Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η ευθύνη της ρητορικής ισχύει μόνο για τους άλλους Κάθε φορά που μια αποτρόπαια εγκληματική ενέργεια συγκλονίζει τη χώρα, εμφανίζονται οι ίδιοι πολιτικοί που αναζητούν όχι μόνο τον δράστη, αλλά και έναν πολιτικό ένοχο.

Όχι με στοιχεία.

Με αφηγήματα.

Η σημερινή κυβέρνηση επιχειρεί να συνδέσει την τραγωδία του θανάτου της μητέρας στελέχους της από εμπρηστική επίθεση με τη ρητορική της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ.

Υπονοεί ότι η κριτική τους απέναντι στην κυβέρνηση, στην αστυνομία ή στο κράτος δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα ώστε κάποιοι ακραίοι να περάσουν στη βία.

Αν αυτό είναι το επιχείρημα, τότε ας το εφαρμόσουμε παντού.

Για δεκαετίες, η Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ άσκησαν σκληρή αντιπολίτευση στις δεξιές κυβερνήσεις.

Μίλησαν για αυταρχισμό, αστυνομοκρατία και κοινωνικές ανισότητες.

Παράλληλα όμως, σε επίπεδο επίσημων θέσεων, καταδίκαζαν τη βία ως μέσο πολιτικής δράσης. Το ΚΚΕ ακολούθησε μια διαφορετική γραμμή.

Κάθε ενέργεια που δεν είχε τη δική του πολιτική κατεύθυνση χαρακτηριζόταν συνήθως προβοκάτσια, με το επιχείρημα ότι τέτοιες πράξεις εξυπηρετούν το ίδιο το σύστημα, δίνοντάς του αφορμή να εντείνει την καταστολή και να περιορίσει τα λαϊκά δικαιώματα.

Από την άλλη πλευρά, πόσες φορές έχουμε ακούσει πολιτικούς να παρουσιάζουν τους μετανάστες ως απειλή; Τους Ρομά ως συλλογικά ύποπτους; Τους ομοφυλόφιλους ως κίνδυνο για την κοινωνία; Πόσες φορές ένας διχαστικός λόγος καλλιεργεί φόβο και μίσος; Κι όταν κάποιοι ανεγκέφαλοι μετατρέπουν αυτό το μίσος σε ρατσιστικές επιθέσεις, τότε ξαφνικά η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στη ρητορική και στις πράξεις των δραστών.

Ότι ο καθένας ευθύνεται για τις δικές του πράξεις.

Τελικά τι ισχύει; Η πολιτική ρητορική επηρεάζει ανθρώπους ή όχι; Αν επηρεάζει, τότε αφορά όλους.

Και τη Δεξιά και την Αριστερά και κάθε πολιτικό χώρο.

Αν δεν επηρεάζει, τότε ας σταματήσει η εργαλειοποίηση κάθε τραγωδίας για μικροκομματικά οφέλη.

Δεν μπορεί η ίδια θεωρία να χρησιμοποιείται μόνο όταν βολεύει πολιτικά.

Δεν μπορεί η ευθύνη να είναι πάντα του αντιπάλου και ποτέ δική μας.

Σε μια δημοκρατία, οι αρχές έχουν αξία μόνο όταν εφαρμόζονται με το ίδιο μέτρο για όλους.

Αλλιώς δεν μιλάμε για δικαιοσύνη.

Μιλάμε για πολιτική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Και αυτό, όσο κι αν αποδίδει πρόσκαιρα επικοινωνιακά, τελικά δηλητηριάζει ακόμη περισσότερο τον δημόσιο διάλογο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους