε με εκείνη την απόλυτη, αδιαφιλονίκητη βεβαιότητα που τη χαρακτήριζε: «Ο Δρ. Σνόου χορήγησε "αυτό το ευλογημένο Χλωροφόρμιο" και η επίδραση ήταν καταπραϋντική, ηρεμιστική και απολαυστική πέρα από κάθε μέτρο.» Δύο λέξεις.

Αυτό το ευλογημένο χλωροφόρμιο.

Δύο λέξεις που θα γίνονταν βόμβα στον ιατρικό και θρησκευτικό κόσμο.

Η επίθεση ήταν σφοδρή και άμεση.

Ο εκδότης του The Lancet — του πιο έγκριτου ιατρικού περιοδικού της Βρετανίας — εξαπέλυσε μια ανώνυμη αλλά καταστροφική επίθεση εναντίον του Δρ. Σνόου, κατηγορώντας τον ότι τόλμησε να «παίξει με το θείο σχέδιο». Οι άμβωνες ηχούσαν με καταγγελίες: η βασίλισσα αψήφησε την Αγία Γραφή.

Οι συντηρητικοί γιατροί προειδοποίησαν για νευρολογικές βλάβες, για παράλυση, ακόμα και για θάνατο.

Ήταν μια καταιγίδα που απειλούσε να γκρεμίσει όχι μόνο τον Δρ. Σνόου, αλλά και την ίδια τη βασίλισσα.

Όμως η Βικτωρία στάθηκε απέναντι σε όλους.

Δεν υποχώρησε.

Δεν ζήτησε συγνώμη.

Δεν αποκήρυξε τον γιατρό της.

Αντίθετα, τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν ήρθε η ώρα του ένατου και τελευταίου παιδιού της, η βασίλισσα ζήτησε ξανά χλωροφόρμιο.

Και τότε συνέβη κάτι ακόμα πιο συγκλονιστικό: ο ίδιος ο πρίγκιπας Αλβέρτος, ο σύζυγός της, πήρε ένα μαντήλι, το πότισε με την ουσία και το κράτησε μπροστά στο πρόσωπό της, περιμένοντας τον Δρ. Σνόου να φτάσει.

Το βασιλικό νοικοκυριό είχε υιοθετήσει το χλωροφόρμιο.

Και ολόκληρη η Βρετανία παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα.

Αλλά αυτό που η Βικτωρία δεν γνώριζε — αυτό που κανείς δεν φανταζόταν τότε — ήταν ότι ο ίδιος ήσυχος γιατρός που της χάρισε την ανακούφιση, είχε ένα ακόμα μεγαλύτερο μυστικό.

Ένα χρόνο αργότερα, το 1854, ο Δρ. Τζον Σνόου θα βρισκόταν αντιμέτωπος με έναν φονικό εχθρό πιο τρομακτικό και από τους τοκετούς: την επιδημία χολέρας που αποδεκάτιζε το Λονδίνο.

Και τότε, θα έκανε κάτι που θα άλλαζε την ιστορία της ιατρικής για πάντα.

Αλλά αυτή η ιστορία — η σκοτεινή, απίστευτη συνέχεια που συνδέει το χλωροφόρμιο με την επιδημιολογία και που αποδεικνύει πόσο σωστά επέλεξε η βασίλισσα — είναι μια ιστορία που δεν χωράει εδώ.

Θέλετε να μάθετε πώς ο ίδιος άνθρωπος που καταπράυνε τον πόνο μιας βασίλισσας, έσωσε στη συνέχεια μια ολόκληρη πόλη από τον θάνατο; Γράψτε τη λέξη «ΣΥΝΕΧΕΙΑ» στα σχόλια και θα σας αποκαλύψω όλη την εκπληκτική αλήθεια — την ανατροπή που σίγουρα δεν περιμένατε! Παρακαλούμε υποστηρίξτε μας κάνοντας like και κοινοποιώντας αυτήν την ανάρτηση για να μας δώσετε περισσότερο κίνητρο να σας φέρνουμε περισσότερες υπέροχες και ενδιαφέρουσες ιστορίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους