Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O Apostolos Pappos έγραψε για το 'Τρίποντο και πιρουέτα' στο πάντα πλούσια ενημερωμένο Ellniplex.

Στο α' σχόλιο υπάρχει το link για όσους ενδιαφέρονται να διαβάσουν όλο το άρθρο, που βέβαια το χαρακτηρίζει η πάντα ξεκάθαρη και τολμηρή σκέψη αυτού του χαρισματικού εκπαιδευτικού . Αλλά εγώ, με την ευκαιρία αυτή θέλω να καταγράψω κάποια πολύ προσωπικά μου συναισθήματα.

Το 'Τρίποντο και πιρουέτα' -όσο καιρό το έγραφα- πίστευα πως πρέπει να είναι και το τελευταίο μου μυθιστόρημα που επιχειρεί να ενώσει αναγνωστικά την εποχή της εφηβείας με την εποχή της ωριμότητας.

Κι αυτό γιατί αισθανόμουνα την ανάγκη όχι μόνο να στραφώ αποκλειστικά και μόνο προς την ηλικία που τώρα διανύω, αλλά και γιατί ο νέος κόσμος που έρχεται όχι μόνο δεν μου ανήκει, αλλά και γιατί τα εργαλεία που μέχρι τώρα τον διάβαζα (σας θυμίζω το 'Μάσκα στο φεγγάρι' και το 'Αμαρτωλή Πόλη') μάλλον σκουριάζουν... Το πιθανότερο αντικαθίστανται με άλλων τύπων και προδιαγραφών.

Όταν έχεις την αίσθηση πως ό,τι μια ζωή έκανες, αλλά και ο τρόπος που το υλοποίησες, που θαυμάστηκες, εκτιμήθηκες και συγγραφικά σε χαρακτήρισε, τώρα πια ίσως να έχει θέση μόνο σε ράφια βιβλιοθήκης, τότε... Αποχαιρετάς και αλλάζεις κατοικία.

Έτσι με ιδιαίτερη αγωνία περίμενα τις αντιδράσεις για το ΄Τρίποντο και πιρουέτα'. Και ήρθαν γρήγορα, απανωτά, όλες τους ενθουσιώδεις.

Όλες γραμμένες από άτομα που εκτιμώ τις γνώσεις και τις ευαισθησίες τους -η πλέον πρόσφατη αυτή του Απόστολου Πάππου.

Τις αντιδράσεις του ίδιου το κοινού (εφήβων και ενηλίκων) δεν έχω προλάβει να τις δω -αλήθεια δίνουμε την ευκαιρία στον έφηβο και μας εξομολογηθεί ή βιαζόμαστε να τον αγιοποιήσουμε ή να τον λιθοβολήσουμε; Κι άλλωστε κι αυτές τις κριτικές σε εφημερίδες και ηλεκτρονικές σελίδες πολύ λίγο κατάφερα να τις αφήσω να με χαϊδέψουν.

Μια απρόβλεπτη εξέλιξη της υγείας μου με κράτησε τις μέρες των δημοσιεύσεων και αναρτήσεων , στο δωμάτιο μιας κλινικής.

Λες και τα όσα σκεφτόμουνα όταν το έγραφα βγαίνανε αλήθεια.

Αλλά σήμερα, δεύτερη μέρα στο σπίτι μου και με αρκετές δυνάμεις πλέον ώστε να αρχειοθετώ τις κρίσεις της Διώνης Δημητριάδου, της Κατερίνας Ζαμαρία, της Ελίτα Φώκιαλή, της Νάντιας Τράτα, της Γεωργίας Χάρδα, της Πόλυς Κρημνιώτη της Έλενας Αρτζανίδου και της τελευταίας του Απόστολου Πάππου, σκέφτομαι πως αληθινά ίσως είναι η ώρα της μετατόπισης της συγγραφικής μου ματιάς.

Ο ίδιος ο Πάππος σημειώνει σε κάποιο σημείο της κριτικής του: Ο Κοντολέων, πρωτοπόρος πάντα, βρίσκει ξανά έναν τρόπο να μιλήσει στους εφήβους τη γλώσσα της αλήθειας, κρατώντας αυτήν της αφήγησης στα δικά του χωράφια, στον λυρισμό, στο όνειρο, στην ποίηση, δίχως να την εκποιεί στον προφορικό λόγο της σύγχρονης ή αλλοτινής εφηβείας για να γίνει τάχα μοντέρνος.

Ναι, αυτό προσπάθησα, πάντα αυτό προσπαθούσα -να αποφύγω αυτό το 'τάχα'. Γιατί η Αντιγόνη δεν είναι 'τάχα' μοντέρνα -ποτέ δεν υπήρξε μήτε και μίλησε με λέξεις που γρήγορα θα ξεχνιόντουσαν.

Όπως και ο Άμλετ -ποτέ οι φράσεις του κάπως 'τάχα'. Οδηγοί μου οι σκέψεις, οι λέξεις, οι πράξεις όσων μπαινοβγαίνουν σε ηλικιακά δώματα.

Έφηβοι που ωρίμαζαν καθώς ολοκλήρωναν τις ζωής τους, μα και ώριμοι που που επέλεξαν την εφηβεία για να διαμαρτυρηθούνε.

Αυτά ήταν τα δικά μου χωράφια.

Δεν τα πουλώ, δεν τα μετατρέπω σε riviera.

Και τελικά -μετά από όλο αυτο το 'σεντόνι' που σαν φόρτωσα- νομίζω πως ξέρω το τι θα κάνω... Έχω την αίσθηση πως αν γυρίσω ανάποδα τον καθρέφτη, τότε... Όχι, ο κόσμος δεν θα γυρίζει ανάποδα.

Θα γίνει μια σφαίρα... Κάτι ολοστρόγγυλο που θα πάρω το ρίσκο να τον περιγράψω.

Αλλά βιάζομαι ίσως... Σε κάθε περίπτωση σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτές τις σκέψεις. Καλό καλοκαίρι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους