Και τώρα που ο καθένας είπε την αποψάρα του στα social media για τον «Ταμτάκο», ας τοποθετηθώ κι εγώ για τον αείμνηστο Μιχάλη Μόσιο που έφυγε προχθές. Ο Μιχάλης Μόσιος ήταν ένας ηθοποιός ανώτερης...

Πλήρες Κείμενο:

Και τώρα που ο καθένας είπε την αποψάρα του στα social media για τον «Ταμτάκο», ας τοποθετηθώ κι εγώ για τον αείμνηστο Μιχάλη Μόσιο που έφυγε προχθές. Ο Μιχάλης Μόσιος ήταν ένας ηθοποιός ανώτερης κλάσης, ένας άνθρωπος με θεατρική παιδεία και ευαισθησία, που έτυχε να ταυτιστεί με μια καρικατούρα επειδή έτσι δούλευε η ελληνική αγορά του θεάματος. Ως Θεσσαλονικιός, ξεκίνησε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, παίζοντας σε σημαντικά έργα του αρχαίου ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου όπως «Πλούτος», «Βάτραχοι», «Αντιγόνη», «Αγαμέμνων», «Μάκβεθ» και «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας». Στο παρακάτω απόσπασμα από το «Γυάλινο Κόσμο» της ΕΡΤ, απέδειξε πόσο βαθιά μπορούσε να βουτήξει σε έναν ρόλο, πόσο ανθρώπινα μπορούσε να φωτίσει τις ρωγμές ενός χαρακτήρα.

Όλη η εκπομπή για όσους ενδιαφέρονται βρίσκεται στο αρχείο της ΕΡΤ.

Αυτός ήταν ο πραγματικός Μόσιος, ένας ηθοποιός που ήξερε να πονάει, να συγκινεί και να στέκεται με αξιοπρέπεια πάνω στη σκηνή.

Κι όμως, τη δεκαετία του ’80 η χώρα τον γνώρισε και τον ταύτισε ως τον γύφτο Ταμτάκο.

Έναν χαρακτήρα φτιαγμένο από τον ίδιο τον ηθοποιό, αρχικά για το θέατρο, ως έναν αυθόρμητο, λαϊκό και σατιρικό τύπο που μιλούσε τη γλώσσα της γειτονιάς, με υπερβολές, στερεότυπα και χοντροκομμένα αστεία.

Δεν ήταν εκεί η αλήθεια του ως καλλιτέχνη, ήταν όμως η πραγματικότητα της αγοράς της εποχής της βιντεοκασέτας στην Ελλάδα.

Αν ήθελες να δουλέψεις, να ζήσεις από το επάγγελμα, συχνά έπρεπε να προσαρμοστείς στις απαιτήσεις της παραγωγής, στα «θέλω» του κοινού την εποχής της Πασοκάρας, στο εύκολο γέλιο με φθηνές παραγωγές.

Σε μια χώρα όπου ευδοκιμεί το είδος του Σεφερλή, ο Μόσιος βρέθηκε να υπηρετεί ένα στυλ κωμωδίας πολύ μικρότερο από το μέγεθος του.

Φόρεσε ξανά και ξανά τη μάσκα του Ταμτάκου, και συνέχισε να επαναλαμβάνει την καρικατούρα του «γύφτου» για να μείνει ορατός, για να έχει δουλειά, για να συνεχίσει να υπάρχει μέσα στον κόσμο του θεάματος.

Κι έτσι, ένας ηθοποιός με ψυχή θεατρική, με βάθος και ποιότητα, έμεινε στη συλλογική μνήμη σαν μια φιγούρα της βιντεοκασέτας.

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αδικία, να κλείνεις έναν άνθρωπο σε ένα στερεότυπο, ενώ αξίζει να τον θυμάσαι για όσα δεν «πουλούσαν» τόσο, για τις σιωπές του, για το βλέμμα του, για τις σοβαρές δουλειές του που δεν έγιναν εμπορικά φαινόμενα.

Αποχαιρετώ λοιπόν τον Μιχάλη Μόσιο ως ένα καλλιτέχνη που θα μπορούσε να είχε λάμψει σε πολύ υψηλότερα θεατρικά πάλκα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους