Original Post

Πλήρες Κείμενο:

**Η Καλοσύνη Δεν Είναι Αδυναμία** Στις μέρες μας, η καλοσύνη συχνά παρεξηγείται.

Πολλοί τη θεωρούν αδυναμία.

Άλλοι την περνούν για αφέλεια.

Κάποιοι νομίζουν πως ο καλός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει, δεν βλέπει, δεν πονά, δεν κουράζεται, δεν έχει όρια, δεν έχει αξιοπρέπεια.

Κι όμως, κάνουν μεγάλο λάθος.

Ο καλός άνθρωπος δεν είναι αδύναμος.

Είναι εκείνος που θα μπορούσε να απαντήσει, αλλά σωπαίνει για να μη πληγώσει.

Θα μπορούσε να εκδικηθεί, αλλά προτιμά να αφήσει την κρίση στον Θεό.

Θα μπορούσε να σκληρύνει, αλλά επιλέγει να κρατήσει την ψυχή του καθαρή.

Θα μπορούσε να γίνει όπως εκείνοι που τον πίκραναν, όμως αγωνίζεται να μη χάσει αυτό που ο Θεός φύτεψε μέσα του.

Η καλοσύνη δεν είναι άγνοια του κακού.

Είναι συνειδητή επιλογή να μη γίνεις μέρος του κακού.

Ο καλός άνθρωπος βλέπει. Καταλαβαίνει. Πονά. Πληγώνεται. Κουράζεται. Στεναχωριέται.

Αλλά δεν αφήνει την πίκρα να κυβερνήσει την καρδιά του.

Δεν είναι ότι δεν μπορεί να μιλήσει.

Είναι ότι ξέρει πως δεν αξίζει κάθε στιγμή ένας λόγος θυμού.

Δεν είναι ότι δεν έχει δύναμη.

Είναι ότι η δύναμή του δεν χρειάζεται θόρυβο για να φανεί.

Δεν είναι ότι δεν γνωρίζει ποιος τον αδικεί.

Είναι ότι δεν θέλει να γίνει αιχμάλωτος της αδικίας.

Γιατί η καλοσύνη, όταν είναι αληθινή, έχει μέσα της Χριστό.

Δεν είναι μια απλή ευγένεια.

Δεν είναι ένα κοινωνικό χαμόγελο.

Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά για να φανούμε καλοί στους ανθρώπους.

Είναι καρπός ψυχής.

Είναι άσκηση.

Είναι σταυρός.

Είναι νίκη πάνω στον εγωισμό.

Είναι το ήσυχο φως μιας καρδιάς που δεν θέλει να σκοτεινιάσει.

Ο κόσμος πολλές φορές θα εκμεταλλευτεί τον καλό άνθρωπο.

Θα τον δοκιμάσει.

Θα τον αδικήσει.

Θα τον προσπεράσει.

Θα θεωρήσει την υπομονή του αδυναμία και τη σιωπή του ήττα.

Όμως η σιωπή του καλού ανθρώπου δεν είναι πάντα ήττα.

Πολλές φορές είναι προσευχή.

Είναι αυτοσυγκράτηση.

Είναι αξιοπρέπεια.

Είναι εμπιστοσύνη στον Θεό.

Μη νομίζεις πως όποιος δεν απαντά, δεν έχει τι να πει.

Μη νομίζεις πως όποιος συγχωρεί, ξεχνά εύκολα τον πόνο.

Μη νομίζεις πως όποιος συνεχίζει να αγαπά, δεν έχει πληγές.

Απλώς υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να χάσουν μια μάχη, παρά να χάσουν την ψυχή τους.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να πληγώσουν, επειδή ξέρουν πόσο πονά η πληγή.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να εκδικηθούν, επειδή ξέρουν πως η εκδίκηση πρώτα δηλητηριάζει εκείνον που την κουβαλά.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να σκληρύνουν, επειδή γνωρίζουν πως η σκληρότητα, λίγο λίγο, ξεριζώνει την ειρήνη από μέσα μας.

Η καλοσύνη θέλει διάκριση.

Δεν σημαίνει να αφήνεις τους άλλους να σε καταπατούν.

Δεν σημαίνει να γίνεσαι θύμα της κακίας τους.

Δεν σημαίνει να λες πάντα «ναι» εκεί που η ψυχή σου πληγώνεται και η αξιοπρέπειά σου συνθλίβεται.

Η καλοσύνη χωρίς διάκριση μπορεί να γίνει πόνος.

Η αγάπη χωρίς όρια μπορεί να γίνει εκμετάλλευση.

Η συγχώρεση χωρίς σοφία μπορεί να γίνει επανάληψη της ίδιας πληγής.

Γι’ αυτό ο Χριστός δεν μας κάλεσε να είμαστε αφελείς.

Μας κάλεσε να είμαστε άνθρωποι αγάπης, αλλά και αλήθειας.

Άνθρωποι πραότητας, αλλά και πνευματικής καθαρότητας.

Άνθρωποι συγχώρεσης, αλλά όχι άνθρωποι χωρίς διάκριση.

Να είσαι καλός, αλλά να μη χάνεις τον εαυτό σου.

Να συγχωρείς, αλλά να μαθαίνεις.

Να αγαπάς, αλλά να μην επιτρέπεις στην κακία να κατοικεί διαρκώς δίπλα σου.

Να βοηθάς, αλλά να μη γίνεσαι σκάλα για να ανεβαίνουν οι άλλοι πατώντας την καρδιά σου.

Να δίνεις, αλλά να θυμάσαι πως και η δική σου ψυχή χρειάζεται φροντίδα. Ο Θεός δεν ζητά από εμάς να γίνουμε πέτρες.

Ζητά να μη γίνουμε λάσπη στα χέρια της κακίας.

Δεν ζητά να χάσουμε την ευαισθησία μας.

Ζητά να την αγιάσουμε.

Δεν ζητά να αφήνουμε τον εαυτό μας απροστάτευτο.

Ζητά να μη χάσουμε την αγάπη, ακόμη κι όταν χρειάζεται να απομακρυνθούμε από ό,τι μας πληγώνει.

Γιατί άλλο πράγμα η καλοσύνη και άλλο η αφέλεια.

Άλλο η συγχώρεση και άλλο η ανοχή στην αδικία.

Άλλο η ταπείνωση και άλλο η αυτοκαταστροφή.

Η αληθινή καλοσύνη έχει φως, αλλά έχει και σοφία.

Έχει αγάπη, αλλά έχει και όρια.

Έχει ευγένεια, αλλά έχει και αλήθεια.

Έχει υπομονή, αλλά δεν χάνει την αξιοπρέπεια.

Και όταν κάποτε νιώσεις πως η καλοσύνη σου δεν εκτιμήθηκε, μη μετανιώσεις που υπήρξες καλός.

Να μετανιώσεις μόνο αν άφησες την πίκρα να σε αλλάξει.

Να μετανιώσεις μόνο αν επέτρεψες στην αδικία να σε κάνει άδικο.

Να μετανιώσεις μόνο αν ο πόνος σου έκλεισε την πόρτα της καρδιάς σου στον Θεό.

Γιατί στον κόσμο αυτόν μπορεί να μη σε καταλάβουν όλοι.

Μπορεί να μη σε εκτιμήσουν όλοι.

Μπορεί να παρεξηγήσουν την καρδιά σου, τη σιωπή σου, την υπομονή σου, την αγάπη σου.

Αλλά ο Θεός γνωρίζει.

Γνωρίζει τις μάχες που έδωσες μέσα σου.

Γνωρίζει τα δάκρυα που έκρυψες.

Γνωρίζει τις αδικίες που κατάπιες για να μη γίνεις σκληρός.

Γνωρίζει τις φορές που πόνεσες και όμως προσευχήθηκες.

Γνωρίζει τις στιγμές που μπορούσες να ανταποδώσεις το κακό, αλλά κράτησες την ψυχή σου στο φως.

Κι αυτό έχει αξία ενώπιόν Του.

Να παραμείνεις καλός, λοιπόν.

Όχι επειδή όλοι το αξίζουν.

Αλλά επειδή εσύ δεν πρέπει να χάσεις τον Χριστό από μέσα σου.

Να παραμείνεις άνθρωπος φωτός.

Όχι επειδή ο κόσμος είναι δίκαιος.

Αλλά επειδή η ψυχή σου πλάστηκε για τον Θεό.

Να παραμείνεις καρδιά αγαθή.

Όχι για να σε χειροκροτήσουν οι άνθρωποι.

Αλλά για να μπορείς, κάθε βράδυ, να στέκεσαι μπροστά στον Θεό με ειρήνη.

Η καλοσύνη μπορεί να παρεξηγηθεί από τους ανθρώπους.

Μα δεν χάνεται ενώπιον του Θεού.

Και πολλές φορές, εκεί που οι άνθρωποι βλέπουν αδυναμία, ο ουρανός βλέπει άγιο αγώνα. π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους