Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι ευαισθησία Ο θάνατος της μητέρας πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, έπειτα από εμπρηστική επίθεση, συγκλονίζει κάθε δημοκρατικό πολίτη.

Η βία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο, δεν δικαιολογείται και δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή.

Η καταδίκη της είναι αυτονόητη.

Εξίσου αυτονόητο, όμως, είναι και το δικαίωμα των πολιτών να αναρωτηθούν: Γιατί χρειάστηκε να χαθεί μια ζωή που συνδέεται με τον πολιτικό τους χώρο για να δούμε κάποια, ελάχιστα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να υψώνουν συλλογικά τη φωνή τους; Πού ήταν και πού είναι αυτή η ίδια αποφασιστικότητα όταν η χώρα θρηνούσε και θρηνεί τα 57 θύματα των Τεμπών; Πού ήταν η ίδια αγανάκτηση όταν χιλιάδες οικογένειες λύγιζαν και λυγίζουν κάθε μέρα από την ακρίβεια, όταν το ηλεκτρικό ρεύμα, τα καύσιμα και τα τρόφιμα μετατράπηκαν σε είδη πολυτελείας; Πού ήταν και πού είναι όταν μικρομεσαίοι επιχειρηματίες έκλειναν και κλείνουν τις επιχειρήσεις τους, αδυνατώντας να αντεπεξέλθουν στη φορολογία, στην προκαταβολή φόρου και στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος λειτουργίας; Πού ήταν όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων με το Predator, όταν παρακολουθούνταν πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πολίτες, τραυματίζοντας την ίδια τη δημοκρατία; Πού ήταν όταν η δημόσια ζωή συγκλονιζόταν από τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις παράνομες επιδοτήσεις και τους Φραπέδες και τους Χασάπηδες που έγιναν σύμβολα ενός συστήματος πελατειακών σχέσεων; Πού ήταν όταν η ελληνική Δικαιοσύνη δεχόταν και δέχεται διαρκώς επικρίσεις από ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς για ζητήματα ανεξαρτησίας και κράτους δικαίου; Πού ήταν όταν οι δολοφονίες δημοσιογράφων παραμένουν ανεξιχνίαστες, αφήνοντας βαριά σκιά πάνω στην ελευθερία του Τύπου; Πού ήταν και πού είναι όταν αγρότες και κτηνοτρόφοι περίμεναν και περιμένουν επί μήνες χρήματα που δικαιούνται, βλέποντας τον κόπο και τον ιδρώτα τους να οδηγούνται σε οικονομικό αδιέξοδο; Πού ήταν όταν νέοι άνθρωποι εγκατέλειπαν τη χώρα, όταν η στεγαστική κρίση γινόταν και παραμένει εφιάλτης και όταν η καθημερινότητα μετατρεπόταν και εξακουθει να είναι καθημερινός αγώνας επιβίωσης; Δεν ζητά κανείς να μη διαμαρτύρονται για μια τραγωδία.

Το αντίθετο.

Ζητάμε όλοι να διαμαρτύρονται για όλες τις τραγωδίες που 15 χρόνια τώρα βιώνουν οι πολίτες τούτης της χώρας.

Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν αφορά έναν δικό μας άνθρωπο.

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν το θύμα προέρχεται από τον δικό μας πολιτικό χώρο.

Και η κοινωνική αδικία δεν γίνεται λιγότερο επώδυνη επειδή δεν αγγίζει προσωπικά όσους βρίσκονται στην εξουσία.

Η συνέπεια στις αρχές είναι αυτή που ξεχωρίζει την πραγματική ευαισθησία από την επιλεκτική ευαισθησία.

Και όταν η φωνή υψώνεται μόνο για όσα αγγίζουν τον δικό μας κύκλο, τότε εύλογα γεννιέται το ερώτημα: πρόκειται για υπεράσπιση αξιών ή απλώς για υπεράσπιση της δικής μας παράταξης; Θεοδοσια Κοντζόγλου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους