Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημερα ""Στο τέλος, τι είναι αυτό που κρατάμε; Τα λόγια όσων μας πλήγωσαν — ή ίσως μας δίδαξαν — ή μήπως τη σιωπή εκείνων που στάθηκαν δίπλα μας αληθινά, με υπομονή και επιμονή, κι επέλεξαν να μας δώσουν χώρο και χρόνο απλόχερα; Είναι πολύ πιο εύκολο να βομβαρδίσεις κάποιον με ένα σωρό ερωτήματα: το πού, το πώς, το πότε και, πάνω απ’ όλα, εκείνο το καταραμένο «γιατί»… Το «γιατί» είναι εύκολο.

Είναι λίγο.

Και, πολλές φορές, είναι και ηλίθιο.

Εύκολο, γιατί έτσι μάθαμε.

Ηλίθιο, γιατί όταν θέλεις να «κλειδώσεις» τον άλλον, να τον κάνεις να σωπάσει — κι ακόμη περισσότερο όταν ήδη περνά δύσκολα — τότε αξίζει να αναρωτηθείς: θέλεις πραγματικά το καλό του; Ή μήπως, τελικά, προσπαθείς απλώς να ικανοποιήσεις τη δική σου περιέργεια; «Πριν μιλήσεις, αναρωτήσου: αυτό που θα πω είναι ευγενικό; είναι απαραίτητο; είναι αληθινό; είναι καλύτερο από τη σιωπή;» Και ναι, το πιστεύω βαθιά: η σιωπή είναι χρυσός.

Και εκτιμάται μόνο από καρδιές ατσάλι.

Ξέρεις, καμιά φορά οι άνθρωποι, όταν μοιράζονται κάτι από μέσα τους, δεν ζητούν απαντήσεις.

Δεν ζητούν ανάκριση.

Δεν ζητούν λύσεις.

Ζητούν απλώς να τα πουν.

Ζητούν ένα ειλικρινές μοίρασμα.

Ένα αυτί που να ακούει χωρίς να διακόπτει.

Μια παρουσία που να κουβαλά συμπόνια και ευσπλαχνία.

Ένα ζεστό βλέμμα.

Ένα στόμα κλειστό που, αν χρειαστεί, θα πει μόνο: «Είμαι εδώ». Γιατί, τελικά, αυτό έχουμε περισσότερο ανάγκη: όχι από πολλά λόγια, αλλά από παρουσία. Όχι από θόρυβο, αλλά από ουσία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους