Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έγραψα κάτι χτες για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, αφενός επειδή ανακατεύτηκε το στομάχι μου με ένα σωρό αντιδράσεις που είδα (από κάθε πλευρά) και αφετέρου επειδή με ενοχλεί το να χάνει κάποιος τη ζωή του και να διαγωνίζονται όλοι να προλάβουν την επικαιρότητα, σαν να απονέμεται κάποιου είδους βραβείο σε όποιον γράψει ποστ προτού τελειώσει η μέρα. Η Βάγια Νέστορα ήταν μια 70χρονη γυναίκα της οποίας το μόνο ''αμάρτημα'' ήταν πως ήταν μητέρα στελέχους της ΝΔ. Αυτό αρκούσε για να χάσει τη ζωή της.

Να κάθεσαι σπίτι σου μαζί με την οικογένειά σου, κάνοντας και σχέδια για το καλοκαίρι σας, και να έρχονται ξαφνικά μερικοί αληταράδες και να κλέβουν τη ζωή από ένα αγαπημένο σου πρόσωπο.

Το ποιοι είναι οι δολοφόνοι της ακόμη δεν το γνωρίζουμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι επιθέσεις με γκαζάκια σε πολιτικούς, και ιδίως δεξιού κόμματος, ταιριάζουν περισσότερο στις αναρχοαριστερές συμμορίες και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται.

Και μόνο η σιωπή των κομματικών υποστηρικτών τους, συναινεί προς αυτή την κατεύθυνση, διότι με την παραμικρή υποψία ότι θα εμπλεκόταν στην επίθεση κάποια ακροδεξιά ομάδα, θα είχαν βγει όλοι τους να ουρλιάζουν.

Όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι, η σιωπή είναι συνενοχή.

Οι αναρχοαριστεροί τραμπούκοι άλλωστε δεν αναμένεται να συγκινηθούν από τέτοια περιστατικά.

Είναι εχθροί της ελευθερίας, της ελεύθερης έκφρασης (όταν διαφωνεί μαζί τους) και του πολιτισμένου διαλόγου.

Ξεκίνησαν το γνωστό ποίημα για προβοκάτσια κ.λπ., σαν να μην υπάρχουν τραμπούκοι μέσα στον χώρο τους.

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε αν όντως πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν στον χώρο τους άτομα ικανά για δολοφονία, η απάντηση είναι πολύ απλή: προφανώς και το γνωρίζουν ότι μέσα στον χώρο τους υπάρχουν εν δυνάμει ή εν ενεργεία φονιάδες.

Άλλωστε ένα σωρό άτομα υποστηρίζουν ανοικτά οργανώσεις σαν τη 17 Νοέμβρη και τη Χαμάς, οι οποίες εκτέλεσαν εν ψυχρώ αρκετό κόσμο.

Δεν είναι δηλαδή ότι δεν αντιλαμβάνονται τη βία του χώρου τους, τυφλωμένοι καθώς είναι από την ιδεολογία τους.

Την αντιλαμβάνονται αλλά τη θεωρούν καλή βία, την εγκρίνουν.

Από αυτούς δεν μπορείς να περιμένεις τίποτε καλύτερο.

Η ύπαρξή τους δεν προσφέρει τίποτε πέραν της καταστροφής.

Από εδώ και πέρα όμως ξεκινάει η υποκρισία και προσωπικά εγώ δεν την αντέχω καθόλου.

Είμαι από τα άτομα που τα έχουν βάλει ανοιχτά με ένα σωρό τέτοιους τραμπούκους και φιλοτρομοκράτες, π.χ. ΕΑΑΚ, Ρουβίκωνες και λοιπές διαταραγμένες αναρχικές συλλογικότητες.

Όταν όμως τους κυνηγούσα όλους αυτούς (νομικά, με καταγγελίες κ.λπ.), με αφορμή το πανεπιστήμιο που σαν χώρος με ενδιαφέρει και περισσότερο, προειδοποιώντας και ξαναπροειδοποιώντας ότι είναι επικίνδυνοι και ότι η κυβέρνηση πρέπει να δράσει άμεσα για να μην φτάσουμε στο σημείο να έχουμε νεκρό (είτε εντός είτε εκτός πανεπιστημίων), πολύ λίγοι με είχαν υποστηρίξει έμπρακτα.

Κάποιοι δεξιόστροφοι αρκέστηκαν σε likes, με τους περισσότερους όμως να αποφεύγουν να αναδείξουν το γεγονός, θέλοντας να προστατέψουν την ''κυβερνησάρα'' από το να φανεί άχρηστη και υπεύθυνη για το ότι ο κάθε τραμπούκος κάνει ό,τι θέλει ανενόχλητος.

Κάποιοι άλλοι με διαβεβαίωναν ότι ''είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα τώρα στο πανεπιστήμιο, έχει γίνει δουλειά''. Θαρρείς και ήξεραν καλύτερα από μένα το τι συμβαίνει με αυτές τις ομάδες.

Τώρα που δολοφονήθηκε ένα άτομο και που είδαμε για εκατοστή φορά τα τάγματα εφόδου και αυτοδικίας του Ρουβίκωνα εν δράσει, ξαφνικά θυμηθήκατε το πόσο σημαντική απειλή είναι αυτές οι ομάδες.

Μου αρέσει που μερικοί δίνουν έμφαση στο ότι τους ενόχλησε ιδιαιτέρως το κυνήγι Εβραίων στη Θεσσαλονίκη.

Αν τους κυνηγούσαν στην Αθήνα δηλαδή, δεν θα ήταν τόσο κατακριτέο.

Πάλι καλά να λέμε που είναι τόσο ηλίθιοι οι Ρουβίκωνες και ήρθαν στη Θεσσαλονίκη αλλιώς δεν θα ξεσηκωνόταν κανείς εναντίον τους.

Το χειρότερο όμως είναι ότι όσοι θυμήθηκαν τώρα να καταδικάσουν αυτές τις ομάδες, δεν το θυμήθηκαν επειδή νοιάζονται πραγματικά να λυθεί το πρόβλημα.

Το θυμήθηκαν τώρα διότι πλησιάζουν εκλογές και συμφέρει την κυβέρνηση να αναδεικνύει περιστατικά με αναρχοαριστερούς θύτες, ώστε να παρουσιάσει πάλι τον εαυτό της στα χρυσόψαρα σαν τον τιμωρό της παρανομίας, υποσχόμενη ότι στην τρίτη θητεία θα είναι αλλιώς τα πράγματα.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έβγαινε και μας κορόιδευε στα μούτρα μας εδώ και χρόνια δηλώνοντας κάθε μήνα ότι ''μην ανησυχείτε, θα εφαρμοστεί ο νόμος της πανεπιστημιακής αστυνομίας'' ή ότι ''τελειώνουμε σύντομα με την ανομία και με τους μπαχαλάκηδες''. Κοντεύει να τελειώσει και η δεύτερη θητεία του με το κάθε παράνομο στοιχείο να κινείται ανενόχλητο και αντί να ντραπεί να βγει να κάνει οποιαδήποτε δήλωση, το παίζει συγκλονισμένος με τον θάνατο της κ. Νέστορα καθησυχάζοντας τα πλήθη ότι ''μην ανησυχείτε, θα βρεθούν οι ένοχοι'', τη στιγμή που η κυβέρνησή του έχει αποδειχτεί ό,τι πιο άχρηστο και δειλό υπάρχει για τον πόλεμο με την τρομοκρατία.

Όλους τους προηγούμενους μήνες είχαμε ένα σωρό ρατσιστές να εμποδίζουν τουρίστες να προσαράζουν σε λιμάνια επειδή ήταν Ισραηλινοί ή Εβραίοι.

Είδαμε ένα σωρό τάγματα εφόδου σαν τον Ρουβίκωνα να πηγαίνουν να τραμπουκίζουν καταστηματάρχες ή να κυνηγούν Ισραηλινούς και Εβραίους, με την κυβέρνηση να μη βγάζει κιχ.

Αν πάω και σπάσω μια τζαμαρία καταστήματος ανεβάζοντας βίντεο με τον εαυτό μου να παραδέχομαι περήφανος την πράξη μου, την ίδια μέρα θα έρθει στο σπίτι μου η αστυνομία. Οι Ρουβίκωνες έχουν κάνει καμιά εκατοσταριά επιθέσεις αυτοδικίας, ανεβάζοντας οι ίδιοι βίντεο περήφανοι για τις πράξεις τους και δεν κουνιέται φύλλο.

Ήδη στη συνείδηση πολλού (αφελούς) κόσμου, έχουν υποκαταστήσει τη δικαιοσύνη ή την αστυνομία.

Αν σε αδικεί ένας εργοδότης, πρώτα σκέφτεσαι να καλέσεις τον Ρουβίκωνα και μετά τις κρατικές υπηρεσίες.

Και όλο αυτό συνέβαινε ανενόχλητο εδώ και χρόνια, με την ανοχή αυτής της δειλής κυβέρνησης που αντί να τους ταράξει στο ξύλο όλους αυτούς, προτίμησε να μην βγάζει κιχ (ήδη λερωμένη και από άλλα σκάνδαλα) για να μην υπάρξει μεγαλύτερο πολιτικό κόστος.

Θαρρείς και θα ψήφιζαν ποτέ τη ΝΔ οι υποστηρικτές του Ρουβίκωνα.

Περισσότερους δεξιούς έχασε σαν ψηφοφόρους παρά αριστερούς με αυτή την εξοργιστική παθητική της στάση.

Σε αυτή τη χώρα, για να κινητοποιηθούν οι θεσμοί, πρέπει πρώτα να χάσει κάποιος τη ζωή του.

Αν δεν χάσεις τη ζωή σου, δεν κουνιέται φύλλο.

Η λέξη ''πρόληψη του κακού'' είναι παντελώς άγνωστη.

Με το που σκοτωθεί κάποιος, αμέσως ξυπνούν οι θεσμοί και διαβεβαιώνουν ότι δεν θα ξανασυμβεί και ότι οι ένοχοι θα τιμωρηθούν.

Εδώ και χρόνια παρακολουθούμε την ίδια παρωδία.

Η παθητικότατη ΝΔ ξαφνικά αγανάκτησε με τη δολοφονία της κ. Νέστορα. Το Πασόκ που έκανε ό,τι μπορούσε για να παρεμποδίσει την εφαρμογή του ψηφισμένου νόμου για πανεπιστημιακή αστυνομία (ο οποίος θα περιόριζε πολύ τη δράση γενικότερα των τραμπούκων, αφού όλοι αυτοί έχουν στέκια στο πανεπιστήμιο), τώρα καταδικάζει κι αυτό τη δολοφονία και εκνευρίζεται με τους Ρουβίκωνες.

Σύσσωμη η αριστερά δεν βγάζει πειστικό κιχ για τη δολοφονία αφού προέχει η προστασία των ''παιδιών'' της ενώ η ψεκασμένη δεξιά βρίσκει ευκαιρία να κλέψει κι αυτή ψήφους από τη ΝΔ χαϊδεύοντας ακροδεξιούς και παίζοντάς το ότι η δική της στάση θα ήταν πιο αποφασιστική ενάντια στην πάταξη του εγκλήματος.

Όλοι οι παραπάνω χορεύουν γύρω από τη δολοφονία μιας γυναίκας, προσπαθώντας να την εκμεταλλευτούν πολιτικά.

Σκέτος εμετός.

Όσο για τους δράστες, μπορεί να μην περίμεναν ότι θα χανόταν ανθρώπινη ζωή από την πράξη τους αλλά αυτά τα είχε πει ο Χέγκελ ήδη από τον 18ο αιώνα στη Φιλοσοφία της Ιστορίας, αναλύοντας την Πονηρία του Λόγου (List der Vernunft): ''Στην παγκόσμια ιστορία, μέσα από τις πράξεις των ανθρώπων προκύπτει και κάτι άλλο, διαφορετικό από εκείνο που αυτοί επιδιώκουν και επιτυγχάνουν, από εκείνο που άμεσα γνωρίζουν και θέλουν.

Οι άνθρωποι ικανοποιούν το συμφέρον τους, αλλά μαζί μ' αυτό παράγεται και κάτι απώτερο, κάτι που μολονότι υπήρχε εγγενώς (στην πράξη τους), δεν ανήκε στη συνείδηση και επιδίωξή τους.

Ανάλογο είναι και το παράδειγμα του ανθρώπου που από εκδίκηση (ίσως και δικαιολογημένη, λόγω μιας άδικης βλάβης που υπέστη) βάζει φωτιά στο σπίτι κάποιου άλλου.

Ήδη εδώ εκδηλώνεται μια συνάφεια της άμεσης πράξης με άλλες συνθήκες (λ.χ. τα αίτια της πράξης), οι οποίες όμως είναι εξωγενείς προς την άμεση μεμονωμένη πράξη (του εμπρησμού) και δεν της ανήκουν.

Η πράξη ως τέτοια συνίσταται εν προκειμένω στο πλησίασμα μιας μικρής φλόγας στην άκρη ενός δοκαριού.

Όσα δεν περιλαμβάνονται σε αυτή την αρχική πράξη ακολουθούν ύστερα μόνα τους: Το σημείο του δοκαριού που πήρε φωτιά συνδέεται με άλλα σημεία του, το δοκάρι συνδέεται με την ξυλοδεσιά ολόκληρου του σπιτιού και το σπίτι με άλλα σπίτια - με αποτέλεσμα το ξέσπασμα μιας μεγάλης πυρκαγιάς που κατατρώγει τις περιουσίες πολλών άλλων ανθρώπων πέραν εκείνου κατά του οποίου στρεφόταν η εκδίκηση, κοστίζοντας ενδεχομένως και πολλές ζωές.

Αυτό το αποτέλεσμα δεν περιλαμβανόταν ούτε στην άμεση πράξη ούτε στις επιδιώξεις εκείνου που έκανε εκείνη την αρχή.

Περαιτέρω η πράξη εμπεριέχει και έναν άλλο γενικό προσδιορισμό.

Σκοπός του δράστη ήταν αποκλειστικά η εκδίκηση ενός άλλου ατόμου μέσω της καταστροφής της περιουσίας του.

Συγχρόνως όμως η πράξη αποτελεί και αδίκημα που επιφέρει την τιμωρία του.

Τούτο μπορεί να απουσίαζε από τη συνείδηση του δράστη και βέβαια από τη βούλησή του... Από αυτό το παράδειγμα θέλω να κρατήσετε ακριβώς τούτο: στην άμεση πράξη μπορεί να ενυπάρχει κάτι απώτερο που υπερβαίνει τη βούληση και συνείδηση του πράττοντος.

Το παράδειγμα όμως δηλώνει και κάτι άλλο: Η υπόσταση της πράξης, η ίδια η πράξη εν γένει, στρέφεται εναντίον εκείνου που την εκτέλεσε, γίνεται χτύπημα που επιστρέφει σ' αυτόν και τον θρυμματίζει, εκμηδενίζοντας την πράξη (στο βαθμό που ήταν άδικη) και αποκαθιστώντας την ισχύ του δικαίου''. Χέγκελ, ''Ο Λόγος στην Ιστορία: Εισαγωγή στη Φιλοσοφία της Ιστορίας'', μετάφρ. Παναγιώτης Θανασάς, Αθήνα: Μεταίχμιο, 2006, σελ. 135-136.

Πιο απλά: οι συνέπειες των πράξεών μας πάντα ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας.

Οι πράξεις μας δεν είναι ποτέ μεμονωμένες.

Πάντα εντάσσονται σε μια ευρύτερη ολότητα την οποία δε μπορούμε να ελέγξουμε.

Θέλατε επίθεση στο ''σύστημα''; Πάρτε τώρα μια ανθρωποκτονία στο βιογραφικό σας και προσπαθήστε να κοιμηθείτε καλά το βράδυ, παίζοντας κρυφτό για την υπόλοιπη ζωή σας.

Ελπίζω να σας βρουν και να σαπίσετε στη φυλακή χωρίς να δείξει κανένα ενδιαφέρον το κράτος για τον σωφρονισμό σας.

Για μένα προέχει η εκδίκηση για την ανεπανόρθωτη βλάβη ενός ανθρώπου και έπεται ο σωφρονισμός ως στόχος της ποινής.

Αλλιώς ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τον θύτη-δολοφόνο και για το αν θα γίνει στο μέλλον καλύτερος άνθρωπος, παρά για το θύμα και για τους οικείους του που υπέστησαν τη βλάβη και που δεν θα ξαναδούν ποτέ ένα αγαπημένο τους πρόσωπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους